Του Ραφαήλ Αξιώτη
Την κατάσταση στα χέρια του προσπαθεί να πάρει η Τουρκία, μιας και βλέπει ότι το status quo στην περιοχή τελευταία όχι μόνο δεν την ευνοεί, αλλά ταυτόχρονα την πιέζει προς απώλεια σημαντικών εδαφών. Ο Ερντογάν φοβάται τα ανταλλάγματα που θα δώσει ο Άσαντ στους Κούρδους, εάν κερδίσει ολοκληρωτικά τον πόλεμο, ενώ είναι ήδη δεδομένη η ανεξαρτησία των Κούρδων στο Ιράκ. Η δημιουργία αυτού του κουρδικού ρόξου Ιράκ-Συρίας, έχει προφανώς ως επόμενο “σταθμό” την ανατολική Τουρκία.
Πριν λίγο έγινε γνωστό ότι η Άγκυρα ενισχύει την επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη”, με τρεις λόχους καταδρομών και μία μηχανοκίνητη ίλη. Ταυτόχρονα, η τουρκική αεροπορία αναφέρεται να έχει αυξημένη δραστηριότητα στις πόλεις Mará και Tel Rafaat, περιοχές κοντά στις κουρδικές ανταρτικές ομάδες.
Η επέμβαση στη Συρία φαντάζει ως την μόνη πια επιλογή για τον Ερντογάν, μετά και τα συνεχόμενα λάθη της εξωτερικής του πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έρχονται σιγά-σιγά στο φως, ο Τούρκος πρόεδρος σχεδίαζε κατά το παρελθόν την ανατροπή του Άσαντ και την αντικατάστασή του από μία ομάδα σκληροπυρηνικών σουνιτών. Την ίδια εξέλιξη υποκινούσε σε Αίγυπτο και Ιράκ, προκειμένου να δημιουργήσει μια σουνιτική ζώνη επιρροής στη Μέση Ανατολή, η οποία θα ήταν πλήρως υποταγμένη στον Ερντογάν.
Το Κατάρ λοιπόν δεν είναι για την Τουρκία ο οικονομικός σύμμαχος, αλλά ο ιδεολογικός σύντροφος που θα μοιράζονταν τα οφέλη της σουνιτικής ζώνης επιρροής. Ωστόσο, σήμερα ο Άσαντ παραμένει στην εξουσία και ο συριακός στρατός πετυχαίνει μεγάλες νίκες στις επιχειρήσεις του, υποστηριζόμενος από Ιράν και Ρωσία. Αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία του Ερντογάν να σώσει ό,τι μπορεί από τα τουρκικά συμφέροντα στη Συρία.
