Αυτές τις μέρες περισσεύει η πολιτικολογία και πολυλογία από ειδικούς και μη για την περιβόητη λίστα «Λαγκάρντ», ή «λίστα των ληστών», μια που έχει αφεθεί να εννοηθεί ότι εκεί φιγουράρουν άτομα με καταθέσεις σε Τράπεζα του εξωτερικού που προέρχονται από φοροδιαφυγή.
Και όπως είναι φυσικό, τα προσφιλή κανάλια της «παρα-πληροφόρησης» έχουν υλικό για να γεμίζουν τις ώρες τους.
Μια «λίστα» που «στοιχειωμένη» κυκλοφορούσε σαν φάντασμα από γραφείο σε τσέπη, από τσέπη σε συρτάρι, και να η λίστα, και που είναι η λίστα, τελικά μετά από δυο χρόνια εμφανίστηκε και μάλιστα δημοσιεύθηκε και σε έντυπο, του οποίου ο εκδότης σε χρόνο dt συνελήφθη γιατί κυκλοφόρησε – λέει – προσωπικά δεδομένα, τη στιγμή που κανείς και ποτέ δεν έχει συλληφθεί για την δημοσίευση ονομάτων στους τηλεφωνικούς καταλόγους που μοιράζονται δωρεάν, και που περιέχουν εκατομμύρια ονόματα, με περισσότερα «προσωπικά» στοιχεία από αυτά που αναφερόταν στη λίστα που δημοσιεύθηκε.
Αυτό ήταν για τον δημοσιογράφο ένα έγκλημα που η πολιτεία αντιδρώντας «πάραυτα» έσπευσε να «θεραπεύσει».
Όταν σε άλλες χώρες (Γερμανία, Ισπανία) η άμεση αξιοποίηση παρόμοιας λίστας απέφερε δισεκατομμύρια στα κρατικά ταμεία, εδώ η λίστα κυκλοφορούσε εξαφανισμένη. Γιατί;;; Μα γιατί έπρεπε να διαφυλάξουμε το σύστημα και τους τροφοδότες του, τους φοροκλέφτες που το στηρίζουν. Αν τους ξεμπροστιάσουμε από πού θα τα αρπάζουμε μετά;;;
Ας περιμένουμε να δούμε πως θα αξιοποιηθεί η λίστα και τα ξαναλέμε…
Πιστεύω δε ότι κακώς η λίστα παραδόθηκε σε κυβερνητικά στελέχη.
Η λίστα έπρεπε να παραδοθεί στους δανειστές. Στην τρόικα. Να δημοσιοποιήσει τα ονόματα και να απαιτήσει να επιστραφούν τα κλεμμένα και κρυμμένα, όπως ακριβώς απαιτεί να κοπούν οι μισθοί και οι συντάξεις.
Αλλά τέτοιοι ξεφτιλισμένοι είναι και αυτοί. Ρομποτικά ανθρωπάρια.
Έτσι είναι λοιπόν. Τα εγκλήματα των πολιτών – κατ αυτούς- πρέπει να προλαμβάνονται και να τιμωρούνται άμεσα και αμέσως, σε σχέση με αυτά των πολιτικών που όσο και αν δεν περνούν απαρατήρητα, όσο και αν εξευτελίζουν διεθνώς τη χώρα και εξαθλιώνουν τους πολίτες, όσο και αν στερούν τη χώρα από τους αμυντικούς της μηχανισμούς και την καθιστούν έρμαιο στις ορέξεις όποιων την επιβουλεύονται, οι πολιτικοί υπαίτιοι αυτής της κατάστασης εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, φρουρούμενοι μη τυχόν και προσγειωθεί πάνω τους κανένα κεσεδάκι, καλούνται στα προσφιλή τους κανάλια να προβάλλουν τις θέσεις τους και να καταλογίσουν ευθύνες στους προηγούμενους, να υπερασπισθούν τις όποιες αντεθνικές τους αποφάσεις με καμάρι αποσπώντας τα συχαρίκια των συνεργών τους παπαγάλων της ενημέρωσης που τους φιλοξενούν επιτελώντας στο ακέραιο το καθήκον τους απέναντι στους εργοδότες τους, που ως συνήθως συναγελάζονται και διαπλέκονται με τους εξουσιαστικούς παράγοντες για τους πολλούς και τους γνωστούς λόγους.
