Από την ημέρα που οι δωσίλογοι υπέταξαν την Ελλάδα στην Τρόικα, ένα σημαντικό ποσοστό του Ελληνικού Λαού έχει διανύσει μεγάλη ιδεολογική απόσταση. Έχει φθάσει στο σημείο να κατανοεί ότι το δίλημμα είναι ποιός θα διαλυθεί πρώτος: το ευρώ ή η Ελλάδα;
Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς
Η διαδικασία συνειδητοποιήσεως του προβλήματος εθνικής ανεξαρτησίας παρακωλύεται κυρίως από τα αντιμνημονιακά κυνοβουλευτικά κόμματα.
Κεντροαριστεροί, κομμουνιστές, εθνικιστές, φιλελεύθεροι, οι οποίοι δεν ψήφισαν το μνημόνιο, αρνούνται να συστρατευθούν με τους Πατριώτες στο ζήτημα του εθνικού νομίσματος.
Προπαγανδίζουν το εξής αισχρό ψεύδος: «Το νόμισμα δεν έχει σημασία, είτε ευρώ, είτε δραχμή, είναι το ίδιο πράγμα». «Αυτό που έχει σημασία, είναι η παραγωγή», μας λένε.
Όταν εκστομίζουν μία τέτοια ανοησία οι αριστεροί, είναι σαν να ομολογούν την ιδεολογική τους χρεωκοπία. Ομολογούν ότι δεν έχουν μελετήσει ούτε την άλφα-βήτα του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Βασική αρχή των Μάρξ και Λένιν είναι ότι το αστικό κράτος δεν είναι ουδέτερο. Προστατεύει τα συμφέροντα των αστών εις βάρος των προλετάριων. Η αστική δημοκρατία, το αστικό κοινοβούλιο, και οι αστικές ένοπλες δυνάμεις, είναι μηχανισμοί επιβολής της αστικής εξουσίας, καταπιέζοντας τα πτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Ο Λένιν στο έργο του, «Κράτος και Επανάσταση», επαναλαμβάνει διαρκώς ότι το επαναστατημένο προλεταριάτο πρέπει να τσακίσει το αστικό κράτος, και να οικοδομήσει ένα προλεταριακό κράτος εξ αρχής.
Σε άλλο έργο του, στο «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκυ», ο Λένιν συντρίβει τον Κάουτσκυ υπενθυμίζοντάς του ότι η δημοκρατία δεν είναι ουδέτερη έννοια. Και διαχωρίζει την αστική από την σοσιαλιστική δημοκρατία. Για όσους έχουν έστω και στοιχειώδη επαφή με την Μαρξιστική σκέψη, αυτά είναι μαθήματα πρώτης δημοτικού.
Τοιουτοτρόπως και το νόμισμα δεν είναι μία ουδέτερη έννοια. Το λέει και η λέξη, εκδοτικό ΠΡΟΝΟΜΙΟ. Όποιος έχει το πλεονέκτημα να κυκλοφορεί νόμιμο χρήμα(legal tender), αποκτά ισχύ έναντι των αντιπάλων του.
Η έκδοση και η διαχείριση της κυκλοφορίας ενός χαρτονομίσματος αντανακλά σχέσεις ισχύος, κυριαρχίας, και υποταγής. Όποιος αριστερός πολιτικός ισχυρίζεται ότι δεν έχει σημασία τί νόμισμα κυκλοφορεί στην Ελλάδα είτε είναι προδότης είτε παντελώς άσχετος με τον Μαρξισμό-Λενινισμό.
Πάμε τώρα στους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς. Όποιος παπαγαλίζει το ίδιο παραμύθι, φαίνεται ότι δεν έχει μελετήσει ούτε την άλφα-βήτα του νεοφιλελευθερισμού. Ενδεικτικώς αναφέρω δύο κορυφαίους νεοφιλελεύθερους διανοητές, τον Friedrich Hayek και το έργο του «Denationalisation of money», και τον Murray Rothbard και το έργο του «The mystery of Banking».
Όποιος στοχαστής έχει στοιχειώδη επαφή με τα έργα νεοφιλελεύθερων διανοουμένων όπως αυτοί που ανέφερα, θα διαπιστώσει την έχθρα τους προς τις κεντρικές τράπεζες και το σύστημα κλασματικών αποθεματικών. Οι νεοφιλελεύθεροι διανοούμενοι υποστηρίζουν την έκδοση ιδιωτικών νομισμάτων και την δημιουργία τραπεζών χωρίς έλεγχο από κεντρικές τράπεζες.
Ενώ η νεοφιλελεύθερη σκέψη στο εξωτερικό, ιδίως η αμερικανική που είναι και πιό εξελιγμένη, είναι εχθρική προς το ευρώ και το δολλάριο διότι ελέγχονται από κεντρικές τράπεζες και εμποδίζουν τον ελεύθερο νομισματικό ανταγωνισμό μεταξύ ιδιωτικών νομισμάτων, στην Ελλάδα οι ελληνόφωνοι φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι ομνύουν πίστη στο ευρώ. Και στηλιτεύω κυρίως τους αντιμνημονιακούς φιλελεύθερους διότι απαρνούνται την δική τους ιδεολογία.
Η έκδοση και ο έλεγχος του χαρτονομίσματος από την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα έρχεται σε αντίθεση και με τις κομμουνιστικές αλλά και με τις φιλελεύθερες απόψεις, για διαφορετικούς λόγους φυσικά. Αλλά κομμουνιστές και φιλελεύθεροι πολιτικοί στην Ελλάδα προτιμούν να αλλοιώνουν την ιδεολογία τους, προκειμένου να αποδείξουν στην Τρόικα πόσο καλά ευρωγιουσουφάκια είναι.
