Δεν πρέπει να επιμένουμε (στα όρια του ψυχαναγκασμού) στο τι κάναμε στο χθες που μας οδήγησε στο τώρα, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσεγγίσουμε το παρελθόν αντικειμενικά και με υψηλή διάθεση αυτοκριτικής, προκειμένου να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα που θα μας οδηγήσουν στο τι πρέπει να κάνουμε σήμερα, τώρα, για να δημιουργήσουμε την οδό που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο.
Η πρόκληση, είναι ουσιαστική και όχι φαινομενική.Έπειτα από την κατασπατάληση υπερπολύτιμου χρόνου κατά τη διάρκεια του οποίου εξανεμίστηκαν και οι τελευταίες ελπίδες από τα πολιτικά και νυν κυβερνώντα μηδενικής συνέπειας και ηθικής ανθρωπάρια, απαιτείται πλέον σήμερα να αποδράσουμε από τη λήθη και να ανακαλέσουμε τη μνήμη μας προκειμένου να καταλήξουμε τι θα κάνουμε, τι απαιτείται να κάνουμε, εάν θέλουμε να οργανώσουμε και να επιτύχουμε την δημιουργία βάσεων και αποφασιστικών δράσεων που θα λειτουργήσουν καταλυτικά στην σωτηρία μας και την απόδρασή μας μέσα από την φυλακή στην οποία σήμερα βρισκόμαστε…
Και ο επικείμενος αυτός αγώνας δεν είναι μόνο για την διάσωση της αξιοπρέπειας του καθενός μας.
Είναι για την επαναφορά στα αυτονόητα, είναι για την ψυχική και ηθική μας ισορροπία, είναι για την πρόοδο και όχι τον υποβιβασμό των φθαρμένων ή ξεχασμένων εκείνων πνευματικών αξιών που ανέδειξαν την πατρίδα μας, που κατέγραψαν άθλους μικρών ανθρώπων που έγραψαν ιστορία.
Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε και να συνθλίψουμε εκείνους που μας έχουν προγράψει και που ήδη μας αντιμετωπίζουν ως “μιαρό έθνος”.
Ας ετοιμαστούμε να ξαναγράψουμε ιστορία απέναντι σε εκείνους που καταγράφηκαν από την ιστορία με τα πλέον μελανά χρώματα.
Ας ετοιμαστούμε να αναδείξουμε με τους αγώνες μας τα μεγάλα, τα λαμπρά και τα ανείπωτα, σε εκείνους που ξεδιάντροπα επανέρχονται για να τα αμαυρώσουν…
Ας ετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε τους σύγχρονους εφιάλτες και τους εργοδότες τους, σε έναν αγώνα υπέρ πάντων…