Γι αυτό όπως έχουμε παρατηρήσει, στις διάφορες εκπομπές από δελτία ειδήσεων μέχρι διάφορες «συζητήσεις», οι τρόφιμοι γλυψιματίες παρουσιαστές των καναλιών έχουν, σαν τους κουφούς, από ένα ακουστικό σφηνωμένο στο αυτί τους, γιατί είτε δεν έχουν δική τους προσωπικότητα να συζητήσουν δικές τους απόψεις, είτε είναι ήδη ανίκανοι να αρθρώσουν σωστό λόγο, αλλά πρέπει να λένε ό,τι τους υπαγορεύει από κάποιο control ο «υποβολέας» τους στο σφηνωμένο ακουστικό.
Έτσι λοιπόν τα εγκλήματα των πολιτικών παραμένουν στο απυρόβλητο, καταλαγιάζονται σκόπιμα, συγκαλύπτονται πάντα με το αζημίωτο από τους παραπάνω συνεργούς τους, και αν σε κάποια περίπτωση παραστεί ανάγκη να ξεμπροστιάσουμε κάποιον που μέχρι τώρα λιβανίζανε όπως καλή ώρα με τον πρώην υπουργό Παπακωνσταντίνου, το κάνουν με περίσσιο μένος και βγάζουν τα απωθημένα τους, πριν καλά -καλά αποδειχτεί η ενοχή του «κατηγορουμένου».
Αλήθεια, γιατί μέχρι τώρα δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ λίστες με χρηματιζόμενους δημοσιογράφους, να μάθουμε πόσες δουλειές κάνουν, από ποιες πηγές και πόσα αρπάζουν, τα μυστικά κοντύλια του ΥΠΕΞ κ.λ.π.;;;
Μήπως επειδή κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει;;;
Και είναι πολλά και σοβαρά τα εγκλήματα των ΠΕΠ όπως χαρακτηρίζονται από τον νόμο για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, τα Πολιτικώς Εκτεθειμένα Πρόσωπα.
Πρώτο και κύριο έγκλημα, η κλοπή των ψήφων με το «λεφτά υπάρχουν», κατά παράβαση του άρθρου 120 παράγρ. 3 του ισχύοντος Συντάγματος που λέει: Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
Και εδώ έχουμε καραμπινάτο σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας με την παραπλάνηση του λαϊκού φρονήματος και την υποκλοπή της ψήφου, μόνο που όπως φαίνεται δεν έχει ποτέ αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία.
Δεύτερο έγκλημα, η κατάφωρη παραβίαση της ορκωμοσίας κατά τον σχηματισμό της κυβέρνησης που βάζοντας το χέρι στο Ιερό Ευαγγέλιο όλοι οι εγκληματίες «πολιτικοί» ορκίζονται ότι θα τηρούν το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους και θα υπηρετούν το γενικό συμφέρον του ελληνικού λαού.
Θα τηρούν αυτό το Σύνταγμα που το έχουν καταντήσει κυριολεκτικά σε χαρτί τουαλέτας, παραβιάζοντας ηθελημένα και κατά συρροή όλα του τα άρθρα που υπερασπίζονται την ελευθερία του πολίτη, την προστασία της εργασίας και της υγείας του, την φοροδοτική του ικανότητα.
Τρίτο έγκλημα οι ψευδείς επίσημες δηλώσεις πρωθυπουργού και υπουργών του ότι δεν θα χρειαστούμε την προσφυγή στο ΔΝΤ, όταν αυτή είχε προαποφασιστεί μήνες πριν όπως ομολόγησε ο Γενικός του Διευθυντής Ντομινίκ Στρος Καν. Για τέτοια απίθανα ψεύδη μιλάμε.
Και είναι μια αδυναμία παρακρατικά επιβαλλόμενη στην δικαιοσύνη, να αφήνει αυτά τα εγκλήματα να εξελίσσονται ατιμώρητα, να διαιωνίζονται και να δημιουργούν στο τέλος «καθεστώς» όπου η διαφθορά να καθίσταται η ειδοποιός διαφορά, το κυρίαρχο φαινόμενο της διακυβέρνησης του κράτους, όπου οι διεφθαρμένοι επιβάλλονται και δημιουργούν το «δίκαιο του ισχυρότερου» σε βάρος του λαού του οποίου τα συμφέροντα «δήθεν» ορκίστηκαν να υπερασπισθούν.
