εγχώρια κέντρα εξουσίας από το φθινόπωρο του 2014, όταν οι Σαμαράς και Βενιζέλος πήραν την απόφαση να παραδώσουν την εξουσία με αφορμή την προεδρική εκλογή, επενδύοντας στο σενάριο της αριστερής παρένθεσης.
Οι Θεσμοί επιδεικνύουν την απόλυτη αδιαλλαξία απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση γιατί ΔΕΝ θέλουν να βρεθεί λύση.
Από τη μία απορρίπτουν τις δικές της επώδυνες προτάσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν την ρεαλιστική προσέγγιση της κυβέρνησης, καθώς βρίσκονται έτη φωτός από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται διατεθειμένος να ξοδέψει μεγάλο μέρος του πολιτικού του κεφαλαίου, σε μία προσπάθεια να βρεθεί μία χρυσή τομή που θα εξασφαλίσει την ενότητα της Ευρώπης.
Από την άλλη, έχοντας απορρίψει την ελληνική πρόταση, ζητούν ούτε λίγο ούτε πολύ τον ουρανό με τα άστρα, όχι για να ξοδέψει το πολιτικό του κεφάλαιο ο Έλληνας πρωθυπουργός και η κυβέρνηση, αλλά για να εξαλειφθεί κάθε ίχνος εναλλακτικού δρόμου σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το ΔΝΤ των λάθος συντελεστών που συνέβαλε τα μέγιστα στον εξαδραποδισμό μίας ολόκληρης χώρας επί μία πενταετία, έφτασε στο σημείο να κρίνει την ελληνική πρόταση ως υφεσιακή και αντιαναπτυξιακή. Μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας, με αξιωματούχους και Έλληνες πρόθυμους πολιτικούς να καγχάζουν για την υλοποίηση του πιο νοσηρού και αρρωστημένου πολιτικού σχεδιασμού της μεταπολίτευσης.
Οι Θεσμοί, σε ένα όργιο διαρροών για τελεσίγραφα διλημματικού χαρακτήρα πλήρης υποταγή ή χάος, συνεχίζουν να απειλούν με έξοδο της χώρας από την Ευρώπη, την ώρα που μόνο ο πρόεδρος του Τιμπουκτού δεν έχει κάνει παρέμβαση για να βρεθεί λύση και να αποφευχθεί μία νέα παγκόσμια ύφεση από μία πολύ μεγαλύτερη απειλή από τη Lehman Brothers.
Το σχέδιο των «εταίρων» και των πρόθυμων της κυβέρνησης Σαμαρά Βενιζέλου που βρίσκεται σε εξέλιξη από την επομένη της 25ης Ιανουαρίου ακολουθείται πιστά. Οι Θεσμοί αφήνουν εδώ και πέντε μήνες το χρόνο να περνάει αναβάλλοντας συνεχώς τις όποιες αποφάσεις. Την ίδια ώρα η χρηματοπιστωτική ασφυξία μέσω της ρευστότητας με το σταγονόμετρο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στρώνει το έδαφος επί πέντε μήνες για ένα τελικό take it or leave it από τους πιστωτές, που θα φέρει στα σχοινιά τον Αλέξη Τσίπρα και θα ρίξει μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση με σαφή και νωπή λαϊκή εντολή.
Το είπε άλλωστε ο Γιούνκερ: δεν εμπιστεύομαι τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν είναι ένα κανονικό κόμμα.
Και εντελώς ξαφνικά, ο Αντώνης Σαμαράς, συνεπικουρούμενος από τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη, που εντελώς συμπτωματικά βρίσκονται στις Βρυξέλλες λαμβάνοντας ντιρεκτίβες και παρουσιάζοντας το «φιλοευρωπαϊκό» προφίλ τους, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο σωτήρας, ο οποίος όσο κλιμακώνονται οι ασφυκτικές πιέσεις ζητά οικουμενική κυβέρνηση χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα. Θέλει να κρυφτεί και η χαρά δεν τον αφήνει με λίγα λόγια, αφού προτείνει αυτό που επί πέντε μήνες καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ για επανάληψη του σεναρίου Παπαδήμου.
Ο Αλέξης Τσίπρας απορρίπτει ορθώς τις παρανοϊκές απαιτήσεις των δανειστών, που ομολογουμένως φέρουν και έντονη δυσωδία εγχώριων συμφερόντων. Το σκηνικό ρήξης, εφόσον συνεχιστεί η αδιαλλαξία από την αντίπερα όχθη, υιοθετείται πλέον και από τους μετριοπαθείς κυβερνητικούς αξιωματούχους που αρνούνται να καταδικάσουν για μία δεκαετία ολόκληρη τη χώρα πλην των εχόντων και κατεχόντων.
