Γιατί εσύ δεν είσαι θνητός να φοβηθείς ,δεν είσαι από πηλό να λιώσεις στη μούχλα του θανάτου….Εσύ είσαι ένας Άγγελος, σταλμένος Πρεσβευτής από ένα βασανισμένο μα υπερήφανο λαό .
Είσαι εσύ που μόνο με την εμφάνιση σου σκόρπιζες το φόβο που κούρνιαζε στη καρδιά μας και έκανες τον Τούρκο να παγώνουν τα γόνατά του, σας ξεμυτούσες μουγκρίζοντας πάνω από το Περιβόλι της Παναγιάς , αφήνοντας τη φωτιά να καίει πίσω σου !
Κουβάλαγες μαζί σου και τις Ευχές των Γερόντων, που βγαίναν από τις σκήτες και τα κελιά για να προλάβουν να σε δουν ,σαν αφουγκράζονταν τον ήχο του Αεροπλάνο σου ,το μόνο που δεν τάραζε την Γαλήνη τους ,ξύνοντας την κορφή του Όρους σαν να ήθελε να γυρέψει και αυτό την δική του ευχή!
Σαράντα μέρες πέρασαν και όμως το ζευγάρι των Χειριστών μας δεν γύρισε ακόμη ,δεν έπιασε το στίγμα τους στο RADAR ο χειριστής ,δεν άκουσε σκάσιμο στο ηχείο του ασυρμάτου ο ελεγκτής και εσείς πετάτε ακόμη !
Πίσω στη Βάση κάθε πρωί κάποιοι φίλοι σηκώνουν την παλάμη και ισκιώνουν τα μάτια, μήπως και σας δούνε στον Ορίζοντα να έρχεστε για προσγείωση ,μας τους ξεγελά ο πρωινός δρόσος που αχνοπαίζει στα μάτια, κρύβοντας και ένα δάκρυ που κυλάει αργά σταθερά φέρνοντας την αλμύρα του στα ξεραμένα τους χείλη !
Σαράντα μέρες πέρασαν μα εσείς πετάτε ακόμη …
Σαν με χάσεις Μάννα είπες μην ξεχαστείς ,σήκω ψηλά τα μάτια και θα με δεις ...Θα είμαι εκεί σε μια ακόμη αποστολή ,ανάμεσα στα άσπρα αλόγατα του Αιγαίου, που παίζουν με τον αέρα και τρέχουν χωρίς ποτέ να φτάνουν!
Θα είμαι πάντα εκεί και θα στέκω δίπλα στην ετοιμότητα, έτοιμος πάντα για απογείωση ,θα είμαι στη κοιλάδα που πετάνε τόσοι και τόσοι από τους δικούς μας ,εκεί με το αεροπλάνο μου να έρθει και η δική μου σειρά ,σαν είναι να έρθει η βάρδια μου !
Σαράντα μέρες πέρασαν και εσείς πετάτε ακόμη …Μόνο μια κραυγή ακούγεται που μας προσγειώνει απότομα στο σήμερα και αδειάζει το μυαλό μας …
