Παρακολουθώντας έκπληκτος την ευρωπαϊκή φιέστα εξίσωσης ναζισμού και κομμουνισμού με όχημα μια άχρωμη, άγευστη και άοσμη ως προς την ιστορική και ιδεολογική της χημεία χώρα, την Εσθονία*, για τη δικαίωση των εγκλημάτων του ναζισμού με πρόσχημα τα λάθη του κομμουνισμού, ώστε να συνεχίσει “καθαρή” και ανενόχλητη η οικονομική version του ναζισμού την ευρωπαϊκή της πορεία στις λεωφόρους της δημοκρατικής υποκρισίας, σκέφτηκα στην επίσημη γλώσσα του σύγχρονου ευρωπαϊκού πνεύματος της βίας: “Ein neuer Stern wurde geboren – Der schwarze Stern des europäischen Nazismus”.
Ένα νέο αστέρι έχει γεννηθεί. Το μαύρο αστέρι του ευρωπαϊκού ναζισμού. Ένα νέο αστέρι -ισμού και εσμού, ο ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός ή Ευρωπαϊσμός, υβριδικό μίγμα ναζιστικής βίας ως προς τα μέσα που μετέρχεται και παραποιημένου κομμουνιστικού σκοπού, για την κοινοκτημοσύνη των χρηματοπιστωτικών βαρών και την ατομική ιδιοκτησία των κερδών.
Έτσι, και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και τα μέσα τον σκοπό.
Όταν, λοιπόν, η νέα αυτή μορφή του ολοκληρωτισμού, ο τραπεζοφασισμός, με άλλα λόγια ο ευρωπαϊσμός, κερδίζει, τα κέρδη ανήκουν στους τραπεζίτες και όταν χάνει τα βάρη ανήκουν στον λαό. Μάλιστα, προχθές, μόλις, διάβασα για την ανησυχία των ευρωτραπεζοτρομοκρατών για τη διόγκωση του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, που δήθεν, θα πλήξει την ευημερία, όχι, βέβαια, των λαών.
Παρακολουθώντας τα καμώματα, κοινώς νάζια, που είναι πιο κοντά ετυμολογικά στη γενεσιουργό ιδεολογία του ολοκληρωτικού Ευρωπαϊσμού, του ναζισμού, σκέφτηκα μια πρόσφατη συνέντευξη ενός Γάλλου Ορθόδοξου πνευματικού ανθρώπου και συγγραφέα, του Bernard Le Caro, στο εβδομαδιαίο σερβικό περιοδικό PEČAT (21 και 28/07/2017), που είχε την καλοσύνη να μου στείλει πριν λίγες μέρες στην πρωτότυπη γραφή της σε αρχείο Word ένας φίλος, συγγενής του συγγραφέα.
Μέσα από την έμφορτη θρησκευτικής πνευματικότητας αυτή συνέντευξη, που είναι στη Γαλλική γλώσσα, σας μεταφέρω σε μετάφραση κάποια σημεία της (δύο ερωταπαντήσεις), που δίνουν το στίγμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πραγματικότητας σε σχέση με τον ευτελισμό της αξίας του ανθρώπου, αφού ο Χριστιανισμός ως ο βασικότερος πυλώνας του ανθρωπισμού, για να μην πω ο μοναδικός και αποκλείσω τον ανθρωπισμό του υπαρξισμού του φιλοσοφικού και πολιτικού δασκάλου μου Jean – Paul Sartre (L’existentialisme est un humanisme, Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός), έχει το αλάθητο της ανιδιοτέλειας να υπερασπίζεται τον άνθρωπο απέναντι στην απανθρωπιά του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού, του Ευρωπαϊσμού, ως τοπικού – ηπειρωτικού τοποτηρητή του ολοκληρωτισμού της Νέας Παγκόσμιας Τάξης Πραγμάτων.
Η συνέντευξη έχει τίτλο: “LORSQUE NOUS FAISONS NOUS-MÊMES QUE NOTRE SEL S’AFFADISSE”, που βασίζεται, κατά την ταπεινή μου εκτίμηση αφού οι σχέσεις μου είναι μόνο φιλοσοφικές με τη θρησκεία αλλά πάντα με τον πρέποντα σεβασμό, στο Κατά Ματθαίον Ιερόν Ευαγγέλιον Ε, 13 “Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς
οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων” και οι ερωτήσεις γίνονται από τη Biljana Živković:
«………………………………..
