Του Άρη Δημόπουλου
Καθημερινώς και αδιαλείπτως, η Ελλάδα αποδεικνύει πως είναι το “καλύτερο παιδί” της Νέας Τάξης ή τουλάχιστον προσπαθεί να είναι, αποτελώντας το παράδειγμα σε πολλές άλλες χώρες -“υποψήφια θύματα”. Ουσιαστικά λειτουργεί ως “μάντης κακών”, με τον…σοφό ελληνικό λαό να πληρώνει για τις επιλογές του.
Πολλά έχουν λεχθεί για έξοδο από τα μνημόνια, την κρίση και την επιτήρηση. Ιδιαίτερα μετά την δοκιμαστική έξοδο της χώρα μας στις αγορές, η συζήτηση γύρω από την “επόμενη μέρα” έχει ανάψει.
Ακόμη και ο ίδιος μας ο πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, σημείωσε από τη Λαμία κάτι που πολύ λίγοι το πρόσεξαν και ακόμη λιγότεροι το κατάλαβαν:
“Ο στόχος της ανάπτυξης δεν αφορά μόνο κάποιες κοινωνικές ομάδες, κάποιες περιφέρειες, κάποια συμφέροντα, κάποια κόμματα ή την κυβέρνηση. Αφορά στην ίδια την ύπαρξη της πατρίδας μας. Αφορά στην εθνική μας κυριαρχία. Αφορά στην ευημερία του λαού μας, αφορά στο μέλλον των νέων ανθρώπων, στο αύριο των παιδιών μας.
Η ανάπτυξη ή θα είναι δίκαιη ή δεν υπάρξει. Δεν θα ακουμπήσει τους ανθρώπους, δεν θα ακουμπήσει εκείνους που σήκωσαν το βάρος της κρίσης. Δίκαιη ως προς την ισόρροπη πρόοδο όλων των περιφερειών της χώρας, ως προς την κατανομή των πόρων, αλλά και ως προς την κατανομή των ωφελημάτων, με προτεραιότητα εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που πλήρωσαν βαρύτερο κόστος στην περίοδο της κρίσης.
Θα αδικούσαμε το λαό εάν επιχειρούσαμε να μπούμε στην επόμενη ημέρα με κανόνες που εφαρμόστηκαν και μας οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής”.
Κρατείστε τον όρο “δίκαιη ανάπτυξη”, που λένε και ξαναλένε τόσο τα κυβερνητικά στελέχη όσο και οι δανειστές.
Τι σημαίνει ωστόσο “δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη”;
Κανείς δεν θα έχει το δικαίωμα να πλουτίζει περισσότερο από κάποιον άλλον, απλά και μόνο επειδή θα ξεπερνάει τον…κοινό αποδεκτό μέσο όρο της οικονομικής βάσης.
Στη βάση αυτή λοιπόν κινείται και η σοβιετικού τύπου οικονομία της Ελλάδας και αυτά θέλει να υλοποιήσει η “πρώτη φορά αριστερά”. Μέτρα τα οποία είναι εναρμονισμένα με το πρόγραμμά της, έξω από τις συστάσεις των “κακών δανειστών”.
Μία κοινωνία και οικονομία όπου όλοι θα είναι ίσοι με όλους. Αυτή είναι η “δίκαιη βιώσιμη ανάπτυξη”:
