Η κατάσταση στο χώρο της Εθνικής Άμυνας είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτική,αλλά φαίνεται ότι αυτό δεν ανησυχεί την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία η οποία βρίσκεται στα σύννεφα,κυριολεκτικά, με συνεχείς μετακινήσεις και επισκέψεις. Αρκετές από τις οποίες θα μπορούσαν να είχαν
αποφευχθεί.
Η μεν πρώτη είναι εμφανές ότι διακατάχεται από το “σύνδρομο του ανασχηματισμού”. Σύνδρομο που πλήττει τους Έλληνες πολιτικούς-υπουργούς μόλις προκύψει θέμα ανασχηματισμού. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το άγχος του “κρινόμενου υπουργού” ,εκδηλώνεται με την αναζήτηση δημοσιογραφικής προβολής μιας ανούσιας υπερκινητικής δραστηριότητας. Δυστχώς ο νυν ΥΕΘΑ έχει πέσει σ΄ αυτή τη παγίδα. Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει την εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή των Ενόπλων Δυνάμεων στην κρατική τηλεόραση,αλλά και τα τηλεοπτικά δελτία των τηλεοπτικών καναλιών.
Η στρατιωτική ηγεσία αν και θα έπρεπε να δείχνει απελευθερωμένη μετά το τέλος του σήριαλ “κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις”, μοιάζει να τα έχει χαμένα: σε ιδιωτικές συζητήσεις η κρισιμότητα της κατάστασης επισημαίνεται με δραματικούς τόνους, αλλά δημοσίως ακολουθεί κατά πόδας την πολιτική ηγεσία σε διάφορες περιοδείες και εκδηλώσεις.
Καλό θα είναι άπαντες στο ΥΕΘΑ να καταλάβουν ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμοι στα γραφεία τους ,αυτή τη περίοδο. Γιατί τα θέματα που αναμένουν λύση είναι εξαιρετικά επείγοντα και έχουν άμεση σχέση με την οικονομική κρίση. Για παράδειγμα:
Γιατί δεν προχωρά η νέα δομή δυνάμεων; Υπάρχει πρόβλημα; Δεν είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης το νοικοκύρεμα των Ενόπλων Δυνάμεων από το οποίο θα προκύψει και εξοικονόμηση πόρων; Γιατί και που έχει κολλήσει;
Η αμυντική βιομηχανία έχει απλά καταρρεύσει. Ναυπηγεία κλειστά ,τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα σε κατάσταση συναγερμού και όπου να ‘ναι “σκάει” και η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, η οποία για να πληρώσει μισθούς δεν πληρώνει προμηθευτές και δεν παραγγέλνει πια ανταλλακτικά!!! Ασχολείται κανείς από την κυβέρνηση; Ανησυχεί το υπουργείο Οικονομικών στην αρμοδιότητα του οποίου ανήκει η ΕΑΒ; Ανησυχεί το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την καθυστερημένη έτσι κι αλλιώς εξυπηρέτηση του αεροπορικού μας στόλου; Υπάρχουν προτάσεις που αξίζει να εξεταστούν ή όχι;
Τι γίνεται με μια σειρά εξαιρετικά σημαντικών θεμάτων που θα πρέπει να μπουν σε μία σειρά,όπως το κλείσιμο στρατοπέδων, η θητεία,οι επείγουσες ανάγκες ανταλλακτικών και τεχνικής υποστήριξης σημαντικών για την Εθνική Άμυνα οπλικών συστημάτων;
Και βέβαια τι θα γίνει με τους ανθρώπους των Ενόπλων Δυνάμεων. Θα αφεθούν πάλι μόνοι να υποστούν την “σφαγή” των περικοπών που επιβάλει η τρόϊκα; Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεση διαπραγμάτευσης για τις περικοπές των 88,2 εκατομμυρίων; Και τι θα πουν πολιτική και στρατιωτική ηγεσία μετά από τις διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξουν άλλες περικοπές. Διαβεβαιώσεις που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δόθηκαν. Αυτά είναι που καίνε το προσωπικό ,στο οποίο δεν αρκεί πλέον να βλέπει ελικόπτερα να προσγειώνονται σε νησιά και απ΄ αυτά να βγαίνουν υπουργοί, αρχηγοί …και κάμερες.
Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη για επικοινωνιακά τεχνάσματα και παιχνίδια. Σε άλλες εποχές αυτά είχαν αποτέλεσμα ίσως. Σήμερα όμως το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία ,ζωντανό μέρος της οποίας είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις, είναι βαρύ και κανείς δεν εντυπωσιάζεται με ελικόπτερα που προσγειώνονται από το πουθενά. Αφήστε που κάποιοι μπορεί να ονειρεύονται μόνο απογειώσεις ελικοπτέρων.