7. (Ερώτηση) Οι (ενθουσιώδεις) υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων ισχυρίζονται, ότι η Ορθοδοξία παριστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο γι’ αυτούς, μεγαλύτερο από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Πώς εξηγείτε μια τέτοια θέση;
(Απάντηση)
Ο Ίδιος ο Κύριος είπε ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτούς που σκοτώνουν τα σώματα, αλλά εκείνους που σκοτώνουν τις ψυχές.
Είμαστε ακριβώς εκεί. Υπάρχει ένας παραλληλισμός μεταξύ του ολοκληρωτισμού της Σοβιετικής Ένωσης και αυτού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως μου είχε πει στην περίοδο του Τίτο ο επίσκοπος Danilo Krstić, που ανέφερα νωρίτερα: “Υπάρχει ένα κόκκινο αστέρι – το αίμα, η βιαιότητα – αλλά υπάρχει, επίσης, το λευκό αστέρι (των Ηνωμένων Πολιτειών) – είναι το ίδιο πράγμα, αλλά με καλούς τρόπους”.
Δολοφονούσε κανείς τότε παντού στον πλανήτη για τον “σοσιαλισμό”. Δολοφονεί κανείς τώρα, δήθεν, “για τη δημοκρατία” (κάνοντας ταυτόχρονα επικίνδυνες επιχειρήσεις, με το αίμα των ανθρώπων). Τώρα, η “νέα παγκόσμια τάξη” είναι πιο επικίνδυνη από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό;
Θα έλεγα, απλώς, ότι είναι πιο λεπτή, είναι άχρωμη, άοσμη, γλιστρά παντού κάτω από τη μεταμφίεση των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.
Το βλέπει κανείς σήμερα με το “γάμο για όλους”, αύριο με την ευθανασία, μεθαύριο με τον Θεό ποιός ξέρει τι.
Και αυτές είναι οι συνθήκες (προϋποθέσεις) για όλα τα κράτη που θέλουν να μπουν στην “Ένωση”. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ισχυροί παρά μόνο αν εμείς είμαστε αδύναμοι, όπως λέγεται στο Ευαγγέλιο “τὸ ἅλας μωρανθῇ”.
Όταν πήγα στην Κωνσταντινούπολη, ένας επίσκοπος μου είπε: “Έχετε πάει στο Τοπ Καπί να δείτε το σπαθί του Μωάμεθ; Για εσάς τους δυτικούς, σας είναι δύσκολο να φανταστείτε έναν προφήτη μ’ ένα σπαθί! Αλλά όταν είμαστε κακοί Χριστιανοί, ο Θεός μας στέλνει τέτοιους προφήτες …”
Όπως μου είπε κάποτε ένας Αθωνίτης “αφήστε το διάβολο να κάνει το έργο του, εμείς κάνουμε το δικό μας”. Αλλά το παν είναι φυσικά ότι εμείς να κάνουμε το δικό μας.
Έχετε ακούσει αυτή τη χρονιά στη Ćelije (Μονή της ομώνυμης περιοχής, που σήμερα βρίσκεται στην ανατολική Κροατία) το μήνυμα, που έστειλε ο πατέρας Ιουστίνος (Θεολόγος και Αρχιμανδίτης της Μονής της Ćelije, που το 2010 Αγιοποιήθηκε από τη Σερβική Εκκλησία) στους μαθητές του: “Να είστε αγγελιοφόροι του Θεανθρώπου”.
Και είναι καθήκον της Εκκλησίας να δημιουργεί αρχιερείς και ποιμένες οι οποίοι θα είναι “αγγελιοφόροι του Θεανθρώπου” και όχι αγγελιοφόροι του Δαρβίνου ή άλλων. Είναι απαραίτητο για την ακαδημαϊκή εκπαίδευση να διαμορφώνει ιερείς που δίνουν “τη ζωή τους για το ποίμνιό τους” και όχι ιερείς και θεολόγους αλαζονικούς “βετεράνους – Διαθηκιστές”, που θεωρούν ότι “αυτός ο λαός που αγνοεί το νόμο είναι καταραμένος”. Αυτός είναι ένας νέος κληρικανισμός, που δεν έχει θέση στην Εκκλησία και την αποδυναμώνει.
