Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια Ιδέα. Μόνο που όταν ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα του μεγαλύτερου προσφυγικού κύματος μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως ολες οι ιδέες άρχισε να κάνει «εκπτώσεις». Η Ευρώπη γίνεται το σιδηρόφρακτο φρούριο, γίνεται το σενάριο που ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε περιγράψει πριν από μερικές εβδομάδες στη Welt: «Προσφυγικά στρατόπεδα, σκάφη γεμάτα ανθρώπους, βία κατά των αιτούντων άσυλο… όχι αυτό δεν είναι Ευρώπη».
της Σοφίας Βεργοπούλου
Οι Βρυξέλλες μετά την κατηγορηματική άρνηση ορισμένων χωρών να συμμετέχουν στο σύστημα ανακατανομής προσφύγων, αλλά και την επανέναρξη των συνοριακών ελέγχων σε Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία Σλοβακία και την ολοκλήρωση του φράχτη στην Ουγγαρία, δε μπορούν παρά να αποδεχθούν και δημόσια ότι η Ευρώπη δεν είναι αυτό που πρεσβεύει στις ιδρυτικές της αρχές.
Σύμφωνα με το προτεινόμενο σχέδιο στρατόπεδα κράτησης θα δημιουργηθούν στις χώρες εισόδου, δηλαδή Ελλάδα και Ιταλία, ενώ καταυλισμοί προσφύγων θα δημιουργηθούν στην Αφρική αλλά και σε ζώνες εκτός Ε.Ε. όπου οι αναζητώντες προστασία θα μπορούν να φιλοξενηθούν για όσο κρατάει ο πόλεμος στη χώρα τους.
Η Ευρώπη πληρώνει για να τους κρατήσει μακριά
Από τη στιγμή που το σύστημα αρχίσει να δουλεύει και στηθούν οι καταυλισμοί και τα στρατόπεδα, αιτήσεις ασύλου για ευρωπαϊκές χώρες δε θα γίνονται πλέον αποδεκτές. Η Ευρώπη απέτυχε; Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε πει πριν μόλις μια εβδομάδα ότι η Ευρώπη «αντιπροσωπεύει ένα μέρος ελπίδας και ένα λιμάνι σταθερότητας για όσους διαφεύγουν από τον πόλεμο». «Εδώ είναι μέρος ειρήνης, και για αυτό θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, κι όχι φοβισμένοι». Όσο υπάρχει πόλεμος στη Συρία και τη Λιβύη, δεν θα σταματήσουν να έρχονται πρόσφυγες», είχε τονίσει και σημείωσε ότι «Μπορούμε να χτίσουμε τείχη και φράχτες, όμως φανταστείτε να ήσασταν εσείς στη θέση των προσφύγων που προσπαθούν να διαφύγουν με τα παιδιά τους από τη βαρβαρότητα: Κανένα τείχος, κανένας φράχτης, κανένα σύνορο δεν θα σας σταματήσει».
Η μεγαλύτερη Κρίση στην ιστορία της Ευρώπης, όπως την αναφέρει ο Guardian αντιμετωπίζεται με πολιτικές που την καθιστούν Οχυρό και μεταθέτουν το πρόβλημα σε τρίτες χώρες.
Οι υπουργοί Εσωτερικών που συναντήθηκαν χθες συμφώνησαν τελικά ότι πρέπει να δημιουργηθούν στρατόπεδα κράτησης των μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα ασύλου αλλά δε μπορούν και να επαναπροωθηθούν στις χώρες καταγωγής τους. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους δημιουργούνται αποθήκες ανθρώπων που δεν είναι επιθυμητοί.
Η Γερμανία μπορεί να υποστήριζε την ιδέα μιας Ευρώπης με ανθρωπιστικό πρόσωπο, αλλά τελικά φαίνεται να επικρατεί η φιλοσοφία της απόρριψης που πρώτες είχαν υιοθετήσει οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ με πρωτεργάτη την Ουγγαρία.
Καταρχήν, αυτό που συμφωνήθηκε στη χθεσινή συνάντηση υπουργών είναι να κατανεμηθούν 160.000 πρόσφυγες μεταξύ τουλάχιστον 22 χωρών, ξεφρακάροντας την Ελλάδα, την Ουγγαρία και την Ιταλία. Βέβαια ακόμα κι αυτό θα συμφωνηθεί τυπικά τον επόμενο μήνα σε Σύνοδο Κορυφής. Η κατανομή θα γίνει σε εθελοντική βάση και όχι υποχρεωτικά όπως είχε προταθεί αρχικά.
Η Λουξεμβουργιανή προεδρία θεώρησε ότι υπήρχε επαρκής συναίνεση για να ψηφιστούν οι ποσοστώσεις αλλά τελικά αυτό δεν έγινε. Αυτά που αποφασίστηκαν χθες σε ανθρωπιστικό επίπεδο είναι δρακόντεια μέτρα. Η δημιουργία κέντρων υποδοχής στις περιοχές από όπου φεύγουν οι πρόσφυγες και η παραμονή τους εκεί μέχρι να εκλείψουν οι συνθήκες που τους έκαναν να φύγουν, είναι μια σικ διατύπωση που βολεύει την Ευρώπη.
Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, είχε δηλώσει πριν από μια εβδομάδα: «Ξεχάσαμε ότι μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο, 60 εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ευρώπη; Εμείς οι Ευρωπαίοι πρέπει να γνωρίζουμε και δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η παροχή ασύλου είναι από τις σημαντικότερες αξίες στο Διεθνές Δίκαιο».
