Βλαντιμίρ Τούτσκοφ για την Свободная Пресса ru
Ο Νορβηγικός ιστότοπος AldriMer και όχι μόνο αυτός, ο οποίος ασχολείται με ζητήματα ασφαλείας, ανακοίνωσε ότι κατά την επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει η μαζική παραγωγή του Ρωσικού μαχητικού Πέμπτης γενιάς Su-57. Μια τέτοια πολυαναμενόμενη εκδήλωση για την τηλεδιάσκεψη (τις αεροδιαστημικές δυνάμεις) της Ρωσίας πρέπει να γίνει σε σχέση με την ετοιμότητα του νέου κινητήρα, με τον οποίο ένα από τα αεροπλάνα άρχισε να πετά στις αρχές Δεκεμβρίου.
Η Μαζική παραγωγή – σε σχέση με τα σχέδια για την αγορά αυτού του αεροσκάφους ακούγεται με αρκετά πλεονεκτήματα. Σχεδιάζεται να κατασκευαστούν μόνο 12 τέτοια πολεμικά αεροσκάφη . Ωστόσο, οι Νορβηγοί ανησυχούν [1]: «Οι ρωσικές αρχές υπονοούν ότι περισσότερα αεροσκάφη μπορούν να παραχθούν από ό, τι είχαν αρχικά προγραμματιστεί».
Ωστόσο, το ζήτημα είναι είναι διαφορετικό. Θα ήταν πιο σωστό να ονομάσουμε την ανάπτυξη της πρώτης παραγωγής στη συνέχιση της ανάπτυξης των αεροσκαφών, στο τελευταίο μέρος του. Επειδή ο κινητήρας είναι ένα από τα κύρια συστατικά του αεροσκάφους. Και μαζί με αυτόν είναι απαραίτητο να ελέγξουν προσεκτικά τη λειτουργία όλων των άλλων συστημάτων που έχουν ήδη δοκιμαστεί και βρέθηκαν κατάλληλα. Αλλά τότε θα πρέπει προχωρήσουν σε περισσότερα αεροσκάφη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι επίσημοι εκπρόσωποι τόσο του Υπουργείου Άμυνας όσο και της Αμυντικής βιομηχανίας λένε ότι το μαχητικό θα αρχίσει να εισέρχεται στις μονάδες μάχης το 2019.
Η μαζική παραγωγή του αεροσκάφους Su-57 θα αναπτυχθεί στο Komsomolsk-on-Amur στο εργοστάσιο Gagarin. Εκεί κατασκευάστηκαν 10 πρωτότυπα πτήσης, τα οποία δοκιμάστηκαν και εξακολουθούν να δοκιμάζονται.
Οι Νορβηγοί λένε ότι η «παλιά μηχανή», την οποία για πολλά χρόνια ήδη φορούν τα πρωτότυπα του Su-57 δεν διαθέτει επαρκή ικανότητα και «έχει σχεδιαστεί για χρήση σε παλαιότερα αεροσκάφη μάχης». Πράγματι, έχει λιγότερη δύναμη από το νέο “προϊόν 30” (προς το παρόν του έχει δοθεί ο κινητήρα με την ένδειξης AL). Ωστόσο, και με τον χρησιμοποιούμενο προς το παρόν κινητήρας AL-41F1 παρέχει πρόσφυση σε λειτουργία χωρίς ενίσχυση, η οποία επιτρέπει υπερηχητική πτήση.
Όσον αφορά τη χρήση σε παλαιότερα αεροσκάφη, αυτό είναι απολύτως λάθος. Ο τροποποιημένος AL-41F1С είναι τοποθετημένος στη γενιά των μαχητικών αεροσκαφών πολλαπλών χρήσεων 4 ++ Su-35S, ο οποίος εγκρίθηκε για να χρησιμοποιηθεί το 2014. Δεν μπορούμε να τον ονομάσουμε “παλαιότερο”. Και πουθενά αλλού δεν χρησιμοποιείται αυτός ο κινητήρας.
