Όταν χάνεις κάποιον άνθρωπο δικό σου, εκτός από την ανθρώπινη πτυχή, τη θλίψη, υπάρχει και μια διαδικασία γραφειοκρατική για διάφορα πράγματα που πρέπει να τακτοποιηθεί άμεσα. Μια μέρα δηλαδή είσαι στη κηδεία και από την επόμενη χωμένος μέσα στα γρανάζια διαφόρων γραφείων για τη
τακτοποίηση “πρακτικών” θεμάτων. Μέσα στο χαρτομάνι λοιπόν που έπρεπε να τακτοποιήσω αυτές τις μέρες και τα νεύρα που βαράγανε κόκκινο, μου έμεινε η φιγούρα ενός ανθρώπου πίσω από ένα γκισέ του δημοσίου. Νομίζω πως αν γινόντουσαν εκλογές κι έβαζε υποψηφιότητα, θα τον ψήφιζα με τα μάτια κλειστά.
Σε μια υπηρεσία που επικρατούσε το χάος, δεν χώραγε κανείς να περάσει ούτε από το διάδρομο, ανάμεσα σε κόσμο τρελαμένο που δεν ήξεραν ούτε που πάνε ούτε που πατάνε, υπήρχε αυτός ο ένας άνθρωπος-όαση. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Έδινε μια μάχη. Εξυπηρετούσε όλους λες κι ήταν της οικογένειάς του. Με κατανόηση, με χιούμορ, με απίστευτη υπομονή και ταχύτητα. Εξηγούσε με το πιο απλό τρόπο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που δεν καταλάβαιναν. Μιλούσε ταυτόχρονα σε ανθρώπους που ήθελαν απλά μια πληροφορία για να μην περιμένουν άδικα στην ουρά, έβγαζε φωτοτυπίες για διάφορα διατάγματα και νόμους για να διευκολύνει όσους ψάχνανε κάτι δύσκολο, κι αυτά σε ουρές που στις δέκα το πρωί είχαν ήδη νούμερο (το δικό π.χ.) 320! Με άλλους τόσους να περιμένουν….
Ήταν από τα πρώτα γραφεία που έπρεπε να περάσω κι έτσι μου δημιουργήθηκε το συναίσθημα πως επί τέλους κοντά στο προσωπικό μου πόνο, υπάρχει ένα κράτος κάπου, που λειτουργεί ακόμα. Κάποιος που έκανε το καθήκον του και παραπάνω από ότι ήταν υποχρεωμένος να κάνει, για να διευκολύνει τους συνανθρώπους του. Όχι σαν υπάλληλος αλλά σαν άνθρωπος. Φυσικά το όνειρο σταμάτησε στο αμέσως επόμενο γραφείο που έπρεπε να πάω στη συνέχεια. Σε αντίθεση με το 320 αριθμό, εκεί μπήκα και δεν υπήρχε κανείς εκτός από τέσσερις υπαλλήλους που κουβέντιαζαν. Με τη διαφορά πως εκεί δεν υπήρχαν άνθρωποι αλλά ζωντόβολα που τους την έσπασα και μόνο που με είδαν. Επέλεξα μια από τις μουλάρες που ήταν εκεί μέσα και με τα χίλια ζόρια της έβγαλα μια λέξη. Χρειάστηκα κι ένα στυλό και έκανε λες και της ζήτησα δανεικά! Έναν ηλίθιο αριθμό πρωτοκόλλου έπρεπε να βάλει κι ήταν λες και μου έκανε χάρη και πολύ μου πήγαινε. Με μια συμπεριφορά κλασικά του αστοιχείωτου τεμπελχανά που όλοι αηδιάζουμε όταν βλέπουμε πίσω από τους γκισέδες του δημοσίου. Μια κουραδομηχανή που είχε βρει τρόπο την εποχή της πείνας να πληρώνεται ακόμα για να εκνευρίζει τους ήδη εκνευρισμένους πολίτες.
Η αμέσως επόμενη φάση ήταν ακόμα χειρότερη. Έπεσα σε μια τυπική καρικατούρα του δημοσίου που έπρεπε να βάλει τη τελική σφραγίδα κι επειδή δεν ήξερα για κάποιο πιστοποιητικό που έπρεπε να προσκομίσω μαζί, και την ρώτησα, μόνο που δεν μου είπε πως είμαι ζώον και ηλίθια! Μας κοίταζε σαν να ήμασταν κάτι μεταξύ σκατά κι η μύγα που κόλλαγε επάνω τους….
Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη δυστυχώς. Και το ελληνικό δημόσιο έχει λίγους κούκους και πολλούς αναίσθητους. Και στο σημείο που φτάσαμε, δυστυχώς δεν μας οδήγησαν οι κούκοι αλλά οι κουραδομηχανές που διαμόρφωσαν μια τεράστια παρασιτική κοινωνία που ζούσε πάνω στις πλάτες των άλλων και της ίδια της χώρας προσφέροντας μόνο την ανικανότητα και το θράσος εκείνου που χώθηκε κάπου για να εξασφαλίσει προνόμια χωρίς να αξίζει φράγκο. Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αν εκείνος ο κυριούλης μπήκε με μέσον. Χαλάλι του. Μακάρι να είχε μπει και χωρίς καμιά εξέταση και μαγκιά του. Το ξεπλήρωσε στο ακέραιο το σπρώξιμο. Δυστυχώς όμως μαζί του μπήκαν κι ένα σωρό παράσιτα κατ΄εικόνα και ομοίωση φτιαγμένα πιθανότατα με τον χαραμοφάη βλαχοδήμαρχο που τα προώθησε.
Μεγάλη πληγή αυτά τα παράσιτα. Και δεν είναι οικονομικό το ζήτημα. Είναι ηθικό. Διαμόρφωσαν ένα τεράστιο κομμάτι του κοινωνικού ιστού σε άχρηστους και ανήθικους κηφήνες που έζησαν για τη πάρτη τους, με τη κουτοπονηριά τους, τη λαμογιά τους, τα γλυψίματα και τη δουλικότητα, τα κόμπλεξ ενός ανθρώπου που δεν προσφέρει τίποτα και προσπαθεί να αναδειχτεί με το να προκαλεί τους ανθρώπους που θα έπρεπε να εξυπηρετήσει για να νοιώσει δυνατός και σπουδαίος σ΄ενα κ@λογραφείο, που θα ζήσει σαν τον αρουραίο για τα επόμενα 35 χρόνια της ζωής του….
Το τέρας της κρατικής μηχανής ξέρναγε συνέχεια το ίδιο μοντέλο πελατών του, ανθρώπους διαμορφωμένους με τέτοιο τρόπο συνειδησιακά και πρακτικά που ακόμα και τώρα που τα πάντα καταρρέουν, είναι ανίκανοι να συναισθανθούν τη σοβαρότητα των πραγμάτων και τη προσωπική τους ευθύνη. Ανίκανοι να παλέψουν για οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που πάντα έκαναν. Τη θεσούλα τους, το βόλεμά τους, το μισθούλι τους και τη φωλίτσα τους.
Ένας στρατός από ανθρωπάκια που στη καλύτερη περίπτωση πέρασαν τη ζωή τους σε ένα περιβάλλον στείρο, ανούσιο, κολλώντας χαρτόσημα και βάζοντας σφραγίδες, και στη χειρότερη βρήκαν τις ευκαιρίες να μιζάρονται και να βουτάνε από το ήδη ξεκοκκαλιασμένο σώμα μιας πατρίδας που εδώ και πολύ καιρό βαδίζει το μοιραίο δρόμο της έχοντας στο τιμόνι άχρηστους, ατάλαντους και φιλοτομαριστές.
Μακάρι να υπήρχε τρόπος να διαλεχτεί η ήρα από το στάρι μέσα σ΄ολο αυτό το μπ@ρδέλο. Να πάρουν πόρτα όλα τα κηφηναριά και να επιλεχτούν άνθρωποι ικανοί, πρόθυμοι άξιοι για τις θέσεις τους που να βρουν επί τέλους τη δυνατότητα να δουλέψουν χωρίς να είναι αναγκασμένοι να συμβιώνουν και να ανέχονται όλη αυτή τη βρωμιά γύρω τους. Κάτι μου λέει όμως πως στις εκκαθαρίσεις (αν ποτέ γίνουν) αυτά τα κηφηναριά είναι που θα επιζήσουν και πάλι. Γιατί η επιλογή από ποιους θα γίνει? Από εκείνους που έχουν τη ίδια μούρη τους. Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει.
Γιατί σ΄αυτό το τόπο ποιος θα εκλέξει πλέον οποιονδήποτε από όλους αυτούς τους ξεγυμνωμένους πολιτικούς, εκτός από τους στενούς πελάτες τους? Ποιος πολίτης με την ελάχιστη συνείδηση και εντιμότητα πρόκειται να ψηφίσει οποιονδήποτε από ολους αυτούς? Κανείς εκτός από τους υπαλλήλους τους που αντιστέκονται στη θεσούλα τους κολλημένοι κι αναίσθητη για τη πανελλήνια συμφορά, κολλημένοι όπως και τα αφεντικά τους στις καρέκλες της εξουσίας, αδιάφοροι για τον ανθρώπινο πόνο, το ξεφτύλισμα μιας ολόκληρης πατρίδας και την εξαθλίωση του λαού της….
(Τυχόν ομοιότητα σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική κι η παραπάνω ιστορία είναι εντελώς φανταστική…..)