……………………………….
11. (Ερώτηση) Μπορεί η δυνατότητα “κανονικοποίησης” (ένταξη στον “κανόνα”, τον κατάλογο των Αγίων – Αγιοποίηση) του Stepinac (Εθνικιστής Καρδινάλιος του Ζάγκρεμπ από το 1937 ως το 1960, που κατηγορήθηκε για τη συμπάθειά του στον ναζισμό) να οδηγήσει σε τεκτονικές αλλαγές σε σχέση με όλα τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες της ναζιστικής Γερμανίας και των δορυφόρων της; (Αν αυτός που ευλόγησε τη μαζική εξόντωση των Σέρβων κηρύσσεται “Άγιος”, τότε είναι λογικό πως ο Χίτλερ θα μπορούσε να ανακηρυχθεί “εθνικός ήρωας”).
(Απάντηση)
Δεν πιστεύω ότι η προώθηση του Ναζισμού ή της Ουστάσα (Κροατικό εθνικιστικό φασιστικό κίνημα) είναι μέρος της στρατηγικής του Βατικανού. Δεν έχουν κανένα προβλεπόμενο όφελος.
Από την άλλη, το ενδιαφέρον τους είναι ότι δεν “ανασκάπτει” κανείς πάρα πολύ σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, “του δικτύου (κανάλι) των αρουραίων” για παράδειγμα (αναφέρεται στο μυστικό δίκτυο – κανάλι γνωστό στη Γαλλία ως “La filière des rats”, με το οποίο έγινε η φυγάδευση δεκάδων χιλιάδων εγκληματιών πολέμου στη Λατινική Αμερική, που συνδέθηκε με το Βατικανό, όπως φαίνεται στην περίπτωση του Κροάτη αρχιφασίστα εθνικιστή Ante Pavelic). Όσον αφορά τη Γερμανία, αυτή εδώ και πολύ καιρό έχει κάνει την “αποναζιστικοποίησή” της.
Αντιθέτως, με ορισμένους στην Κροατία, οι Γερμανοί δεν είναι νοσταλγοί αυτής της εποχής. Αν θέλουν να είναι “ευρωπαϊστές” και “σύγχρονοι” οι Κροάτες φίλοι μας, πρέπει να είναι όπως όλος ο άλλος κόσμος. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και όλοι “οι ανθρωπιστές των δικαιωμάτων”, συνήθως, κλείνουν τα μάτια τους τόσο επιλεκτικά, στα φασιστοειδή της Κροατίας και της Ουκρανίας. Περίεργο …
………………………..»
Καθόλου, περίεργο, όμως, για μένα και τους συνέλληνες, που ζούμε σήμερα την “αλληλεγγύη” του σύγχρονου ευρωπαϊκού οικονομικού ναζισμού, που ουσιαστικά βρήκε την πηγή του, μια και ο
στρατιωτικός ναζισμός ξεκίνησε ως μέσο για τον ίδιο σκοπό, τη βίαιη οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη, που σήμερα αυτός ο σκοπός αποτελεί ταυτόχρονα και το μέσο.
* Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό εσθονικής αισθητικής αχρωμίας έζησα στις 20 Αυγούστου του 2010 στην πρώτη εκτέλεση στο Λονδίνο της τέταρτης συμφωνίας (“Συμφωνία του Los Angeles”) του Εσθονού συνθέτη Arvo Pärt.
Προηγήθηκε το έργο “The foundry” (Το χυτήριο), χαρακτηριστικό δείγμα του ρωσικού φουτουρισμού του Alexander Mosolov, ενώ στη συνέχεια στο ίδιο πρόγραμμα της συναυλίας ακολούθησε το “Κοντσέρτο για αριστερό χέρι (πιάνο) και ορχήστρα”, υπόδειγμα του γαλλικού εμπρεσιονισμού, του Maurice Ravel, γραμμένο για τον πιανίστα Paul Wittgenstein, αδελφό του φιλοσόφου Ludwig Wittgenstein, που είχε χάσει το δεξί χέρι του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το πρόγραμμα έκλεισε με το αριστουργηματικό εξπρεσιονιστικό “Ποίημα της έκστασης” του Alexander Scriabin.