Έτσι, με τον τρόπο χωρίς ενίσχυση, το Su-35S αναπτύσσει ταχύτητα 1,1 Μ. Αυτό εκπληρώνει την απαίτηση ταχύτητας για μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Ο κινητήρας AL-41F1, τοποθετημένος στο μαχητικό Su-57 του πρώτου σταδίου, είναι πιο τέλειος από τον AL-41F1C . Χρησιμοποιεί πλήρως ψηφιακό έλεγχο και μια νέα τουρμπίνα. Χρησιμοποιεί καύσιμο πιο οικονομικό και αναπτύσσει περισσότερη πρόσφυση. Σε μη βασική λειτουργία – 9500 kgf έναντι 8,800 kgf, σε μετά την καύση – 15000 kgf έναντι 14500 kgf.
Ο σχεδιασμός του AL-41F1 ικανοποιεί πλήρως τις απαιτήσεις για τους κινητήρες της πέμπτης γενιάς. Δεν υπάρχει μόνο υπερηχητική ταχύτητα χωρίς φλάντζα, αλλά και ανάφλεξη με πλάσμα και ψηφιακό έλεγχο των τρόπων λειτουργίας.
Το “Προϊόν 30” δεν είναι μια τροποποίηση του AL-41F1, αλλά ένας πρωτότυπος κινητήρας που αναπτύχθηκε από την εταιρεία κατασκευής κινητήρων Rybinsk “Saturn”. Σε λειτουργία χωρίς φορτίο, αναπτύσσει ώθηση 11000 kgf, σε μετά την καύση – 18000 kg. Δεδομένου ότι το Su-57 έχει δύο κινητήρες, οι αριθμοί αυτοί πρέπει να πολλαπλασιαστούν κατά δύο: 22.000 kgf και 36.000 kgf. Σε κανονική απογείωση ώσης-βάρους (η αναλογία της ώθησης προς το συνολικό βάρος του αεροσκάφους) πρόωσης – 1,36, με μέγιστο φορτίο καυσίμου και οπλισμό βομβαρδισμού- 1.01.
Το ακροφύσιο του κινητήρα εκτρέπεται σε δύο επίπεδα σε 20 μοίρες με ταχύτητα 60 gr / sec, το οποίο παρέχει ελιγμούς στο αεροσκάφος. Για το λόγο αυτό οι Νορβηγοί κάνουν μια περίεργη δήλωση: ‘Αναμένεται ότι το αεροσκάφος θα έχει μεγάλη ικανότητα ελιγμών και θα συνδυάσει τη λεγόμενη ταχύτητα στάσης με επακόλουθο τον ελιγμό στροφής, όπως και οι F-35 και F-22’.
Κάποια προσέγγιση με την ικανότητα ελιγμών του Su-57 μπορεί να ειπωθεί μόνο για το F-22. Αλλά όχι με το F-35, το οποίο είναι αμήχανο και αδέξιο, όπως ένα σίδερο, στο οποίο το αεροπλάνο μοιάζει πολύ.
Μια περίεργη δήλωση είναι σχετικά με την αμφίβολη ποιότητα της Ρωσικής τεχνολογίας stealth: «κατ ‘ αρχάς, είναι απίθανο ότι το επίπεδο της ποιότητας αυτής της τεχνολογίας είναι ίδιο με εκείνο ενός Αμερικανικού αεροσκάφους. Δεύτερον, πολλά από τα πιο σημαντικά όπλα που η Ρωσία σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει σχετικά με αυτά τα αεροσκάφη δεν ταιριάζουν στις θήκες μάχης του αεροσκάφους.»
‘Το πρώτο σχόλιο δεν έχει νόημα. Όσον αφορά την τοποθέτηση των πυραύλων σε εξωτερική ανάρτηση, τόσο τα F-22 όσο και F-35 έχουν την μέθοδο προσάρτησης των διαθέσιμων όπλων. Καθώς αυξάνει την ορατότητα του αεροσκάφους, η χρήση τους είναι περιορισμένη, χρησιμοποιώντας τα σε περιπτώσεις ακραίας ανάγκης. Και υπό αυτή την έννοια, το Su-57 δεν διαφέρει από τα Αμερικανικά αεροσκάφη”.
