Της μόδας έχει γίνει η επίταξη τελευταία. Και μπορεί φυσικά να αποτελεί μια έσχατη λύση όταν η κοινωνία παραλύει επι μακρόν αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει και το πως γίνεται αυτή.
Για παράδειγμα ας θυμηθούμε τους πάνοπλους ΜΑΤατζήδες (η μόνη κατηγορία εργαζομένων μαζί με τους υπαλλήλους της Βουλής που δεν έχουν ματώσει ακόμη) που με πλήρη εξάρτηση γκρέμισαν τα τείχη του αμαξοστάσιου στα Σεπόλια όντας έτοιμοι για παν ενδεχόμενο.
Και αυτό το παν ενδεχόμενο οφείλει να μας προβληματίσει. Αυτό είναι το μήνυμα της κυβέρνησης στην κοινωνία. Ότι δηλαδή όταν θέλουμε θα το τραβάμε στα άκρα. Φανταστείτε αν αυτοί οι άνδρες των ΜΑΤ είχαν διαταχθεί να καθαρίσουν το κέντρο από την εγκληματικότητα. Δύο ημέρες δουλειά είναι σύμφωνα με όσα μου είχε πει πριν λίγους μήνες στέλεχος της ΕΛΑΣ.
Στην τελευταία εμπειρία με την ΠΝΟ πάλι ακούστηκαν τα ΜΑΤ, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο. Δηλαδή τι θα έκαναν; Θα τους έβαζαν σπρωχτούς στα πλοία λύνοντας τους κάβους;
Με το ίδιο σκεπτικό μπορεί η κυβέρνηση να επιτάξει και τους φορολογούμενους. Τι πάει να πει δεν πληρώνω το χαράτσι, το ένα, το άλλο; Θα σου στείλει το χαρτί κι αν κάνεις μα και μου, τότε θα σου στείλω τα ΜΑΤ να σε πάνε τσουβαλιασμένο στο γκισέ να πληρώσεις κι αν δεν έχεις θα σε γυρίσω ανάποδα να μαζέψω ότι πέσει κάτω.