Η άποψη που διατύπωσα τότε ειρωνικά μετά τη συναυλία σε μουσικούς κύκλους του Λονδίνου ήταν η παρακάτω:
“Η πνευματική Ευρώπη (Ravel) και η Ρωσία (Scriabin και Mosolov) εκδικούνται την Εσθονία. Μεγάλης κλίμακας έργο (large scale work) η “Συμφωνία του Λος Άντζελες” μόνο ως προς τη διάρκεια, σαράντα πέντε ολόκληρα λεπτά, σε αντίθεση με το κοντσέρτο του Ravel, που είναι, μόλις, γύρω στα 18 λεπτά, αλλά συνηθίζω να λέω στους σπουδαστές μου ότι, αν ο Ravel είχε γράψει μόνο τα λίγα πρώτα μέτρα (2-3 λεπτά) του ορχηστρικού crescendo αυτού του κοντσέρτου και κανένα άλλο έργο, θα ήταν αρκετό να θεωρείται μεγάλος συνθέτης”.
Περιττό να πω, ότι μετά τα πρώτα πέντε λεπτά της “Συμφωνίας του Λος Άντζελες” μετρούσα το χρόνο πότε θα τελειώσει, γιατί το έργο δεν είχε να μου προσφέρει κάτι, ούτε αισθητικά, ούτε τεχνικά, με την άχρωμη, άοσμη και επίπεδη αισθητική του ακαμψία και την τετριμμένη τεχνική αδιαφορία του!
Σημείωση
Οι επεξηγήσεις μέσα σε παρενθέσεις με πλάγια γράμματα είναι δικές μου.
Ο τίτλος “Ein neuer Stern wurde geboren – Der schwarze Stern des europäischen Nazismus” (Ένα νέο αστέρι έχει γεννηθεί – Το μαύρο αστέρι του ευρωπαϊκού ναζισμού) είναι εμπνευσμένος από το κόκκινο και άσπρο αστέρι του επισκόπου Danilo Krstić, που αναφέρεται στη συνέντευξη.
Οφείλω να ζητήσω συγγνώμη, αν υπάρχουν μεταφραστικές αβλεψίες, γιατί η απόδοση στην ελληνική γλώσσα έγινε σε παραλία της Χαλκιδικής στην τηλεφωνική μου συσκευή BlackBerry, στη μικρή οθόνη της οποίας δεν είχα τη δυνατότητα να διαθέτω συνολική εικόνα μεγάλων νοηματικών ενοτήτων και έπρεπε να βασίζομαι στην ανοϊκή μνήμη μου, ενώ ταυτόχρονα η μεγάλη “οθόνη” της θάλασσας προέβαλε τα ένσαρκα κάλλη της, που έκανε την ανοϊκή μνήμη μου παραπλανώντας τη ανοϊκότερη, γι’ αυτό και παραθέτω στο τέλος και το γαλλικό κείμενο αυτών των ερωτήσεων και απαντήσεων, τουλάχιστον, γι’ όσους γνωρίζουν τη γαλλική γλώσσα.
Επίσης, πρέπει να διευκρινίσω, ότι ο χωρισμός σε παραγράφους, τόσο της ελληνικής μετάφρασης, όσο και του γαλλικού κειμένου, έγινε από εμένα για λόγους απλούστευσης των εννοιών, γιατί στο κείμενο του συγγραφέα που ήρθε στα χέρια μου η κάθε απάντηση είναι και μια παράγραφος και πιθανόν αυτό
να οφείλεται στο ότι δεν είχε γίνει η τελική επεξεργασία, γιατί υπάρχει και μια αβλεψία στην αρίθμηση των ερωτήσεων, αφού η αρίθμηση 11 εμφανίζεται δύο φορές σε διαφορετικές ερωτήσεις και αυτή η 11η που μετέφρασα είναι στην πραγματικότητα η 13η.
