του system failure
Είναι σχεδόν διασκεδαστικό να βλέπεις ποιοι θεωρούνται σήμερα ισχυροί ηγέτες, ειδικά στην Ευρώπη. Η Γερμανική ηγεσία φαίνεται ότι βρίσκεται στην πρώτη θέση αυτών των ηγετών και λόγω της κρίσης του ευρώ.
Ας δούμε τι κατάφεραν αυτοί οι “ισχυροί ηγέτες” μέχρι τώρα. Πρώτα απ’όλα, σύρθηκαν πίσω από το άρμα των ΗΠΑ, μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες σε έναν βρόμικο πόλεμο στην Ουκρανία, ξεπέφτοντας σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάστηκαν να υποστηρίξουν τους νεο-ναζί. Θυσίασαν από την πρώτη στιγμή τις δημοκρατικές αξίες της Ευρώπης, μόνο και μόνο για να ευθυγραμμιστούν πλήρως με τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αποδείχθηκε επίσης, ότι η “ισχυρή” Γερμανική ηγεσία ήταν κάτω από την “επιτήρηση” της NSA, δηλαδή της Αμερικανικής υπηρεσίας ασφάλειας, για πολλά χρόνια.
Αυτοί οι “ισχυροί ηγέτες” απέτυχαν σαφώς να βρουν μια βιώσιμη λύση στο μεταναστευτικό πρόβλημα με τους χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από εμπόλεμες ζώνες. Το εκρηκτικό πρόβλημα της μετανάστευσης έφερε εσωτερικές συγκρούσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η κάθε χώρα προσπαθεί να “ξεφορτωθεί” αυτούς τους ανθρώπους, σαν να είναι σκουπίδια. Καμία αλληλεγγύη, καμία ευαισθησία στο ανθρώπινο δράμα των προσφύγων, καμία ουσιαστική βούληση να βρεθεί μια πραγματική λύση, τόσο για τους ανθρώπους αυτούς, όσο και για την Ευρώπη στο σύνολό της.
Αλλά το πιο αξιοσημείωτο “επίτευγμα” αυτών των “ισχυρών ηγετών” είναι ο “θαυμαστός κόσμος” της χρηματοπιστωτικής τους δικτατορίας που λέγεται ευρωζώνη. Για πέντε συνεχή χρόνια κατέστρεψαν την Ελλάδα μέσα από αποτυχημένες πολιτικές με τη βοήθεια της μαφίας του ΔΝΤ και συνεχίζουν να επιμένουν στις ίδιες καταστροφικές πολιτικές! Είναι κάτι παραπάνω από προφανές.
Γνωρίζουμε ότι αυτοί οι “ισχυροί ηγέτες” προσπαθούν να προστατεύσουν τα συμφέροντα της τραπεζικής μαφίας και των λόμπι, αλλά αλήθεια, γιατί επιμένουν τόσο πολύ στις καταστροφικές πολιτικές; Γιατί ο κύριος Σόιμπλε θέλει τόσο απεγνωσμένα να τιμωρήσει την Ελλάδα; Γιατί ρισκάρει τόσο πολύ να τινάξει την ευρωζώνη στον αέρα;
Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ο κακόμοιρος κύριος Σόιμπλε, που πρόσφατα ξεπέρασε σε δημοτικότητα την Μέρκελ στη Γερμανία, βρίσκεται κάτω από ισχυρή πίεση, κυρίως από το Γερμανικό κεφάλαιο, προκειμένου να προχωρήσει στην “αναδόμηση” της ευρωζώνης μέσα από το Ελληνικό πείραμα.
Η Γερμανική ολιγαρχία βρίσκεται τώρα στη φάση ενός σκληρού ανταγωνισμού με τις Αμερικανικές εταιρίες όσον αφορά την υπερ-αυτοματοποίηση της παραγωγής. Στέλνει σήματα ότι το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό θα είναι αχρείαστο για τις μεγάλες εταιρίες και πιέζει την Γερμανική ηγεσία να ολοκληρώσει το πείραμα στην Ελλάδα.
Ο κακόμοιρος ο Σόιμπλε τάζει “Γη και Ύδωρ” στους Γερμανούς ολιγάρχες. Πρέπει να οργανώσει μια νέα επιχείρηση Treuhand, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αυτή τη φορά, ώστε να γίνει πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία. Πρέπει επίσης να διαλύσει τελείως τα εργασιακά δικαιώματα, να κατακρημνίσει μισθούς και συντάξεις, να καταστρέψει το κοινωνικό κράτος. Πρέπει να τελειώνει γρήγορα με την Ελλάδα ώστε να μεταφέρει όλα τα “επιτεύγματα” του Ελληνικού πειράματος στην Ευρώπη.
Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει επίσης να αρχίσουν να συνηθίζουν σε ποσοστά ανεργίας της τάξης του 30% με βάση το Ελληνικό πείραμα. Όταν αυτά τα μέτρα πάνε στη Γερμανία, ο Σόιμπλε θα έχει την τέλεια δικαιολογία για τους θυμωμένους Γερμανούς: φταίνε οι Έλληνες και ο Ευρωπαϊκός νότος που αρνήθηκαν να κάνουν τις “μεταρρυθμίσεις” γρήγορα.
Το όλο σενάριο εξηγεί γιατί οι δανειστές της Ελλάδας επιμένουν να την καταστρέφουν, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, καθώς διαλύουν συστηματικά την οικονομία. Τώρα ξέρουμε. Δεν τους νοιάζει καθόλου. Μπορούν να τυπώσουν όσο χρήμα θέλουν και να το δανείσουν στα τραπεζικά παράσιτα που ελέγχουν τον άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου.
Άρα, όπως καταλαβαίνουμε, ο κακόμοιρος κύριος Σόιμπλε απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ως “ισχυρός ηγέτης”. Δεν είναι απλά μια μαριονέτα, είναι μια μαριονέτα υπό πίεση. Πρέπει να κάνει γρήγορα τη βρόμικη δουλειά για τους ολιγάρχες, προσπαθώντας να πείσει τους λαούς της Ευρώπης, ότι ο μετασχηματισμός της ευρωζώνης σε μια ολοκληρωτική χρηματοπιστωτική δικτατορία, είναι περίπου αναπόφευκτος. Δύσκολη δουλειά πραγματικά, ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις κατά διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα που κατέληξαν σε έναν καθαρό εκβιασμό.
