Του Κίμωνα Χαραλάμπους
Συγκρούσεις με την αστυνομία στους δρόμους της πρωτεύουσας Έρεβαν και άλλων μεγάλων πόλεων, τραυματίες και εκατοντάδες συλλήψεις, μεταξύ άλλων και ηγετών της αντιπολίτευσης συνιστούν το πολιτικό σκηνικό στην Αρμενία από τις 13 Απριλίου, το οποίο «σφραγίστηκε» με την παραίτηση του πρωθυπουργού Σερζ Σαρκισιάν.
Οι έντεκα ημέρες διαδηλώσεων που είχαν προηγηθεί αποτέλεσαν τον αποφασιστικό παράγοντα που οδήγησε στη συγκεκριμένη εξέλιξη και στην ανατροπή των δεδομένων.
Τι συμβαίνει όμως στην Αρμενία;
Έχει ενορχηστρωθεί μία «βελούδινη επανάσταση», προκειμένου να ρίξει την φιλορωσική κυβέρνηση, με την υπόθεση να «μυρίζει» από μακριά Ουκρανία, όταν και ανετράπη από την Δύση ο φιλορώσος Πρόεδρος Γιανουκόβιτς, με τα γνωστά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Κίεβο.
Η Αρμενία αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο της Ρωσίας σε μια ευαίσθητη περιοχή στον Νότο, με ανεπτυγμένες σχέσεις σε όλους τους τομείς, μεταξύ άλλων και αμυντικές, με την «Αρκούδα» να διατηρεί στρατιωτική βάση στην χώρα.
Σημειώνεται ότι ο Σαρκισιάν είχε διατελέσει πρόεδρος της Αρμενίας τα τελευταία δέκα χρόνια, όμως το Σύνταγμα δεν του δίνει τη δυνατότητα τρίτης συνεχόμενης θητείας. Έτσι, επέλεξε να μεταπηδήσει στην πρωθυπουργία, μια θέση η οποία ούτως ή άλλως έχει πλέον τις περισσότερες αρμοδιότητες μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2015. Το πέτυχε δε πριν από δύο σχεδόν εβδομάδες, με της ψήφους της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας την οποία έχει το φιλορωσικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Τότε ήταν η στιγμή που οργανώθηκαν στο Ερεβάν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.
Τελικά, προκειμένου να κερδηθεί χρόνος φαίνεται πως η Ρωσία θυσιάζει έναν πολιτικό για να σώσει μια πολύτιμη σύμμαχο στην περιοχή του Καυκάσου και της κεντρικής Ασίας. Έτσι, ο Σαρκισιάν παραιτήθηκε.
Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η Ρωσία είναι ο μεγάλος προστάτης όχι μόνο του Σαρκισιάν, αλλά συνολικά της Αρμενίας, κάτι που απέδειξε από την πρώτη κιόλας στιγμή μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ.
Η Αρμενία βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσσίας, όπου είναι έντονες οι εθνοτικές αντιθέσεις, ισχυρό το Ισλάμ και μεγάλος ο ενεργειακός πλούτος.
Τα εδάφη των τριών κρατών της Υπερκαυκασίας –Γεωργία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν- υπήρξαν περιφέρειες της ρωσσικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης, από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και το 1991.
Οι Αρμένιοι έχουν βρει στην Ρωσία την δύναμη που τους δίνει την ελπίδα να πετύχουν την εθνική τους ολοκλήρωση, αλλά και καταφύγιο από τις απηνείς διώξεις των Τούρκων.
Η Ρωσία, μέσω της Αρμενίας, και με το σκεπτικό πως η Γεωργία αποτελεί εύκολο οχυρό, είναι σε θέση να χτυπήσει την Τουρκία, σε περίπτωση που αυτό χρειαστεί, κατεβαίνοντας σαν «ανθρώπινο κύμα» στην Μέση Ανατολή και στην Συρία, άπαξ και σοβαρέψουν τα πράγματα στην περιοχή.
Στην πολιτική όλα έχουν να κάνουν με συμφέροντα.
Η Ρωσία έχει άμεσα συμφέροντα, τόσο από την διατήρηση των άριστων σχέσεων με την Αρμενία, όσο και από την διευθέτηση της κρίσης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Πρόκειται για ένα θύλακα στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν (το οποίο έχει ως «προστάτη» του την νεοταξίτικη Δύση), όπου όμως πλειοψηφούν οι κάτοικοι αρμένικης καταγωγής, ο οποίος το 1993 πέρασε και έκτοτε παραμένει στον έλεγχο του Ερεβάν με τη βοήθεια των ρωσικών στρατευμάτων.
Πρόσφατα γνωστοποιήθηκε πως η Ρωσική Ομοσπονδία ετοιμάζεται να δώσει νέα πίστωση στην Αρμενία για την αγορά ρωσικών όπλων. Αυτή η αγορά θεωρείται «απάντηση» της Μόσχας στο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο προτιμά αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού από αλλού.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αρμένικου Τύπου, με την πώληση αυτή, οι Ρώσοι θέλουν να «καταστήσουν σαφές, πως αν το τουρκόφιλο Αζερμπαϊτζάν θέλει πραγματικά να δοκιμάσει την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των ρωσικών όπλων, τότε η Αρμενία μπορεί να προχωρήσει σε μια σχετική επίδειξη»…
Εν κατακλείδι, η Αρμενία ενδιαφέρει την Ρωσία, με την Νέα Τάξη (ΝΑΤΟ, ΟΗΕ κτλ.) να προσπαθεί να αντιδράσει.
Ωστόσο, δεν είναι βέβαιο ότι η παραίτηση του Σαρκισιάν και η ενδεχόμενη προσφυγή στις κάλπες θα επιφέρει ριζική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στην Αρμενία.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, έχει κινητοποιήσει τον Πούτιν και τα επιτελεία του.