ΔΑ
Γαλλικό κείμενο των δύο αποσπασμάτων (ερωταπαντήσεων) της συνέντευξης του Bernard Le Caro
«………………
7. Les partisans du globalisme et du nouvel ordre mondial disent que l’Orthodoxie représente le plus grand danger pour eux, plus dangereux que le fondamentalisme islamique. Comment expliquez-vous une telle position?
Le Seigneur Lui-même a dit qu’il ne faut pas craindre ceux qui tuent les corps, mais ceux qui tuent les âmes.
Nous y sommes précisément. Il y a un parallèle entre le totalitarisme de l’Union soviétique et celui de l’Union européenne. Comme me l’avait dit à l’époque titiste l’évêque Danilo Krstić, que j’ai mentionné tout-à-l’heure,: “Il y a l’étoile rouge – le sang, la brutalité – mais il y a aussi l’étoile blanche (des États-Unis) – c’est la même chose, mais avec des bonnes manières”.
On assassinait alors partout sur la planète pour “le socialisme”. On assassine maintenant, soi-disant “pour la démocratie” (en faisant des affaires juteuses en même temps, sur le sang des gens). Maintenant, le “nouvel ordre mondial” est-il plus dangereux que le fondamentalisme islamique?
Je dirais simplement qu’il est plus subtile, il est incolore, inodore, il se glisse partout sous le déguisement des “droits de l’homme”.
On le voit aujourd’hui avec “le mariage pour tous”, demain avec l’euthanasie, après-demain avec Dieu sait quoi.
Et ce sont des conditions pour tous les Etats qui veulent entrer dans “l’Union”. Néanmoins, tous ces gens-là ne sont forts que si nous sommes faibles, si comme il est dit dans l’Évangile “le sel s’affadit”.
Lorsque je suis allé à Constantinople, un évêque m’a dit: “Êtes-vous allé à Topkapi voir le sabre de Mahomet? Pour vous occidentaux, il vous est difficile d’imaginer un prophète avec un sabre! Mais quand nous sommes de mauvais chrétiens, Dieu nous envoie ce genre de prophètes…”
Comme me l’a dit une fois un athonite : “Que le diable fasse son œuvre, nos faisons la nôtre”. Mais le tout est naturellement que nous fassions la nôtre.
Vous avez entendu cette année à Ćelije le message que le père Justin avait envoyé à ses disciples: “Soyez des messagers du Dieu-homme”.
Et c’est la tâche de l’Église: former des archipasteurs et des pasteurs qui seront des “messagers du Dieu-homme”, et non des messagers de Darwin ou autres. Il est nécessaire que l’enseignement académique forme des pasteurs qui donnent leur “vie pour leur troupeau” et non des prêtres et théologiens “vétéro-testamentaires” arrogants qui considèrent “que ce peuple qui ignore la loi est maudit”. C’est là un nouveau cléricalisme qui n’a pas sa place dans l’Église et qui l’affaiblit.
……………………………
11. Est-ce que la possibilité de “canonisation” de Stepinac peut amener des changements tectoniques relativement à tous les crimes et au génocides de l’Allemagne nazie et de ses satellites? (Si celui qui a béni l’extermination massive des Serbes est proclamé “saint”, alors il est logique qu’Hitler soit proclamé “héros national”).
Je ne pense pas que la promotion du nazisme ou des oustachis entre dans la stratégie du Vatican. Ils n’ont aucun bénéfice à en tirer.
Au contraire, leur intérêt est que l’on ne “creuse” pas de trop dans toutes ces affaires, la “filière des rats” par exemple. Quant à l’Allemagne, cela fait longtemps qu’elle a fait sa “dénazification”.
Contrairement à certains en Croatie, les Allemands ne sont pas nostalgiques de cette époque. S’ils veulent être “européens” et “modernes”, nos amis croates devraient faire comme tout le monde. Mais il est tout de même étonnant que l’Union Européenne et tous “les droits de l’hommistes” habituellement si pointilleux, ferment les yeux sur les relents fascistoïdes en Croatie et en Ukraine. Bizarre…
……………………»
