Η εθελόδουλη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι ότι πιο ιδανικό για τη Γερμανίδα καγκελάριο και το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα – μήνυμα προς όλη την Ευρώπη, ότι έτσι θα καταντήσουν όλοι αν δεν υπακούσουν στα κελεύσματα της «αυτοκράτειρας» – «μαμάς».
Του Κώστα Καπνίση
Όταν ένα γερμανικό περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας όπως το Spiegel, παρουσιάζει στο εξώφυλλό του την Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, ως αυτοκράτειρα, η οποία θέλει τα πάντα για τον εαυτό της και λογαριάζει ως υπηκόους της τον γερμανικό λαό και την Ευρώπη, τότε πράγματι κάτι δεν πάει καλά στη Γηραιά ήπειρο.
Γράφει χαρακτηριστικά το Spiegel: «Μόλις βρεθεί στη σκηνή, ρίχνει στο κοινό μια ματιά για να δει αν την παρακολουθούν και αναζητώντας αριστεριστές που πιθανόν να δημιουργήσουν πρόβλημα. Μετά υψώνει το χέρι χαιρετίζοντας, μια χειρονομία που θυμίζει τη βασίλισσα της Αγγλίας». Αναμφισβήτητα, η Μέρκελ δείχνει μια τέτοια συμπεριφορά τα τελευταία χρόνια. Έχει καταφέρει να καθυποτάξει τους πάντες στην Ευρώπη και αν εκλεγεί στις επικείμενες γερμανικές εκλογές θα γίνει η μακροβιότερη πολιτικός στην εξουσία, ξεπερνώντας ακόμα και την Θάτσερ.
Το Spiegel προσπαθεί να προλάβει πράγματα και καταστάσεις λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει την προεκλογική εκστρατεία της Μέρκελ είναι «αυταρέσκεια». Είναι μία καγκελάριος που πιστεύει ότι οι εξηγήσεις δεν είναι πλέον απαραίτητες. Κανονικά, οι προεκλογικές εκστρατείες είναι χρονικές στιγμές που υποψήφιοι και κόμματα επισημαίνουν τις θέσεις τους πιο ξεκάθαρα από το συνηθισμένο. Ωστόσο, η Μέρκελ αρνείται να κάνει κάτι τέτοιο. Δεν θέλει οι πολίτες να ψηφίσουν βάσει πολιτικών θέσεων. Θέλει να την ψηφίσουν ως άτομο. Αυτό, πιστεύει, θα πρέπει να αρκεί στους Γερμανούς».
Το δημοσίευμα κλείνει το άρθρο του, στο οποίο ασκεί δριμύτατη κριτική στην καγκελάριο, υπογραμμίζοντας ότι «Αντί να μιλάει με τους πολίτες σχετικά με το που θέλει να οδηγήσει τη χώρα, η Μέρκελ συμπεριφέρεται στους ψηφοφόρους σαν να είναι παιδιά, τα οποία πρέπει μόνο να εμπιστευτούν τη μητέρα που πάντα ξέρει καλύτερα». Αυτή ακριβώς η αυταρχική και συνάμα αλαζονική συμπεριφορά της Μέρκελ είναι που βάζει το οικοδόμημα της Ευρώπης σε ορατό πλέον κίνδυνο. Αρκετοί είναι οι αναλυτές, οι οποίοι έχουν επισημάνει ότι η πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου, αφήνουν παγερά αδιάφορη την αρχηγό των Χριστιανοδημοκρατών.
Η Ευρώπη του 21ου αιώνα έχει γίνει «χωράφι», στο οποίο αλωνίζουν οι «αγορές», οι εταιρείες, ειδικά οι γερμανικές, με χιλιάδες σκάνδαλα διαφθοράς και μίζας. Είναι πια ξεκάθαρο σε όλους ότι η συμπεριφορά της Μέρκελ εξηγείται για έναν πολύ απλό λόγο. Δεν έχει να αντιμετωπίσει ούτε έναν ηγέτη από όσους έχουν την εξουσία στα χέρια τους και υποτίθεται ότι κυβερνούν. Δεν παράγεται πολιτική σκέψη. Η όλη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το χρέος, το έλλειμμα, το ΑΕΠ, τα επιτόκια. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική. Είναι τράπεζα. Είναι μια ακραία νεοφιλελεύθερη λογική, η οποία δεν οδηγεί πουθενά πέρα από την καταστροφή και τη δυστυχία ακόμα και για όσους σήμερα κερδίζουν από τέτοιου είδους «λογικές»
Σε αυτά τα πλαίσια, οι ευρωπαϊκοί λαοί καλούνται να διαλέξουν αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν ως πιόνια επικίνδυνων οικονομικών δολοφόνων, γελοίων πλην όμως ακριβοπληρωμένων μαριονετών, οι οποίοι παριστάνουν ότι κυβερνούν, πτωχευμένων τραπεζών, οι οποίες ζουν αποκλειστικά με ζεστό δημόσιο χρήμα και εξαγορασμένων κονδυλοφόρων, οι οποίοι χωρίς ηθικούς φραγμούς «εκτελούν» πιστά τις εντολές των αφεντικών τους. Η Ελλάδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα της υποταγής στις ορέξεις της Μέρκελ, των αγορών και των επιχειρηματικών ελίτ.
Η εθελόδουλη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι ότι πιο ιδανικό για τη Γερμανίδα καγκελάριο και το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα – μήνυμα προς όλη την Ευρώπη, ότι έτσι θα καταντήσουν όλοι αν δεν υπακούσουν στα κελεύσματα της «αυτοκράτειρας» – «μαμάς». Αποικίες χρέους με λαούς εξαθλιωμένους και ντόπιους τοποτηρητές, οι οποίοι θα παριστάνουν ότι κυβερνούν με τον φόβο μη τυχόν και η «μαμά» ανοίξει κάποια μέρα το συρτάρι της και βγάλει κάποια λίστα τύπου Χριστοφοράκου ή Lagarde ή οποιαδήποτε από τις εκατοντάδες άλλες που μένουν καλά κρυμμένες…
