MΕΡΟΣ Z΄
Μία σημαντική, ιδιαίτερη αρετή του ΙΕ΄ κανόνα, είναι και το Ύψος του λόγου του, που διαφέρει από τον «υψηλό» λόγο της Δυνητικής θεωρίας, της προαιρετικής δηλ. εφαρμογής του Ι. Κανόνα έναντι της αιρετικής διδασκαλίας του οικείου επισκόπου ή, καλύτερα, της «δυνητικής φυγής» των πιστών έναντι της αιρέσεως.
Οι πιστοί της Δυνητικής θεωρίας πιστεύουν ότι η Σωτηρία αναπτύσσεται στα επίπεδά της, στις μορφές της, χωρίς να τους εμποδίζει η κοινωνία τους με την αίρεση του οικουμενισμού. Αυτό είναι λάθος! Δεν οικοδομείται η εν Χριστώ, ορθόδοξη πνευματική ζωή, σε κοινωνία με την αίρεση∙ Αυτό υπογραμμίζουν η Γραφή, οι Ι. Κανόνες και οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Οι της Δυνητικής ερμηνείας δεν διαθέτουν την Αγιοπνευματική σύνδεση της εσωτερικής (καρδιακής) Πίστεως με την έκφραση εξωτερικής αντίθεσης με την αίρεση, με τον οικείο αιρετικό επίσκοπο, σύμφωνα με τον ΙΕ΄ Κανόνα.
Η Δυνητική θεωρία χρησιμοποιεί «υψηλό» λόγο, αναφερόμενη στην διατήρηση της ειρήνης στην Εκκλησία, σε αποφυγή σχίσματος, σε αποφυγή εκκλησιαστικών εντάσεων και σε (αγαστή) συνεργασία με τον αιρετικό επίσκοπο μιας και, έτσι λένε, δεν έχει καταδικαστεί (ακόμη) από Σύνοδο∙
Ο «υψηλός» αυτός λόγος είναι φοβερά και φριχτά παθητικός στην εφαρμογή του, διότι η αίρεση του οικουμενισμού χρησιμοποιεί αυτούς ακριβώς τους όρους, ως κεκαλυμένη πειστικότητα, κρυφή πειστικότητα (The hidden Persuaders), για να φθάση στην ολοκληρωτική αλλοίωση του φρονήματος των Ορθοδόξων Χριστιανών, απλοϊκών και μη.
Αυτή η Δυνητική μεταχείριση του Κανόνα, ουδεμία ενεργητική προστασία παρείχε στην Εκκλησία μέχρι τώρα∙ αντίθετα, βοήθησε στην εξάπλωση του οικουμενισμού! Βοήθησε (με την αδράνειά της) στην προώθηση και υιοθέτηση (κανόνων δικαίου – ποιμαντικής) των οικουμενιστών Πατριαρχών – επισκόπων μέσα στην Εκκλησία (Κρήτη, 2016).
Αναμφίβολα, ο λόγος της Δυνητικής ερμηνείας δεν υψώνεται με τα απλά λόγια στο επίπεδο της ελευθερίας της Εκκλησίας από την αίρεση του οικουμενισμού∙ Εκεί δηλ. που σε υψώνει η έμπρακτη, εκκλησιολογική δύναμη φρονήματος και γλώσσας του ΙΕ Κανόνα.
Ενώ το πνεύμα του Δυνητισμού (συμβιβασμού) καθιστά τον Ορθόδοξο Χριστιανό άγονο σε εκκλησιολογικά αποτελέσματα, αντίθετα, το ύψος του λόγου του Ι. Κανόνα δημιουργεί, συλλήβδην, συνειδήσεις φορείς εκκλησιολογικής – πνευματικής οξυδέρκειας. Το εναγώνιο κλίμα της εποχής επιβάλλει να συγκεντρωθούμε στο ύψος του λόγου του ΙΕ΄ Κανόνα.
Να θυμηθούμε ότι στην αρχή της οικουμενιστικής διεισδύσεως (αλλαγή εορτολογίου, εκτροχιασμοί Πατριάρχη Αθηναγόρα κλπ) το πλήρωμα της Εκκλησίας (γενικά) δεν αντιστάθηκε συνολικά, ώστε να εξορκίσει το πνεύμα της παναιρέσεως, όπως ήτο υποχρεωμένο (το πλήρωμα) από τους Ι. Κανόνες, οπότε σήμερα, που ήλθαν συμφορές, το πλήρωμα θα υποστεί (δυστυχώς) και άλλες στερήσεις και οδύνες. Οι Δυνητικοί, τότε, στάθηκαν ανίκανοι (από τη φύση της θεωρίας) να προβλέψουν∙ αυτό είναι και το πιο βαρύ λάθος τους, ακριβοπληρωμένο εν πολλοίς.
Δυστυχώς, οι σημερινοί ορθόδοξοι δεν έχουν συλλάβει ακόμη, μετά από εκατό (100) χρόνια, το μολυσμό της παναιρέσεως επί των πνευματικών μεγεθών της Ορθοδοξίας∙ δεν έχουν συλλάβει τις συνάφειες των σημερινών επισκόπων με τους όρους ανάπτυξης της αιρέσεως. Ας αναλύσουν, τουλάχιστον, το ερμηνευτικό σχήμα εκκλησιολογικής ολότητας των αποφάσεων της Κρήτης, που ήδη εφαρμόζεται στις Μητροπόλεις.
Το ύψος του λόγου του Ι. Κανόνα στηρίζεται σε μία σταθερή, υπέρτατη αρχή, που είναι η προστασία – σωτηρία της Εκκλησίας και των πιστών από τα σχίσματα και τις αιρέσεις.
Το να εφαρμόσει ένας Επίσκοπος, ένας Ιερέας, ένας μοναχός-μοναχή, ή ένας λαϊκός τον Ι. Κανόνα, σημαίνει πορεία κουβαλώντας το Σταυρό της λύτρωσης, συνειδητά και υπεύθυνα, που απαιτεί νηφάλια – άγρυπνη πνευματική ζωή ακριβείας, με κριτική εκκλησιολογική σκέψη έναντι στους συνεχείς πειρασμούς, εγγενείς με την εφαρμογή του Κανόνα.
O IE΄ Κανόνας στην εφαρμογή του την ορθή, δεν εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο από το σημερινό Σύστημα Πολιτείας και Διοικήσεως της Εκκλησίας, διότι όταν προωθείς το παρόν στο μέλλον, το πραγματικό του τώρα στο ιδανικό, εν Χριστώ, η Θεία Πρόνοια επιτρέπει διώξεις: «και πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. Β΄ 3,12).
Η Δυνητική ερμηνεία είναι κοινωνικό φαινόμενο, διότι το δημιουργεί η ανθρώπινη – κοινωνική αναγκαιότητα, προς αποφυγή διώξεων και μαρτυρικής (εν Χριστώ) Ζωής.
Αυτή η ερμηνεία ενθαρρύνει τις βλέψεις της ευκολίας, γι’ αυτό και το πλήθος των πιστών κρεμιέται από αυτές (τις βλέψεις). Κάτι πολύ σημαντικό∙ ο ΙΕ΄ Κανόνας είναι συνδεδεμένος (άρρηκτα) με περιστάσεις κινδύνου της Εκκλησίας (από σχίσματα και αιρέσεις) ενώ η προαιρετική εφαρμογή του είναι (επαναλαμβάνουμε) διευκόλυνση ενός αιρετικού επισκόπου, μιας αιρετικής εκκλησιαστικής διοικήσεως.
Οι Πατέρες (συντάκτες) του Ι. Κανόνα γνώριζαν την σκληρή αμαρτητική δυναμική της αιρέσεως, τον τρόπο με τον οποίο αυτή φθείρη το ποίμνιο, το εκκλησιολογικό ορθόδοξο ήθος των πιστών, όπως το νερό και ο άνεμος φθείρουν τους βράχους.
Γι’ αυτό φρόντισαν (οι Πατέρες) να τον διατυπώσουν ως αρματωσιά της Εκκλησίας, που εμποδίζει την φθορά της πίστεως και των συνειδήσεων!
Ερώτημα: Δεν είναι αφύσικο, η αντίσταση στη φθορά της αιρέσεως, να θεωρείται προαιρετική;
Σχόλιο:
Οι πιστοί (ενορίες, Ι. Μονές, Αδελφότητες κλπ.) δεν ανήκουν (απλά) ως μονάδες στην Εκκλησία, ώστε να προτιμούν την θαλπωρή (ασφαλή) των προσωπικών τους επιλογών – συμφερόντων. Ανήκουν στη διαχρονική Ορθόδοξη Εκκλησία, γι’ αυτό και συμπράττουν στην εορτολογική τιμή των Αγίων Πατέρων – Μαρτύρων, που διαμόρφωσαν τη ζωή (ομολογία – άσκηση – μαρτύριο) στην Εκκλησία.
Ο ΙΕ΄ Κανόνας απαιτεί – διακηρύσσει υποχρεωτικά την ανάπτυξη υψηλής εκκλησιαστικής συνείδησης, ώστε να υπερβαίνει (ο πιστός) την απλή αγελαία παθητική συμμετοχή του στη ζωή της Εκκλησίας. Η προτεραιότητα ανήκει στην προετοιμασία της Εκκλησίας και όχι στον πιστό, τον αδρανή, τον απαθή, τον αδιάφορο δηλ. θεατή των εκκλησιαστικών γεγονότων.
Όταν εκλείπει η Ομολογία, τότε δεν έχει νόημα η αυτοτελής ύπαρξη του ατόμου – πιστού μέσα στην Άσκηση, μέσα στην Προσευχή και στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
Η Αγιογραφική – Πατερική σύλληψη της Ομολογίας, δεν αφήνει περιθώρια για πιστούς χωρίς ομολογιακή διάσταση. Ακόμη και τα κείμενα (π.χ.) του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Πλάτωνα, του Ευρυπίδη, παρατηρούμε να διδάσκουν: «ότι η σύνδεση ανάμεσα στον πολίτη και στην πολιτεία πρέπει να είναι τόσο έντονη ώστε όταν πάσχει η πολιτεία να συμπάσχει και ο πολίτης».
Σε Εκκλησιαστική εκδοχή – παραδοχή, η σε αναλογία με την θύραθεν παιδεία, εμείς, όταν πάσχει η Εκκλησία, πρέπει να συμπάσχουμε μαζί της! Αυτή η διαχρονική πρόκληση – πρόσκληση κυριαρχεί στον ΙΕ΄ Κανόνα, ως προστασία αποδοτική – αποτελεσματική της Εκκλησίας και του πληρώματός της. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