Κυνηγούν (τάχα) τους τρομοκράτες, όταν οι ίδιοι είναι τρομοκράτες. Τρομοκρατούν 10.800.000 Έλληνες. Γιατί, τρομοκρατία είναι:
– Να ξυπνάς το πρωί και αγωνιάς που δεν έχεις δουλειά,
– Να κοιτάζεις κάθε μέρα το γραμματοκιβώτιο σου και να ανακουφίζεσαι που δεν περιέχει κάποιο λογαριασμό ΔΕΚΟ ή Εφορίας,
– Να βλέπεις τα παιδιά σου να πηγαίνουν σχολείο χωρίς ένα σάντουιτς στην τσάντα τους για κολατσιό ή ένα νόμισμα για να αγοράσουν κάτι από το κυλικείο.
– Να πηγαίνεις στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς σου και μετράς τα κέρματα που σου έχουν μείνει στην τσέπη.
– Να τρομάζεις κάθε φορά που χτυπά το τηλέφωνο μην είναι η τράπεζα που ζητά να πληρωθεί η δόση που χρωστάς.
Πέρα από αυτά, έχουμε και τις προσπάθειες των οικονομικών παραγόντων της κυβέρνησης, που στην προσπάθεια να «στεγνώσουν» ακόμα περισσότερο τους πολίτες, επιστράτευσαν τα αρρωστημένα τους μυαλά και την ανύπαρκτη φαιά τους ουσία να θεσπίσουν ποινές για όσους –λέει- δεν συγκεντρώσουν τις αποδείξεις που αυτοί θέλουν για να έχουν φορολογική μείωση.
Δεν φτάνει που όπως καταντήσανε μισθούς και συντάξεις δεν φτάνουν να πληρωθούν οι λογαριασμοί των ΔΕΚΟ, και αυτό το βλέπουμε καθημερινά στα γκισέ της ΔΕΗ όπου χιλιάδες πολιτών προσπαθούν να πετύχουν διακανονισμό των οφειλών τους, δεν αναγνωρίζουν τις δαπάνες αυτές σαν απαλλασσόμενες. Ακόμα και αν σε μια οικογένεια ο συνταξιούχος πατέρας ή μάνα προσπαθεί να στηρίξει οικονομικά το άνεργο παιδί της και στερείται την αγορά στοιχειωδών αναγκών, ακόμα και αυτός ο συνταξιούχος θα πρέπει να τιμωρηθεί και να πληρώσει ποινή φόρου, επειδή δεν «μάζεψε» αποδείξεις.
Για τέτοια διαστροφή μιλάμε. Για τέτοια αναλγησία. Για τόση σαπίλα.
Αμολάνε την αστυνομία να βρει δολοφόνους, όταν οι «ταγοί» μας δολοφονούν καθημερινά συμπολίτες μας, αυτούς που αυτοκτονούν απελπισμένοι που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους ανάγκες.
Γιατί δολοφόνος δεν είναι μόνο αυτός που άμεσα αφαιρεί τη ζωή του συνανθρώπου του, είναι και αυτός που ωθεί τον συνάνθρωπό του σε αυτοχειρία. Και οι αυτοχειρίες έχουν ξεπεράσει τις 3.500.
Η Δημοκρατία στη χώρα μας «ζει» δυστυχώς μόνο μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια, την ημέρα των εκλογών, οπότε ο κάθε πολίτης εκφράζει την προτίμηση του για το κόμμα που θέλει να τον κυβερνήσει.
Βέβαια κανείς ποτέ δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα των εκλογών, αν δηλαδή είναι το προϊόν της γνήσιας λαϊκής θέλησης, ή ηλεκτρονική παραποίηση της με τα μέσα που υπάρχουν σήμερα. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Κατά τα άλλα, το πολίτευμά μας απέχει πολύ από αυτό που λέγεται «Δημοκρατία». Να το πούμε φασίζουσα υπηρεσία διαπλοκής, να το πούμε ψευτοδημοκρατία του παραβατικού κατεστημένου, να το πούμε διαπλεκόμενη διακυβέρνηση, ότι και να το πούμε είμαστε μέσα, εκτός από απλή «Δημοκρατία».
Η ουσία και το κακό είναι ότι οι πολίτες είναι έρμαια σε αυτή τη φάρα της διαπλοκής, και δεν έχει κανένα προστάτη, κανένα Ρομπέν των Δασών στις μέρες μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους, κύριοι πολιτικοί δεν θα σας ευχηθώ «καλή χρονιά», θα σας πω αυτό που έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου απ το Αϊβαλί:
Κακό χρόνο να ‘χετε ούλοι σας