Αλλά γενικά, ο Νορβηγικός ιστότοπος εκτιμά ιδιαίτερα τις προοπτικές του νέου Ρωσικού Μαχητικού, που το ονομάζει “ανταγωνιστή στα αεροσκάφη F-22 και F-35”. Και αυτό, στην πραγματικότητα, είναι ο έπαινος του κράτους που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Δεδομένου ότι το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει το F-22 ως εικόνα. (Για το F-35, το οποίο είναι πολύ πιο αδύναμο, παραμένει σιωπηλό).
Όσο για τα Ρωσικά ηλεκτρονικά συστήματα του αεροσκάφους, στη συνέχεια, όταν το δημιούργησαν οι σχεδιαστές έκαναν ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, όχι μόνο σε σχέση με την προηγούμενη γενιά αεροσκαφών, αλλά και με το μαχητικό πέμπτης γενιάς των ΗΠΑ. Πρώτα απ ‘όλα, αυτό αναφέρεται στο αερομεταφερόμενο ραντάρ, πιο συγκεκριμένα στα πέντε ραντάρ, καθένα από τα οποία διαθέτει μια ενεργή κεραία σταδιακής συστοιχίας. Αυτό που υπερέχει είναι το κύριο ραντάρ, το οποίο διαθέτει 1526 μονάδες μετάδοσης / λήψης. Στις πλευρές της ατράκτου – υπάρχουν δύο ακόμη ραντάρ. Και δύο άλλες συστοιχίες κεραιών βρίσκονται στα πτερύγια.
Αυτοί οι δύο σταθμοί έχουν μια σημαντική καινοτομία και δίνουν στο αεροσκάφος ένα σημαντικό πλεονέκτημα στον ουρανό. Το γεγονός είναι ότι τα τρία πρώτα ραντάρ λειτουργούν σε ένα εύρος μήκους κύματος cm. Η τεχνολογία Stealth όσο το δυνατόν περισσότερο “κρύβει” το αεροπλάνο της από κύματα cm. Και τα δύο ραντάρ που βρίσκονται στα πτερύγια λειτουργούν στην περιοχή των decimeter. Έτσι βλέπουν τα “αόρατα αεροπλάνα” πολύ καλύτερα. Φυσικά, έχουν χαμηλότερη ανάλυση, αλλά μπορούν να ανιχνεύσουν τον εχθρό σε πολύ μεγάλη απόσταση.
Η διάταξη της κεραίας του κεντρικού ραντάρ είναι κεκλιμένη, γεγονός που μειώνει την ορατότητα του αεροσκάφους. Αυτή η μέθοδος οδήγησε σε μείωση της ισχύος του εκπεμπόμενου σήματος κατά την εργασία του με αντικείμενα εδάφους.
Ο σταθμός ραντάρ Belka από την AFAR ήρθε στη στρατιωτική αεροπορία για την αντικατάσταση του σταθμού ραντάρ με το παθητικό πλέγμα κεραιών H035 ‘Irbis’. Το ‘Belka’ είναι πιο αποτελεσματικό από το ‘Irbis’ που, με τη σειρά του, σε σύγκριση με τον αμερικανικό σταθμό AN / APG-77 για το F-22 μοιάζει πολύ πειστικό. Βρίσκει τον στόχο με EPR 1 τ.μ. σε απόσταση 300 χλμ. Ο Αμερικανικός σταθμός ραντάρ – στα 225χλμ. Για τους στόχους με EPR 0,01 τ.μ στο Ρωσικό ο δείκτης είναι στα 90 χλμ, ενώ στο ‘Αμερικανικό’ δεν δίνεται. Οι δείκτες του ‘Belka’ είναι μυστικοί, αλλά είναι ακριβώς υψηλότεροι από ό, τι στο ‘Irbis’. Ο σταθμός ραντάρ Su-57 παρέχει ταυτόχρονη παρακολούθηση σε 60 στόχους και και μπορεί να εκτοξεύσει εναντίον 15.
