την Ελλάδα, αποτελούν όμως και ευκαιρία την οποία η πολιτική ορθότητα δεν αφήνει τη χώρα να την εκμεταλλευτεί.
Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ο κίνδυνος για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας είναι δεδομένος, αφού κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την εμφάνιση τέτοιων καταστάσεων και στη δική μας χώρα, όταν μάλιστα το ποσοστό της λαθρομετανάστευσης είναι τόσο μεγάλο και το κύμα εισόδου σε μια χώρα που θεωρείται «πύλη» της Ευρώπης, παραμένει εν πολλοίς ανεξέλεγκτο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες.
Η πραγματική ευκαιρία όμως εμφανίζεται από τη στάση της Τουρκίας, αφού η ισλαμιστική κυβέρνηση της οποίας, με τη στάση της, κάνει τα πάντα για να πείσει τη Δύση ότι τα σύνορά της βρίσκονται στην Ελλάδα, ούτε εκατοστό πιο ανατολικά. Οι χθεσινές δηλώσεις δύο Τούρκων υπουργών για την τρομοκρατική ενέργεια στο Παρίσι, ένας εκ των οποίων ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, την ώρα που όλος ο πολιτισμένος κόσμος ήταν εμφανώς σοκαρισμένος, για την εξωτερική πολιτική άλλων χωρών θα αποτελούσε το καλύτερο δώρο…
Κι ενώ οι κρατούντες κατηγορούν την αριστερή αντιπολίτευση για ιδεοληψίες και στερεότυπα που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας, δεν επιχείρησαν ποτέ οργανωμένα να προωθήσουν την εικόνα της Ελλάδας ως «προμαχώνα» του δυτικού πολιτισμού στη Γηραιά Ήπειρο, που πρέπει να στηριχτεί σε πολλαπλά επίπεδα για να παίξει απερίσπαστη τον ρόλο στον οποίο την καταδίκασε η γεωγραφία.
Παρότι η χώρα αντιμετωπίζει σαφέστατο πρόβλημα ασφαλείας με την αναθεωρητική συμπεριφορά της Άγκυρα σε όλο το μήκος των ελληνοτουρκικών συνόρων, «χαϊδεύει» την Άγκυρα και δεν χρησιμοποιεί στην επιχειρηματολογία της την απειλή που συνιστά η συμπεριφορά μιας ισλαμιστικής κρατικής οντότητας, για ολόκληρη την Ευρώπη.
Για ποιον λόγο όσα καταγράφονται, δεν είναι αξιοποιήσιμα για την ενεργότερη προώθηση των ελληνικών θέσεων στην Ευρώπη στο ζήτημα που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι Τούρκοι στη Θράκη, ή αυτό που δημιουργούν δεκαετίες με την παράνομη κατοχή εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας;
Μήπως αντί για τον συστηματικό κατευνασμό της Άγκυρας, η συγκυρία προσφέρεται για την εξασφάλιση συμμαχιών δια της συνειδητοποίησης εκ μέρους εταίρων της Αθήνας, ότι το Ισλάμ αποτελεί βραχίονα στη δράση της γειτονικής χώρας με στόχο την αποσταθεροποίηση ελλαδικών περιοχών και τον απόλυτο γεωστρατηγικό έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας;
Πόσο έξυπνο είναι για τη δική μας πλευρά να προσαρμόζει τις πράξεις της στον στόχο της μη πρόκλησης της τουρκικής οργής, μια τακτική η οποία έχει καταντήσει αυτοσκοπός, που ισούται όμως με τον κατευνασμό του αντιπάλου, ενώ η συγκυρία προσφέρει ευκαιρίες θετικής αντιμετώπισης της ελληνικής επιχειρηματολογίας;
Αν η ελληνική πολιτική δεν μπορέσει να οικοδομήσει «εξωτερική νομιμοποίηση» στην τρέχουσα συγκυρία που ο αντίπαλος έχει καταφέρει να εξοργίσει τους πάντες, πότε ακριβώς πιστεύει ότι θα το πετύχει;
