Τη χώρα μας την έριξε στην κρίση η μακροχρόνια δράση μιας ιδιόμορφης εγχώριας «δικτατορίας των ελίτ». Δηλαδή ενός κρατικοδίαιτου, διαπλεκόμενου πολιτικοοικονομικού «ολιγαρχικού τόξου» που βασίζεται στην πολιτική πελατεία, καλλιέργησε την αναξιοκρατία και τη διαφθορά, διέλυσε κάθε
παραγωγική δυνατότητα που δεν μπορούσε να ελέγξει, απομύζησε κάθε δημόσιο κονδύλι και κάθε οικονομική δυνατότητα της χώρας την οποία τελικά και καταχρέωσε. Παρόλα αυτά η ίδια αυτή…
«δικτατορία των ελίτ» συνεχίζει και τώρα να διαχειρίζεται την κρίση, να είναι ο προνομιακός συνομιλητής της τρόϊκας, να εξαναγκάζει το λαό σε εξαθλίωση και να κατευθύνει τα δάνεια που χορηγεί η τρόϊκα προς την κατεύθυνση που συμφέρει την ίδια.
Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως, αν δεν καταρρεύσει αυτό το ολιγαρχικό καθεστώς, καμία έξοδος από την κρίση δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ. Ο λαός μας θα παιδεύεται για δεκαετίες μέσα στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση χωρίς διέξοδο. Όμως, από το ένα μέρος έχουμε ένα καλά οργανωμένο διαπλεκόμενο ολοκληρωτικό καθεστώς και από την άλλη έναν λαό διασπασμένο και διαχωρισμένο σε ομάδες και κινήσεις διοικούμενες από διάφορους «οπλαρχηγούς» και ομαδάρχες που ο καθένας πιστεύει ότι κατέχει τη μόνη «αλήθεια», μη συζητώντας με άλλους.
Αν λοιπόν δεν μονιάσουν οι διάφοροι κοινωνικοί «οπλαρχηγοί» και ομαδάρχες σε ένα κοινό μανισφέστο, σε ένα κοινό πλαίσιο αρχών, με βάση το οποίο θα κινηθούν όλες οι κοινωνικές κινήσεις και κινήματα, ανατροπή, έξοδος από την κρίση και ανάσταση της Ελλάδας δεν πρόκειται να υπάρξει.
Πρέπει να συμφωνήσουν όλοι ότι προκειμένου να υπάρξει έξοδος από την κρίση και μέλλον για το λαό, θα πρέπει πρώτον να ανατραπεί αυτή η «δικτατορία των ελίτ» που σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξει ο φορέας άσκησης της εξουσίας. Να φύγει δηλαδή η εξουσία από τα χέρια του κλειστού «ολιγαρχικού τόξου» και να περάσει στα χέρια του ίδιου του λαού. Έπειτα θα πρέπει να υπάρξει σύμπτωση σε κάποιες βασικές αρχές οδηγούς του κοινού αγώνα όπως:
Α) Σύνταγμα από το λαό.
Β) Διαρκής συμμετοχή του πολίτη στην άσκηση της εξουσίας.
Γ) Πρώτα ο άνθρωπος και μετά τα κόμματα.
