Καλημέρα αδέλφια, συχνά διερωτάστε πως διάβολο γίνεται να μην είναι η Αθήνα και οι τσέπες το καλοκαίρι – και ιδιαίτερα αυτό το καλοκαίρι- ποσά αντιστρόφως ανάλογα.. Πως με λόγια σταράτα συμβαίνει να έχει σχεδόν αδειάσει από το έμψυχο υλικό της όντας αυτό σε κατάσταση βαθιάς οικονομικής κρίσης για να μην πω παράκρουσης..
Πρώτον αδέλφια μου αυτό το πηγάδι των πέντε εκατομμυρίων ψυχών δεν εξαντλείται με τίποτα.
Δεύτερον αυτοί που έχουν ξεμείνει να ψήνονται στον καλοκαιρινό φούρνο του τσιμέντου, δεν είναι τα κοινωνικά υπόλοιπα αλλά η πλειοψηφία υπό την εξής παρατήρηση: Πως εξακολουθούν να επιβιώνουν κλεισμένοι στα κατακόρυφα σπήλαιά τους, γιατί κάθε τους κοινωνική έξοδος μοιάζει με το μετέωρο βήμα του πελαργού. Κοστίζει.. Ο καφές στη συνοικιακή καφετέρια που κοινωνικοποιεί τον άνθρωπο, είναι πολυτελής διαβίωση πλέον.
Τρίτον ποιος σας είπε πως όλοι έχουν πονέσει ισόποσα. Σε αυτή τη πυραμίδα της ζωής κάθε επίπεδο εμπεριέχει τόσο πόνο όσο και το ύψος του .. Από τον ανείπωτο της βάσης που στηρίζει όλη τη πυραμίδα ως τον ανύπαρκτο της κορυφής μεσολαβούν μια σειρά στρώματα που όλα υπάρχουν χάρις στα θεμέλια.. Αν κάποια στιγμή κάποιος τα τραβήξει τότε η πυραμίδα θα γκρεμοτσακιστεί όπως τα τραπουλόχαρτα. (απορώ γιατί ακομη δεν έχει συμβεί..) Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν μεμονωμένες ομάδες υψηλών στρωμάτων που δεν έχουν για τον άλφα βήτα λόγο πληγεί.. Αντιθέτως..
Όσοι έχετε στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής γνωρίζετε , πως η φύση σιχαίνεται τα κενά και οι κοινωνίες επίσης. Συμπληρώνονται έτσι αυτά είτε με την οικονομική επέκταση των ήδη κατοικούντων στη κορυφή, (πρόκειται για τις γνωστές και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των κροίσων που ακούτε συχνά), είτε με κάποιους εκ των υπολοίπων στρωμάτων που έκαναν τη κρίση ευκαιρία όπως ο Σύριζα πολιτικά επί παραδείγματι.
Αυτός είναι ο πληθυσμός που κινεί τα νήματα της όποιας οικονομίας απόμεινε εν ελλάδι και ο αριθμός του δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες στο κλινόν άστυ και το ένα εκατομμύριο σε όλη τη χώρα. Θα τους συναντήσετε να διαμένουν στα Βορειανατολικά ή Νότιοανατολικά προάστια, εκτός της κορυφής των κορυφών που αναπαύονται επί της όασης του κέντρου. Το Ψυχικό. (Στη θεσσαλονίκη επί του Πανοράματος..)
Είναι όλοι όσοι τη περίοδο αυτή απολαμβάνουν το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης η την ατμοσφαιρική Ρόδο και την ηδονική Μύκονο, όταν γνωρίζω προσωπικά οικογένειες που προβληματίζονται εξαντλητικά ως προς τη διακοπή -με όποιες συνέπειες μπορεί αυτό να έχει στον ψυχισμό του παιδιού- της φοίτησης των παιδιών τους στο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παρά το ότι αυτό για την κατάκτηση της θέσης του διαγωνίστηκε με επιτυχία ανάμεσα σε άλλα πολλά!
Παραθέτω κλείνοντας ένα ακόμη στοιχείο αρκούντως αποκαλυπτικό σε ότι αναπτύσσω επειδή δεν είναι της αρεσκείας μου η αυθαίρετη γενίκευση προσωπικών παραδειγμάτων: Το σύνολο των αυτοκινήτων ως δυο χιλιάδες κυβικά στη χώρα άγγιζε κατά τον πρώτο χρόνο της κρίσης τα 280 χιλιάδες.
Σήμερα σε φορολογική ακινησία βρίσκεται κοντά το ένα τρίτο εξ αυτών. Δηλαδή περίπου 80 χιλιάδες. Που αναπόδραστα οδηγεί αυτό; Ότι ογδόντα χιλιάδες οικογένειες δεν είναι σε θέση να συντηρήσουν τα οχήματά τους με όποιες στερήσεις επαγγελματικές ή ψυχαγωγικές τους έχει επιβάλλει η κατάσταση αυτή..
Και πότε;
Την ίδια στιγμή που οι πωλήσεις των κανουργών πολυτελών οχημάτων άνω των δύο χιλιάδων κυβικών εκατοστών αυξήθηκαν κατά 10% τον τελευταίο χρόνο..
Πράγματι λοιπόν η κρίση είναι ευκαιρία για τους συνήθεις υπόπτους που χρόνια τώρα έχουν καταντήσει την ελλάδα σε κράτος ευκαιρίας..
