Από την Άνοιξη του 2010 γράφουμε συνεχώς για την ανάγκη επιστροφής στο Εθνικό μας Νόμισμα. Τότε ήταν πιο εύκολο, τώρα θα είναι πιο δύσκολο, αργότερα θα είναι αδύνατο. Θα έχουμε ξεπουληθεί εντελώς, θα έχουμε απολέσει τις περιουσίες μας και θα είμαστε…
τα φαντάσματα της Ευρώπης.
Ναι είναι αλήθεια, ότι σε περίπτωση επιστροφής στο Εθνικό Νόμισμα θα πρέπει να καταρρεύσει το ισχύον πολιτικοοικονομικό καθεστώς στη χώρα μας, διαφορετικά θα είναι “δώρον άδωρον”. Ναι είναι αλήθεια ότι θα ζοριστούμε άσχημα για κάποιο χρονικό διάστημα. Πολύ χειρότερα από τους Ισλανδούς. Ναι είναι αλήθεια ότι θα χαθεί για αρκετό διάστημα ο «καταναλωτικός παράδεισος» των εισαγόμενων από τη Γερμανία και τις υπόλοιπες χώρες προϊόντων. Όμως μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να μείνουμε ελεύθεροι, να δημιουργήσουμε και να εκμεταλλευτούμε τον δικό μας πλούτο, τα δικά μας προϊόντα, να γίνουμε ανταγωνιστικοί.
Αυτό που έπρεπε να είχε κάνει το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα στη χώρα μας, τουλάχιστον μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (για να μην μιλήσουμε για νωρίτερα) ή έστω μετά την μεταπολίτευση και δεν το έκανε γιατί φοβήθηκε την κοινωνία, δηλαδή ανάπτυξη εθνικής παραγωγικής μηχανής, θα πρέπει να γίνει επιτέλους κάποια στιγμή, Διαφορετικά θα είμαστε πάντα εξαρτημένοι από άλλους.
Μετά από αυτό που συνέβη στην Κύπρο, με τις ευλογίες του σάπιου ελληνικού πολιτικού συστήματος (ανοίγοντας έτσι άνοιξε την Πύλη της Κολάσεως) και φυσικά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα συμβεί και σε μας, εκτός φυσικά από όσα μας έχουν συμβεί και θα μας συμβούν, τίθεται πλέον επιτακτικό το θέμα της απαγκίστρωσης από τα συμφέροντα και την κυριαρχία της Γερμανίας και των λοιπών Βορείων πάνω στην Ελλάδα.
Ελεύθερος είναι ένας λαός μόνο με δικό του νόμισμα.
