Του Στρατή Μαζίδη
Προσωπικός οικογενειακός φίλος ήταν ο άνθρωπος που κάηκε στο ξενοδοχείο Bella Vista, ο ιδιοκτήτης του, ο Χρήστος.
Μου φάνηκε αδιανόητο όταν πριν λίγα λεπτά με ενημέρωσαν αν είχα δει τη σχετική είδηση που παίζει σε όλα τα sites. Την είχα δει αλλά δεν την είχα διαβάσει.
– Κάηκε ο Χρήστος!
– Τι εννοείς κάηκε;
– Κάηκε ρε παιδί μου. Τέλος!
Απλά απίστευτο και αδιανόητο.
Ο θάνατος μέσα στις φλόγες είναι πραγματικά ότι χειρότερο. Γυρίζω τη μνήμη μου 22 χρόνια πίσω όταν τυλίχθηκα στις φλόγες. Ειλικρινά εφιαλτικό να βλέπεις τα ρούχα σου μέσα στις φλόγες οι οποίες έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν από το ύψος της κοιλιάς προς το κεφάλι σου. Δεν περιγράφεται.
Και κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις, ο ξάδερφος του Χρήστου, ο Κυριάκος ήταν που πήδηξε πάνω από τα έπιπλα και έπεσε κυριολεκτικά επάνω μου μη φοβούμενος τίποτε και γλύτωσα δίχως ούτε ένα έγκαυμα.
Ειλικρινά ρε Χρήστο πώς στην ευχή έγινε αυτό το πράγμα; Αλλά τώρα έγινε θα μου πεις. Το μαρτύριο είναι ήδη παρελθόν.
Εκεί που πας τώρα, δώσε χαιρετισμούς στον ξάδερφο.
Κι όσο για το κορίτσι που αφήνεις πίσω, όλα καλά θα πάνε.
Καλό ταξίδι Χρήστο…
