H Γερμανία ετοιμάζει “ξαφνικό θάνατο” για την Ελλάδα!

Το παρατηρούμενο αδιέξοδο στην τελική αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος από την τρόικα έχει βάθος πολύ μεγαλύτερο από προηγούμενες “κρίσεις”,ουσιαστικά επικοινωνιακού χαρακτήρα, σε επιλεγμένες επιμέρους πτυχές της διαπραγμάτευσης. Και αυτό διότι η τρόικα δείχνει να διακινδυνεύει (ακριβέστερα: να μην διστάζει διόλου να προκαλέσει) μια πολιτική κρίση, η οποία προορίζεταιγια πανευρωπαϊκό παραδειγματισμό.

Η τρόικα διαμηνύει ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει εάν δεν γίνει δεκτή η περαιτέρω μείωση των συντάξεων κατά 20% -μέτρο που προφανώς συνιστά πολιτικό αυτοχειριασμό για όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία το εγκρίνει. Τέτοια πλειοψηφία δεν δείχνει να υφίσταται ούτε μεταξύ των βουλευτών που στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά. Συνεπώς η επιμονή της τρόικας, αντί για επικύρωση του ελληνικού success story, αναπότρεπτα μάλλον συνιστά “ευθανασία” του υφιστάμενου κυβερνητικού σχήματος, ανοίγοντας το δρόμο για την αναζήτηση, εν μέσω “έκτακτων συνθηκών”, μιας λύσης άλλου τύπου, από την επόμενη ή κατά προτίμηση και την παρούσα Βουλή.

Εκ πρώτης όψεως εντυπωσιάζει η αυστηρότητα των δανειστών απέναντι σε μία “φίλια” κυβέρνηση στην οποία δεν αφήνουν πλέον, με κάποιες παραχωρήσεις, το χώρο να αναπνεύσει πολιτικά. Πολύ περισσότερο προξενεί απορία η ετοιμότητά τους να δρομολογήσουν εξελίξεις που θα βάζουν εν όλω ή εν μέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι της εξουσίας.

Όμως δεν πρόκειται για “παρενέργεια”, αλλά πιθανότατα για επιδιωκόμενο σκοπό. Η ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης δεν έχει στα μάτια των πιστωτών ιδιαίτερο νόημα, αν στην υλοποίηση των προβλέψεών της δεν δεσμευθεί η πολιτική δύναμη, η οποία, κατά τις δημοσκοπήσεις, θα πρωτεύσει στις επόμενες εκλογές –που άλλωστε κανείς δεν εκτιμά ότι θα καθυστερήσουν. Το παράδειγμα του σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου και της ενσωμάτωσης της “αντιμνημονιακής ΝΔ” του Αντώνη Σαμαρά είναι και πρόσφατο και διδακτικό.

Αν υφίσταται τέτοιος σχεδιασμός, θα πρέπει οπωσδήποτε να συνυπολογίζει το ενδεχόμενο να μην καμφθεί ο ΣΥΡΙΖΑ από τις πιέσεις και να μην συναινέσει. Κατά λογική συνεπαγωγή, λοιπόν, συνυπολογίζει οριακά και το ενδεχόμενο να μην ολοκληρωθεί επιτυχώς το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης.

Αντέχουν οι ευρωπαϊκές αγορές έναν τέτοιο κλυδωνισμό; Οι απαντήσεις θα πρέπει να αναζητηθούν στο Βερολίνο και ο χαρακτήρας τους είναι κατεξοχήν πολιτικός. Η Γερμανία εμφανίζεται υποχρεωμένη να προχωρήσει, αν χρειαστεί, σε κινήσεις “οδυνηρού σωφρονισμού” στην συγκριτικώς διαχειρίσιμη ελληνική περίπτωση, προκειμένου να υπεραπιστεί έναντι τρίτων το μείζον: τον συσχετισμό δυνάμεων που έχει κατοχυρεώσει στην ευρωζώνη.

Πίσω από τη φαινομενική νηνεμία που έχει εξασφαλίσει εδώ και δυόμιση χρόνια το “whatever it takes” του Mario Draghi (ακριβώς όσο δεν χρειαζόταν να υλοποιηθεί…), η “στιγμή της αλήθειας” στις σχέσεις κέντρου και περιφέρειας της ευρωζώνης πλησιάζει. Το όριο πολιτικής αντοχής μιας σειράς χωρών τείνει να ξεπεραστεί.

Στην Ισπανία, εν μέσω γενικευμένης απαξιώσης των κατεστημένων θεσμών, το κίνημα Podemos (που ξεπήδησε από το Κίνημα των Αγανακτισμένων και έχει οργανωμένη ύπραξη μόλις λίγων μηνών) εμφανίζει δημοσκοπική πρωτιά για τις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν το αργότερο τον Δεκέμβριο του 2015.
Στην Γαλλία, δημοφιλέστερη πολιτικός είναι η Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου, η οποία καλεί σε έξοδο από το ευρώ και εμφανίζεται ικανή (δεδομένης της κρίσης τόσο της κυβερνώσας κεντροαριστεράς όσο και της αντιπολιτευόμενης κεντροδεξιάς) ακόμη και να επικρατήσει στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθούν σε δυόμιση χρόνια (αν ο παραπαίων Francois Hollande καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία του…).