Απόβαση της Νορμανδίας, με άμεσο στόχο την γενίκευση της οικονομικής, πολιτικής και πολεμικής αναμέτρησης με την Ρωσία.
Η προετοιμασία της κλιμάκωσης της έντασης με την Ρωσία, βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας του Ομπάμα.
Η επίσκεψη ακολουθεί λίγα εικοσιτετράωρα μετά την ενδεχόμενη προσωρινή ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων στην Πολωνία που πρόκειται να εξετάσουν τα μέλη του ΝΑΤΟ, όπως ανακοίνωσε το Βερολίνο, με φόντο την ουκρανική κρίση και την στάση της Ρωσίας. Όπως ανέφερε το γερμανικό υπουργείο Άμυνας, το ζήτημα θα τεθεί επί τάπητος στη συνάντηση της Τρίτης στις Βρυξέλλες. H συζήτηση θα περιστραφεί, όπως αναφέρει το Reuters, σε ενίσχυση της πολυεθνικής δύναμης στο Στσέτσιν.
Παρόντες στη Βαρσοβία θα είναι επίσης οι πρόεδροι της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, της Γερμανίας Γιοακίμ Γκάουκ και πολλοί πολιτικοί ηγέτες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης. Ο Μπαράκ Ομπάμα θα συναντήσει στην Πολωνία τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο, με τον οποίο είναι πιθανόν να συζητήσουν την παροχή αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο.
Με άλλα λόγια μιλάμε για κλιμάκωση και επέκταση του πολέμου με την Ρωσία.
Μπορείτε να θυμηθείτε πότε τελευταία φορά είχαμε στην κεντρική Ευρώπη διεξαγωγή θερμού πολέμου; Ποτέ μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα, βλέπουμε να διαλύεται κυριολεκτικά μια χώρα όπως η Ουκρανία εν μέσω ενός ολοκληρωτικού πολέμου στην καρδιά της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Και το χειρότερο. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι εμφύλιος. Πρόκειται για έναν τυπικό περιφερειακό πόλεμο ανάμεσα σε υπερδυνάμεις, από εκείνους που τις περασμένες δεκαετίες βλέπαμε να ξεσπούν και να ισοπεδώνουν ολόκληρες ηπείρους στην Ασία, την Αφρική, την Λατινική Αμερική.
Να λοιπόν ένα εντελώς καινούργιο δεδομένο. Μια περιφερειακή σύγκρουση στην καρδιά της Ευρώπης για πρώτη φορά μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Χάρις πρωτίστως στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Μια σύγκρουση που παίρνει χαρακτήρα ολοκληρωτικού πολέμου σαν αυτόν που έζησε η ίδια η Ουκρανία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής στην ΕΣΣΔ από τον Ιούνιο του 1941.
Έτσι ένας μισθοφορικός στρατός “εθνοφυλακής” που οργάνωσε μέσα σε δυο μήνες η κυβέρνηση των νεοναζί του Κιέβου με την συνδρομή ιδιωτικών εταιρειών μισθοφόρων από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, έχει ξεκινήσει την μαζική σφαγή του πληθυσμού των “αλλοεθνών” της Ουκρανίας. Τελευταίο επεισόδιο η αεροπορική επιδρομή στην πόλη Λουχάνσκ, όπου πολεμικά αεροσκάφη χτύπησαν με βόμβες διασποράς τον πληθυσμό της πόλης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ
Η κατάσταση είναι άκρως εκρηκτική και επικίνδυνη. Τόσο που έκανε ακόμη και παλαίμαχους πολιτικούς της έντασης από την εποχή του ψυχρού πολέμου να χτυπήσουν το καμπανάκι του κινδύνου. Ένας από τους πρώτους ήταν ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος σε άρθρο του στην Washington Post (6/5/2014) προειδοποιούσε την εξουσία των ΗΠΑ να μην προχωρήσει σε αναμέτρηση στην Ουκρανία: “Στη ζωή μου, έχω δει τέσσερις πολέμους να ξεκινούν με μεγάλο ενθουσιασμό και στήριξη της κοινής γνώμης, τους οποίους τον έναν δεν ξέραμε πώς να τον τελειώσουμε και από τους τρεις αποσυρθήκαμε μονομερώς. Η σημασία της πολιτικής είναι πώς τελειώνει, όχι το πώς αρχίζει.”
Με την σειρά του ένας άλλος παλαίμαχος πολιτικός της έντασης επί ψυχρού πολέμου, ο Χέλμουτ Σμιτ, δήλωσε σε συνέντευξή του στην Bild (16/5/2014): “Δεν θέλω να ενθαρρύνω ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως δεν ζητώ περισσότερα χρήματα για όπλα του ΝΑΤΟ, αλλά ο κίνδυνος ότι η κατάσταση εντείνεται, όπως το 1914, αυξάνεται μέρα με τη μέρα.”
Η ανησυχία τους είναι δικαιολογημένη. Ο Ομπάμα στις 28/5/2014 μιλώντας στην τελετή αποφοίτησης του Ουέστ Πόιντ ξεκαθάρισε ως εξής το δόγμα των ΗΠΑ: “Ιδού η κατακλείδα μου: Η Αμερική πρέπει πάντα να ηγείται στην παγκόσμια σκηνή. Αν δεν το κάνουμε εμείς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Ο στρατός που έχετε ενταχθεί είναι και θα είναι πάντα η ραχοκοκαλιά αυτής της ηγεσίας… Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη, μονομερώς, εάν είναι απαραίτητο, όταν το απαιτούν τα θεμελιώδη συμφέροντά μας – όταν οι άνθρωποι μας απειλούνται, όταν τα προς το ζην μας βρίσκονται σε κίνδυνο, όταν η ασφάλεια των συμμάχων μας είναι σε κίνδυνο. Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει απασχολήσουν σκληρά ερωτήματα σχετικά με το αν οι πράξεις μας είναι αναλογικές, αποτελεσματικές και δίκαιες. Η διεθνής γνώμη έχει σημασία, αλλά η Αμερική δεν πρέπει ποτέ να ζητήσει άδεια για να προστατεύσει τους ανθρώπους μας, την πατρίδα μας, ή τον τρόπο ζωής μας.”
Ούτε στις παλιές αυτοκρατορίες δεν θα βρει κανείς μια τόσο ξεκάθαρη διατύπωση του δόγματος ενός παγκόσμιου καισαρισμού. Ο πόλεμος πλέον για την ηγεσία των ΗΠΑ είναι ένα νόμιμο μονομερές εργαλείο άσκησης παγκόσμιας ηγεμονίας. Φυσικά της δικής της παγκόσμιας ηγεμονίας που δεν ανέχεται πλέον κανένα έστω οιονεί ανταγωνιστή. Κι επομένως θα δούμε τον πόλεμο να κλιμακώνεται σαν προληπτικό χτύπημα εναντίον οποιουδήποτε η οικονομία των ΗΠΑ δεν μπορεί να γονατίσει.
