Του Κίμωνα Χαραλάμπους
Πριν την κρίση όλοι μιλούσαν για τη γενιά των 700 ευρώ!
Έπειτα από 2,5 χρόνια αριστερής διακυβέρνησης, οι νέοι στην χώρα μας εργάζονται για τα μισά λεφτά, με μισθούς κάτω πια και από τα 400 ευρώ μεικτά ή τα 360 ευρώ τον μήνα καθαρά.
Οι νέοι δουλεύουν μόνο για το φαγητό χωρίς προοπτική προσωπικής οικονομικής προόδου. Δουλεύουν μόνο για να φάνε, κάτι, που όπως έχει αποκαλύψει το el.gr, θα προσφέρεται προσεχώς χωρίς εργασία, προκειμένου οι πάντες να είναι εξαρτημένοι από το κράτος και κατ’ επέκταση από μία παγκόσμια εξουσία.
Τα στοιχεία των Ταμείων και του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (με βάση τον Ιανουάριο για λόγους εποχικότητας και συγκρισιμότητας) αποκαλύπτουν ότι, αντί να αυξηθούν οι μισθοί, την τελευταία τριετία αυξάνονται μόνο οι φόροι!!!
Το Κράτος παίρνει πολλά από λίγους, αυτούς που τολμούν και δημιουργούν θέσεις εργασίας, και μετά μοιράζει σε όλους ψίχουλα!
Συγκεκριμένα, από 1.059,18 ευρώ που ήταν ο μέσος μισθός τον Ιανουάριο του 2014, τον Ιανουάριο του 2017 (τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΕΦΚΑ) είχε πέσει πλέον στα 956,34 ευρώ μεικτά.
Οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές απασχόλησης, που κυρίως είναι νέοι αλλά και ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να βρουν σταθερή εργασία, έχασαν ακόμα περισσότερα. Το 2014 έπαιρναν 443,56 ευρώ μεικτά κατά μέσο όρο. Το 2017 ο μέσος μισθός έπεσε κάτω και από τα 400 ευρώ, στα 394,13 ευρώ.
Αυτό συμβαίνει γιατί οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να μειώσουν τους μισθούς, προκειμένου να βγουν οικονομικά!
Όλο και περισσότερες επιχειρήσεις αδυνατούν να είναι συνεπείς στις οικονομικές υποχρεώσεις τους όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσίασε η Icap στο 10ο Credit Risk Management Conference.
Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία των επιχειρήσεων (73%) συνεχίζουν να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους με καθυστερήσεις, παρουσιάζοντας μικρή αύξηση από το 2016 (70%).
Όσο περισσότερο επιβαρύνονται οι επιχειρήσεις, τόσο θα μειώνονται οι μισθοί των νένω ανθρώπων που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και έτσι θα σπρώχνονται στην αγκαλιά του Κράτους των επιδομάτων και του κοινωνικού μερίσματος ή θα εγκαταλείπουν την Ελλάδα.
Τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά!
Διαβάστε από το Spiegel Και την εφημερίδα Πρώτο Θέμα τέσσερις ιστορίες με «εργαζόμενους φτωχούς»:
Βασίλης Κεφαλάς
34 ετών, διανομέας πίτσας
«€4 την ώρα, ενώ πληρώνω και το μηχανάκι»
«Ημουν φοιτητής σε σχολή μηχανικών αυτοκινήτων, δουλεύω όμως ντελίβερι εδώ και 13 χρόνια, 36 ώρες την εβδομάδα -συνήθως σε βάρδιες εκτός κανονικού ωραρίου. Παίρνω 4 ευρώ την ώρα, αλλά πληρώνω από την τσέπη μου τη βενζίνη και τα σέρβις για το μηχανάκι. Και δεν έχω ασφάλιση. Το αφεντικό μου πληρώνει μόνο ένα μέρος της ασφαλιστικής εισφοράς. Και με όλα αυτά, όμως, είμαι από τους τυχερούς. Δεν είμαι αναγκασμένος να δουλεύω “μαύρα” όπως κάνουν τρεις στους τέσσερις από τους συναδέλφους που δουλεύουν κούριερ. Αλλά ζω μόνος και δεν έχω καμία τύχη να κάνω οικογένεια. Τα λεφτά που παίρνω φτάνουν μόνο για τα απολύτως απαραίτητα».
