Γράφει ο Χρήστος Βαλκάνιος
Πολλές φορές και μάλιστα τελευταία ακούστηκε από κυβερνητικές πηγές ότι έχει προταθεί στο ΝΑΤΟ να μεταφερθεί η βάση του Ιντσιρλίκ στην Κάρπαθο. Μια πρόταση που έχει δύο πτυχές μία πολιτική και μια στρατιωτική. Η πολιτική διάσταση αφορά την πρόθεση της Ελλάδας να επιδείξει μια διάθεση συνεργασίας με το ΝΑΤΟ και έτσι να προωθήσει μέσω του ΝΑΤΟ τα στρατηγικά της συμφέροντα.
Η στρατιωτική πλευρά έχει να κάνει με τις πραγματικές δυνατότητες που υπάρχουν ή τις υποδομές που μπορούν να αναπτυχθούν αλλά και την επιχειρησιακή δυνατότητα που θα αποκτήσει η Συμμαχία για παρεμβάσεις στον ευρύτερο χώρο της ΝΑ Μεσογείου. Συνεπώς καλή η πρόθεση και η πρωτοβουλία όμως πρέπει να εξετασθούν οι δυνατότητες, που ουσιαστικά θα καταδείξουν αν είναι λόγια του αέρα ή μπορεί να υπάρχει και δόση αλήθειας.
Έτσι, και ενώ προ έτους είχε ακουστεί για διάθεση από την Ελλάδα μιας βάσης στο ΝΑΤΟ στην Κάρπαθο, για την οποία δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον, η Κυβέρνηση μετά τα γεγονότα στο Ιντσιρλίκ επανήλθε ξανά με την ίδια πρόταση, ως περίπτωση μεταφοράς του Ιντσιρλίκ στο Ελληνικό νησί.
Αλλά ας δούμε αντικειμενικά τα γεγονότα, οι ΗΠΑ δεν θα αποχωρήσουν εύκολα από το Ιντσιρλίκ. Η Τουρκία και ο Ερντογάν ξέρει πολύ καλά ότι εάν τολμήσει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ δίνοντας στην Ρωσία στρατηγικό πλεονέκτημα θα το πληρώσει πολύ ακριβά ή με επαναληπτικό πραξικόπημα ή με άλλο τρόπο. Πάντως αν ξέρει καλή ιστορία σίγουρα θα σκέφτεται πολλές φορές το τέλος του Μεντερές και Ζορλού το 1961…
Σε ότι αφορά το Ιντσιρλίκ ανήκει στις δέκα κορυφαίες βάσεις εκτός ΗΠΑ, όπως η νήσος Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό, η Σούδα στην Κρήτη, το Ράμσταϊν στην Γερμανία, κ.λ.π. δεν είναι λοιπόν καθόλου εύκολο από το τίποτα η Κάρπαθος να αντικαταστήσει βάσεις τέτοιου επιπέδου με πυρηνικές επιλογές αλλά και συμβατικές πολύ υψηλών υποδομών και απαιτήσεων για επιχειρήσεις σε Συρία κατά ISIS και ευρύτερα.
Από τις κορυφαίες στιγμές χρησιμοποίησης του Ιντσιρλίκ ήταν οι ειδικές επιχειρήσεις για κατασκοπεία στην πρώην Σοβιετική Ένωση, επιχειρήσεις σε Λίβανο, στο Ιράκ, στη Συρία κατά του ISIS, στο Πακιστάν και πολλές άλλες.
Επίσης χρησιμοποιείται από Γερμανούς και Βρετανούς, υπάρχουν υποδομές για διαμονή 3000 περίπου αμερικανών με τις οικογένειες τους και φυσικά αποτελεί μια ολόκληρη πολιτεία με σχολεία για τους διαμένοντες μέχρι και παράρτημα του πανεπιστημίου του Μέριλαντ λειτουργεί στη βάση, όπως και άλλες υπηρεσίες πολύ υψηλού επιπέδου.
Βέβαια υπάρχει και συνάφεια με τις βάσεις Αλ Ντάφρα στα ΗΑΕ, Αλ Ουντειτ στο Κατάρ, Νταχράν στη Σ. Αραβία και άλλες σε Κουβέιτ, Ιορδανία, Ομάν, Αίγυπτο, Μπαχρέιν και Αζερμπαιτζαν. Επίσης για τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου έχουν δαπανηθεί τεράστια και ασύλληπτα νούμερα.
Συνεπώς για να δημιουργηθεί μια βάση επιπέδου Ιντσιρλίκ στην Κάρπαθο χρειάζεται όπως είναι φυσικό πολύ μεγάλος χρόνος εφόσον ξεπεραστούν οι τοπικές αντιδράσεις που θα είναι τεράστιες. Όμως και επιχειρησιακά το νησί είναι μακριά από τις περιοχές ενδιαφέροντος του ΝΑΤΟ που αναφέραμε.
Και στη ακραία περίπτωση που τελικά οι Αμερικανοί θα ήταν υποχρεωμένοι να μεταφέρουν την βάση ή να σταματήσουν την δραστηριότητα της, θα μπορούσαν να επιλέξουν την Κύπρο σε συνεργασία με τις Βρετανικές βάσεις που θα τους προσφέρουνν τα επιχειρησιακά και λειτουργικά πλεονεκτήματα που θέλουνε. Επίσης εναλλακτικά χρησιμοποιούν και την Σούδα αλλά και τις άλλες περιφερειακές της ΝΑ Μεσογείου βάσεις που αναφέραμε, οπότε τελικά η Κάρπαθος δεν έχει να τους προσφέρει κάτι περισσότερο.
Θεωρούμε ότι όλη αυτή η φιλολογία για την Βάση στην Κάρπαθο είναι λόγια του «αέρα», που θέλουν να δείξουν κάποια δραστηριότητα και πρωτοβουλία για εσωτερική κατανάλωση. Αν βέβαια τα εννοούν τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα γνώσης των πραγματικών δεδομένων οπότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Χρήστος Καλογερόπουλος – Βαλκάνιος
Στρατηγικός Αναλυτής
Εξειδικευμένος σε Θέματα Διεθνούς Ασφάλειας
στη ΝΑ Μεσόγειο