Πάμε τώρα στους εθνικιστές πολιτικούς. Όντας σε μεγάλο βαθμό αντισιωνιστές και αντικαπιταλιστές, εκτοξεύουν μύδρους εναντίον των «τοκογλύφων» που κατασπαράσσουν τα έθνη. Αλλά όταν έρθει η ώρα να μιλήσουν για το εθνικό νόμισμα, κάνουν 180ο μοίρες στροφή, και ισχυρίζονται ότι αυτό που μετρά είναι να αποκτήσουμε δική μας παραγωγή, το νόμισμα δεν έχει σημασία.
Λησμονούν δολίως την ρήση του Mayer Amschel Rothschild, «Δώσε μου τον έλεγχο και την έκδοση του νομίσματος μίας χώρας, και ύστερα αδιαφορώ ποιός νομοθετεί σε αυτή την χώρα». Απ’ ό,τι φαίνεται η ρήση του ιδρυτού της δυναστείας Rothschild δεν φαίνεται να αποτελεί ισχυρό κίνητρο για τους κυνοβουλευτικούς εθνικιστές για να αρπάξουν από τα χέρια των διεθνών τραπεζιτών το εκδοτικό προνόμιο.
Μας λένε κάποια εθνικιστικά κόμματα, ότι υπάρχουν κακοί εβραίοι τραπεζίτες που μας εκμεταλλεύονται όμως εμείς δεν πρέπει να σπάσουμε τα νομισματικά δεσμά δια των οποίων μας κρατούν σκλάβους, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε την αποδοχή ενός οθνείου νομίσματος στο όνομα της «Ευρώπης των Εθνών».
Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι εθνικιστές πολιτικοί έχοντας επηρεαστεί από τις χιτλερικές απόψεις περί λευκής ευρωπαϊκής ιθαγένειας, θυσιάζουν τον Ελληνικό Λαό στον βωμό του ευρώ και των διεθνών τραπεζικών ληστοσυμμοριών.
Οι κυνοβουλευτικοί εθνικιστές με την πολιτική τους έφτασαν στο σημείο να αρνούνται και την έννοια του έθνους-κράτους. Βασικό στοιχείο εθνικής κυριαρχίας είναι η έκδοση εθνικού νομίσματος. Καλό θα ήταν να μελετήσουν κανένα εθνικιστικό οικονομικό σύγγραμμα όπως του Δημοσθένους Στεφανίδου, «Εθνική Οικονομική Πολιτική», όπου ο συγγραφεύς καταφέρεται εναντίον της ΕΟΚ διότι θεωρεί ότι θα καταστρέψει τις ελπίδες για δημιουργία βιομηχανίας στην Ελλάδα.
Το χρήμα δεν είναι ουδέτερο. Όπως δεν είναι ιδεολογικώς και πολιτικώς ουδέτερος αυτός που το εκδίδει. Ούτε είναι ουδέτερος αυτός που εκδίδει νόμους. Ούτε είναι ιδεολογικώς και πολιτικώς ουδέτερα τα σώματα ασφαλείας και όσοι κατέχουν όπλα. Ούτε είναι ουδέτερα τα μμε. Ούτε είναι ουδέτερα τα πανεπιστήμια. Ούτε είναι ουδέτερη η κρατική θρησκεία.
Γι’ αυτό λέμε ότι η νομισματική ανεξαρτησία είναι ανάλογη της εθνικής ανεξαρτησίας. Γι’ αυτό λέμε ότι το εκδοτικό προνόμιο είναι ανάλογο της εθνικής κυριαρχίας.
Εν κατακλείδι, κομμουνιστές, φιλελεύθεροι, και εθνικιστές, θα έπρεπε λόγω ιδεολογίας να υποστηρίζουν την δραχμή και να απαιτούν την διάλυση του ευρώ. Οι κομμουνιστές επειδή το ευρώ δεν είναι ουδέτερο νόμισμα και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της αριστοκρατίας του χρήματος εις βάρος των προλετάριων. Οι φιλελεύθεροι επειδή πολεμούν την δημιουργία υπερτροφικών κρατικών σχηματισμών τύπου Ε.Ε., και απαιτούν την κατάργηση του συστήματος κλασματικών αποθεματικών και την έκδοση ιδιωτικών νομισμάτων. Οι εθνικιστές επειδή η έκδοση εθνικού νομίσματος είναι συστατικό στοιχείο εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.
Αλλά αυτά θα συνέβαιναν αν είχαμε Έλληνες κομμουνιστές, Έλληνες φιλελευθέρους, Έλληνες εθνικιστές.
Στην Ελλάδα έχουμε ευρωγιουσουφάκια με κομμουνιστικό, φιλελεύθερο, και εθνικιστικό μανδύα. Γι’ αυτό ο Αγώνας των Πατριωτών διανοουμένων για να συνειδητοποιήσει ο Ελληνικός Λαός το συμφέρον του δεν έχει ευοδωθεί ακόμη.
Πρέπει να διεξάγουμε σκληρό, αδιάλλακτο, και αμείλικτο αγώνα εις βάρος των ευρωλιγούρηδων. Πρέπει να πολλαπλασιάσουμε την προπαγανδιστική μας εκστρατεία, προκειμένου να συντρίψουμε την ιδεολογική επιρροή που κατέχουν τα ευρωγιουσουφάκια.
