Στα τέλη Αυγούστου, από την ίδια την Πτολεμαΐδα και σε συνέντευξή του στο e-ptolemeos, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κουνούσε αυτάρεσκα το δάχτυλο στους κατοίκους της περιοχής.
Δήλωνε κατηγορηματικά πως «όποιος μιλά για επιστροφή στον λιγνίτη κοροϊδεύει την κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας», απαξιώνοντας κάθε αντίθετη φωνή ως «μάχες οπισθοφυλακών».
Το επιχείρημα μάλιστα άλλαξε κοστούμι εν μία νυκτί: Όταν εξαντλήθηκε η πράσινη ευαισθησία περί «σωτηρίας του πλανήτη» από τα ελληνικά φουγάρα, επιστρατεύτηκε το αφήγημα της αγοράς, ότι ο λιγνίτης «δεν είναι πλέον οικονομικά ανταγωνιστικός».
Στην αρχή ανατίναξε τους εκσκαφείς λιγνίτη η ΔΕΗ.
Τώρα έδωσαν τα δίκτυα ύδρευσης των εργοστασίων ηλεκτρικής ενέργειας της Δυτικής Μακεδονίας στην… Amazon για τα data center AI!
Η απόλυτη τρέλα και μάλιστα εν μέσω δύο πολέμων που εκτόξευσαν την τιμή της ενέργειας: Σε Ουκρανία, Κόλπο. Ερυθρά Θάλασσα.
Ο ΑΔΜΗΕ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη χειμερινή επάρκεια ισχύος και η ΡΑΑΕΥ αναγκάστηκε να ανάψει το «πράσινο φως» για την παράταση λειτουργίας της «Πτολεμαΐδας 5» τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Μαρτίου του 2027.
Χωρίς εθνικό καύσιμο, το σύστημα καταρρέει: Τις ημέρες του χειμερινού ψύχους, με συννεφιά και άπνοια, ούτε οι ανεμογεννήτριες ούτε τα φωτοβολταϊκά μπορούν να κρατήσουν το φορτίο.
Η χώρα χρειάζεται τα 660 MW σταθερής βάσης που προσφέρει η μονάδα.
Ήδη από τις αρχές Αυγούστου -την ώρα δηλαδή που ο πρωθυπουργός μιλούσε για «οπισθοφυλακές»- η «Πτολεμαΐδα 5» έκαιγε ασταμάτητα, καλύπτοντας πάνω από το 6% της συνολικής παραγωγής ρεύματος.
Σχεδίαζαν να σβήσουν μια επένδυση 1,5 δισ. ευρώ στα τέλη του 2026, ενώ ο αγωγός του ΔΕΣΦΑ για τη μετατροπή της σε αέριο θα είναι έτοιμος εντός του 2027.
Η εξάμηνη παράταση στην «Πτολεμαΐδα 5» δεν υπαγορεύεται απλώς από τον φόβο ενός εγχώριου παγετού, αλλά από το ευρύτερο, εκρηκτικό τοπίο της διεθνούς ενεργειακής κρίσης.
Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον όπου ο πόλεμος στο Ιράν και οι αναταράξεις στον Κόλπο συμπιέζουν τις ροές καυσίμων, τα ευρωπαϊκά διυλιστήρια ασφυκτιούν και οι τιμές του φυσικού αερίου παραμένουν εξαιρετικά ευάλωτες σε γεωπολιτικά σοκ, καμία χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να στερηθεί εγχώρια ισχύ βάσης.
Όταν οι διεθνείς αγορές βρίσκονται σε διαρκή αναβρασμό και η διαθεσιμότητα των εισαγωγών ρεύματος δεν είναι δεδομένη, η διατήρηση του εθνικού καυσίμου ως εφεδρείας αποτελεί αναγκαστική κίνηση αυτοσυντήρησης και όχι επιλογή πολυτελείας.
Ποιος κοροϊδεύει ποιον;
Όταν η ίδια η λειτουργία του κράτους -και της λογικής- επιβάλλει τη διατήρηση του λιγνίτη για να μην παγώσει η χώρα στο πρώτο κύμα κακοκαιρίας, το ερώτημα επιστρέφει αυτομάτως στον εμπνευστή των δηλώσεων:
Ποιος τελικά κορόιδεψε τη Δυτική Μακεδονία; Όσοι προειδοποιούσαν ότι η βίαιη απολιγνιτοποίηση υποθηκεύει την ενεργειακή ασφάλεια ή εκείνοι που υπόσχονταν «πράσινα θαύματα» για να καταλήξουν να παρακαλούν τον ΑΔΜΗΕ για τρίμηνες παρατάσεις;