Το πιο σημαντικό στοιχείο του συστήματος για την αναζήτηση και την παρακολούθηση των στόχων είναι ο σταθμός οπτικής θέσης OLS-50M, που δημιουργήθηκε ειδικά για το Su-57. Ανάλογα με τη γωνία, είναι σε θέση να εντοπίσει το F-22 σε απόσταση 30 km έως 85 km. Επιπλέον, η ανίχνευση είναι μυστική, αφού το OLS πραγματοποιεί μια παθητική τοποθεσία, χωρίς να εκπέμπει κύματα. Δεν υπάρχει τέτοιος σταθμός στο F-22.
Ένα ακόμα απόλυτο πλεονέκτημα του Su-57 είναι η ύπαρξη ενός αποτελεσματικού συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου (EWF) “Himalaya”. Η παρεμβολή που παράγει είναι απλωμένη όχι μόνο από το κύριο ραντάρ, αλλά και από τα πλαϊνά ραντάρ. Σε αυτό το πλαίσιο, το μαχητικό έχει μια κυκλική άμυνα ενάντια στους επιτιθέμενους πυραύλους. Στο F-22, η παρεμβολή από το σταθμό EW εξαπλώνεται μόνο στον μπροστινό τομέα κατά 120 μοίρες.
Τέλος, ο οπλισμός του Su-57. Για αυτό το αεροσκάφος σχεδιάστηκαν 14 ειδικοί πύραυλοι, οι μισοί από τους οποίους είναι ήδη έτοιμοι και οι άλλοι μισοί ολοκληρώνουν τις δοκιμές τους
Ο πύραυλος KS-172 αέρα-αέρα μεγάλης εμβέλειας είναι ένας κάτοχος ρεκόρ, πολύ μπροστά από όλους τους ανάλογους του. Έχει μια εμβέλεια 400 χλμ., Το Αμερικανικό βλήμα AIM-120D μεγάλης εμβέλειας, το οποίο φτάνει τα 180 χλμ. Το KS-172 είναι ικανό να αναπτύξει ταχύτητα 1400 m / s. Επιτυγχάνει τους στόχους που πετούν σε υψόμετρο από 3 μ έως 30.000 μ., με ταχύτητες έως 1.100 m / s και ελιγμούς με επιτάχυνση 12 g. (Σημειώνουμε σε παρένθεση ότι κανένας στόχος, δηλαδή αεροσκάφος, δεν έχει μέγιστη επιτρεπόμενη επιτάχυνση 10 g).
Ο κύριος πύραυλος για κοντινή μάχη RVV-MD διαθέτει εξαιρετικές ικανότητες μάχης, τις οποίες το Su-57 μπορεί να απελευθερώσει τόσο στο μπροστινό όσο και στο οπίσθιο ημισφαίριο.
Η ικανότητα του , δεν φοβάται αυτή τη λέξη, είναι ότι έχει το πλεονέκτημα , σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, μπορεί κάνει ελιγμούς με επιιτάχυνση 65g. Αυτό παρέχεται από τη λειτουργία των δυναμικών πηδαλίων αερίου. Οι Αμερικανοί εδώ πήγαν αντίστροφα, παρέχοντας την τελευταία τροποποίηση ενός παρόμοιου πυραύλου – AIM-9 Sidewinder – με ένα παραμορφωμένο ακροφύσιο. Ωστόσο, μια τέτοια λύση επιτρέπει την επίτευξη μικρότερης δυναμικής πτήσης από ό, τι ο ρωσικός πυραύλος.
References ↑ встревожены
( http://inosmi.ru/military/20171218/241026621.html )
http://svpressa.ru
