Στα οικονομικά είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου του 80, αλλά με το στελεχιακό δυναμικό και νοημοσύνη του σημερινού ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Στα εθνικά θέματα και την λαθρομετανάστευση βρίσκεται κάπου μεταξύ ανθελληνισμού και προδοσίας. Αυτό το κόμμα, που κανονικά θα δυσκολευόταν να μπει στην Βουλή, έχει αξιώσεις εξουσίας γιατί έχει έναν πολύ μεγάλο σύμμαχο: την κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά.
Ο κ. Σαμαράς στην συνέντευξη του στο Βήμα της Κυριακής είπε ότι έχει την «κυβέρνηση που συμβολίζει τη νέα μέρα.» Αυτή η “νέα μέρα” περιλαμβάνει άτομα όπως Κικίλιας, Ντινόπουλος και Παπακώστα. Η λογική, ή μάλλον καλύτερα η κουτοπονηριά του ανασχηματισμού, είναι τόσο εμφανής που κάνουν την πρωθυπουργική ρητορική που την συνοδεύει να μοιάζει με παράσταση σε ερασιτεχνικό παιδικό θέατρο.
Ο κ. Σαμαράς φόρτωσε το μερίδιο της κυβέρνησης που του αναλογούσε με τις φιγούρες της λεγόμενης “λαϊκής δεξιάς.” Εδώ να σημειώσουμε ότι η λεγόμενη λαϊκή δεξιά, ούτε λαϊκή είναι, αλλά ούτε και δεξιά. Είναι απλά μια γαλάζια έκδοση του Αυριανισμού που κατέκλυσε την Ελλάδα την δεκαετία του 80. Το ότι συνδέουμε το λαϊκό με την ασχετοσύνη, την μπαρουφολογία και τον ψευτοτσαμπουκά, απλά δείχνει το επίπεδο της πολιτικής στην σύγχρονη Ελλάδα.
Ο κ. Σαμαράς ελπίζει ότι με τον πιθανώς πιο γελοίο ανασχηματισμό της μεταπολίτευσης θα φέρει πίσω τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που εξαφανίζονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Η αλήθεια όμως είναι ότι το ηλικιακό και ποιοτικό κοινό των πρωινάδικων ήδη το έχει ο κ. Σαμαράς. Εκεί που αδυνατεί να πείσει είναι στο κοινό που ενδιαφέρεται για το αύριο της Ελλάδας.
Μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης, η συμμαχία Βενιζέλου-Σαμαρά εφαρμόζει ακριβώς τις πολιτικές των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου ελπίζοντας – για κάποιο μυστηριώδη λόγο – σε διαφορετικά οικονομικά και πολιτικά αποτελέσματα. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ενδυναμώνουν τις συνθήκες που βοηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει κυβερνητικές βλέψεις.
Ναπολέων Λιναρδάτος
