Του Δημήτρη Γ. Απόκη*
Σε λίγες ώρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές μια από τις πιο επεισοδιακές, πιο σκληρές, και χαμηλού επιπέδου προεκλογικές εκστρατείες στην ιστορία προεδρικών εκλογών των Ηνωμένων Πολιτειών, οδηγείται στο τέλος της.
Είναι ίσως, επίσης, η πρώτη φορά που οι υποψήφιοι των δυο Κομμάτων, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, περιβάλλονται από εξαιρετικά έντονα συναισθήματα αντιπάθειας, θα μπορούσα να πω μίσους.
Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων, Ντόναλντ Τράμπ, είναι το πρόσωπο της μεγάλης αντίθεσης των εκλογών. Έχει τρομερά φανατισμένους υποστηρικτές, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά φανατικούς αντιπάλους.
Την ίδια στιγμή η υποψήφιος των Δημοκρατικών, Χίλαρι Κλίντον, συγκεντρώνει κάποια επίσης μοναδικά στην ιστορία των προεδρικών υποψηφίων των ΗΠΑ, χαρακτηριστικά. Είναι, ίσως, το πρώτο πρόσωπο που διεκδικεί την Προεδρία και είναι αντικείμενο ουσιαστικής αντιπάθειας από τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Στην πραγματικότητα ακόμη και η πλειοψηφία των ανθρώπων που θα ψηφίσουν την κα Κλίντον την αντιπαθούν, δεν την θεωρούν τίμιο πρόσωπο, και πιστεύουν ότι είναι μπλεγμένη σε μια σειρά σκοτεινών υποθέσεων και συναλλαγών πίσω από κλειστές πόρτες.
Ο μεγάλος φόβος αναφορικά με το τι θα προκύψει από την αυριανή κρίσιμη αναμέτρηση, με πολλούς να το ψιθυρίζουν αλλά λίγους να το παραδέχονται ανοικτά, έχει να κάνει με τη Χίλαρι Κλίντον, και τη ζοφερή πιθανότητα να εκλεγεί Πρόεδρος και πριν καλά , καλά καθίσει στην καρέκλα του Οβάλ Γραφείου να βρεθεί ενώπιον κατηγοριών αναφορικά με θέματα που άπτονται της εθνικής ασφάλειας, λόγω του σκανδάλου των email, και θέματα αμφιβόλου νομιμότητας και κατάχρησης εξουσίας σε σχέση με το Ίδρυμα Κλίντον και τη θητεία της ως Υπουργός Εξωτερικών του Μπαράκ Ομπάμα, προκαλώντας μεγάλη συνταγματική κρίση στην Υπερδύναμη σε μια στιγμή που ο πλανήτης και το διεθνές σύστημα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία ένας υποψήφιος, ο Ντόναλντ Τράμπ, έχει απέναντι του, το σύνολο των κατεστημένων του σύγχρονου κόσμου, όπως τον έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Το κατεστημένο της Ουάσιγκτον Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, η Wall Street, οι μεγάλες πολυεθνικές, ξένες κυβερνήσεις, υπηρεσίες πληροφοριών, τα μέσα ενημέρωσης και ο τύπος (ιδιοκτήτες και δημοσιογράφοι) στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, έχουν φτάσει σε επίπεδα εξευτελισμού στην εκστρατεία τους με στόχο να ηττηθεί στις αυριανές εκλογές.
Εξίσου σημαντικό, και μάλλον το πλέον σημαντικό, γνώρισμα αυτής της προεκλογικής περιόδου είναι, και ας προσπαθούν πολλοί να το υποτιμήσουν, η δημιουργία ενός αντισυστημικού κινήματος το οποίο αν και το εκπροσωπεί ο Ντόναλντ Τράμπ, πολύ λίγο έχει να κάνει με τον ίδιο. Έχει να κάνει με την απέχθεια των απλών πολιτών για το σύστημα διακυβέρνησης, τις επιχειρήσεις, και το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε παγκόσμια κλίμακα. Οι πολίτες σε όλο τον πλανήτη, με αυξανόμενο ρυθμό, αισθάνονται αποκομμένοι από τις ηγεσίες. Πιστεύουν, και σωστά, ότι το κατεστημένο δεν εκπροσωπεί και δεν ενδιαφέρεται για την καθημερινότητα τους. Αντιθέτως, πιστεύουν, ότι το κατεστημένο, πολιτικό και οικονομικό, κάνει οτιδήποτε για να κάνει την καθημερινότητα των απλών πολιτών κόλαση.
Αυτό είναι το σκηνικό 24 ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες. Μια προσεκτική θεώρησή του δεν μένει παρά να προκαλέσει ανατριχίλα τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο αναφορικά με το τι μέλλει γενέσθαι την Τετάρτη το πρωί όταν θα γνωρίζουμε πλέον τον νικητή αυτής της αιματηρής και βρώμικης προεκλογικής περιόδου.
Εάν μάλιστα έχουμε ένα οριακό αποτέλεσμα ή ένα αποτέλεσμα νίκης στους εκλέκτορες (έτσι βγαίνει ο Πρόεδρος) και ήττας σε αριθμό ψήφων των πολιτών, τότε είναι εξαιρετικά πιθανό, με βάση τα έντονα (για να το πούμε ευγενικά) συναισθήματα που επικρατούν να οδηγηθούμε σε ένα σενάριο τρόμου συγκρούσεων χαρακωμάτων και αμφισβήτησης του αποτελέσματος που ούτε το ήδη ελλιπές και πληγωμένο ανώτατο δικαστήριο δεν θα μπορεί να επουλώσει.
Από όλα αυτά που παρατίθενται στις παραπάνω γραμμές μπορεί να εξάγει κανείς τα δικά του συμπεράσματα για το ποιος από τους δυο θα είναι ο λιγότερο επιζήμιος νέος ένοικος του Λευκού Οίκου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση είναι, δυστυχώς, πολύ πιθανό αν όχι βέβαιο ότι η επόμενη Προεδρία των ΗΠΑ θα πάσχει από μεγάλο έλλειμα αξιοπιστίας, και αναγνώρισης εσωτερικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και διεθνώς, με ότι αυτό σημαίνει για αυτή την πραγματικά σπουδαία χώρα και το διεθνές σύστημα ευρύτερα.
Η εποχή του Κάμελοτ Τελείωσε.
Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
mignatiou.com
