Με μια εγκληματική για την δημόσια υγεία απόφαση, η υφυπουργός Υγείας, Φωτεινή Σκουπούλη, κατάργησε υγειονομική διάταξη, η οποία αφορούσε τον περιορισμό της διάδοσης μεταδοτικών νοσημάτων από μετανάστες.
Η υγειονομική διάταξη, η οποία είχε τεθεί σε ισχύ τον Απρίλιο του 2012, έκρινε ως υποχρεωτικό τον έλεγχο και τη νοσηλεία μεταναστών για τα παρακάτω νοσήματα: πανδημική γρίπη, SARS, ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί χολέρα, διφθερίτιδα, ενεργός φυματίωση, πανώλη, ευλογιά, κίτρινος πυρετός, ενεργός φυματίωση, ελονοσία πολιομυελίτιδα από φυσικού τύπου ιού, ενεργός σύφιλη, ενεργός λέπρα, αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα, ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί.
Μάλιστα οι αρχές του υπουργείου Υγείας, έκαναν τότε λόγο για υγειονομική βόμβα εξαιτίας της παρουσίας των μεταναστών στην Ελλάδα, δίχως κανένα υγειονομικό έλεγχο, τονίζοντας παράλληλα την έξαρση ασθενειών οι οποίες είχαν εξαφανισθεί ή ήταν άγνωστες, στον ελληνικό πληθυσμό.
Παρά ταύτα, η υφυπουργός Υγείας τάχτηκε κατά της διάταξης, υποστηρίζοντας πως πρέπει να καταργηθεί ως αντισυνταγματική.
Επιχειρώντας να δικαιολογήσει την απόφασή της, έκανε λόγο για υπέρβαση της νομοθετικής εξουσιοδότησής της και διότι «καταπατούσε» θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, συνταγματικά κατοχυρωμένα!
Δηλαδή στην «δημοκρατική» Ελλάδα, για την υφυπουργό Υγείας, ανθρώπινα δικαιώματα έχουν οι λαθροεισβολείς, αλλά δεν έχουν οι Έλληνες, των οποίων η υγεία τίθεται σε μείζονα κίνδυνο από τις ορδές των μεταναστών!
Η διάταξη η οποία καταργήθηκε, προέβλεπε την απαγόρευση εισόδου στη χώρα όσων μεταναστών πάσχουν από τα ανωτέρω νοσήματα, ενώ για εκείνους που βρίσκονταν ήδη στη χώρα, προέβλεπε το περιορισμό τους (καραντίνα), προκειμένου να προστατευθεί η δημόσια υγεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη, είχε επίσης ταχθεί κατά της διάταξης αυτής, υποστηρίζοντας πως «όχι μόνο παραβιάζει δικαιώματα άρρηκτα συνδεδεμένα με τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αλλά και είναι αλυσιτελές μέσο για την πρόληψη και προστασία της δημόσιας υγείας», καθιστώντας την ελληνική κοινωνία έρμαιο οποιασδήποτε υγειονομικής απειλής.
Σε ένα ακόμη τομέα της κρατικής πολιτικής, αποδεικνύεται ότι το καθεστώς το οποίο εξουσιάζει την Ελλάδα, δε λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον του Ελληνικού Λαού.
Αντίθετα, στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου ανθρωπισμού, οι μετανάστες ενθαρρύνονται να αλωνίζουν ανενόχλητοι στην ελληνική επικράτεια, ενώ από την άλλη πλευρά οι Έλληνες υποχρεώνονται να αποδεχτούν καταστάσεις ανεκδιήγητες, από ένα τυραννικό και ανθελληνικό καθεστώς, το οποίο τους αντιμετωπίζει ως πολίτες β’ κατηγορίας.
ΠΗΓΗ