Στελλίνα Αντωνίου
24 ετών, μπαργούμαν στο ΚΘΒΕ
Πώς ζεις με 240 ευρώ τον μήνα
«Εχω σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και Λογοτεχνία, αλλά επί του παρόντος δεν γίνονται προσλήψεις εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία. Η μόνη δουλειά που κατάφερα να βρω είναι στο εστιατόριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Παίρνω 240 ευρώ τον μήνα στο χέρι. Εργάζομαι τρεις ημέρες την εβδομάδα, πολλές φορές έως και 12 ώρες. Συγκατοικώ με μια φίλη μου. Είναι 22 ετών και ο μισθός της είναι περίπου ίδιος με τον δικό μου. Τα χρήματα μάς φτάνουν ίσα-ίσα για να αγοράζουμε τρόφιμα και να μοιραζόμαστε ένα πακέτο τσιγάρα. Οταν έχουμε λεφτά εξοφλούμε τους λογαριασμούς μας, πάντα όμως η προτεραιότητά μας είναι να πληρώνουμε για τη θέρμανση. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δεν έχουμε πλέον δικαιώματα, κάποιος είναι ευχαριστημένος ακόμη και εάν παίρνει ψίχουλα. Ξεκινάς με θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης όσο είσαι φοιτητής, για το χαρτζιλίκι. Και ξαφνικά, μια μέρα συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η δουλειά μου, η ύπαρξή μου».
Γιώργος Γεωργιάδης
27 ετών, καθηγητής Αγγλικών στον ιδιωτικό τομέα
Δουλειά για 7 μήνες χωρίς ασφάλιση
«Εργάζομαι 25 ώρες την εβδομάδα, αλλά επισήμως φαίνεται ότι ο εργοδότης μου με πληρώνει μόνο για 15 προκειμένου να γλιτώνει τις ασφαλιστικές εισφορές και να μην είναι υποχρεωμένος να με αντιμετωπίζει ως εργαζόμενο πλήρους απασχόλησης. Η αμοιβή μου είναι 500 ευρώ τον μήνα, αλλά μόνο για 9 από τους 12 μήνες του χρόνου. Οπότε στην πραγματικότητα παίρνω 375 ευρώ τον μήνα. Νιώθω τριπλά χαμένος: δεν έχω πλήρη ασφάλιση, δεν παίρνω υπερωρίες ή επιπλέον αμοιβή όταν δουλεύω αργίες και δεν θα πάρω καν ολόκληρο το επίδομα ανεργίας εάν χάσω τη δουλειά μου. Μένω με την αδελφή μου που είναι δασκάλα σε δημόσιο σχολείο. Πολλές φορές δεν έχουμε λεφτά για να βγάλουμε τον μήνα – αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Από τους φίλους που έχω από το πανεπιστήμιο μόνο οι τρεις στους δέκα έχουν βρει μόνιμη δουλειά ως καθηγητές. Οι τρεις έφυγαν από την Ελλάδα και οι άλλοι παλεύουν να τα βγάλουν πέρα κάνοντας άσχετες δουλειές».
Μάρκος Καρύδης 30 ετών,
υπάλληλος σε φαστ φουντ
«Μένω ακόμη με τη μητέρα μου»
«Είμαι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ αλλά δεν βρήκα δουλειά ως γυμναστής. Οι συνθήκες δουλειάς στα φαστ φουντ είναι άθλιες. Οι μισοί από τους συναδέλφους μου αναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Ενα φεγγάρι είχαμε στο μαγαζί δίδυμα αδέλφια και το αφεντικό ασφάλιζε μόνο τον έναν από τους δύο. Δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα και παίρνω 490 ευρώ τον μήνα. Δεν μου πληρώνουν υπερωρίες, ούτε κάτι επιπλέον αν δουλέψω Χριστούγεννα ή αργίες. Η εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι ακόμη πιο άγρια σε μικρές επιχειρήσεις. Μας παρακολουθούν διαρκώς με κάμερες. Μένω ακόμη με τη μητέρα μου γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση με τον μισθό μου να νοικιάσω δικό μου διαμέρισμα. Μαζί με τη μαμά μου με το ζόρι καταφέρνουμε να πληρώσουμε τις δόσεις του στεγαστικού δανείου για το σπίτι. Τα λεφτά σπάνια μας φτάνουν για περισσότερο από τις πρώτες δύο εβδομάδες του μήνα».
el.gr
