Πόλεμο με πολυάριθμα θύματα έχουμε σίγουρα, αλλά πού βρίσκεται το μέτωπο του πολέμου αυτού; Μήπως βρίσκεται στις «σκληρές διαπραγματεύσεις» στις οποίες, είτε με την «πρόταση» των εταίρων, είτε με την «πρόταση» της συγκυβέρνησης, είτε με τη «ρήξη», καλούμαστε να μετρήσουμε με πόσα επιπλέον, εκτός των όσων τους φόρτωσαν οι προηγούμενοι, θα επιβαρυνθούν οι εργαζόμενοι και πόσοι ακόμα θα προστεθούν στον κατάλογο των θυμάτων;
Μήπως το «Μένουμε Ευρώπη» ισοδυναμεί με το «Μένουμε στον Καπιταλισμό»; Μήπως ουσιαστικά και οι δύο πλευρές της «σκληρής διαπραγμάτευσης» λένε το ίδιο πράγμα, «Μένουμε στον Καπιταλισμό», και επομένως δεν έχουμε δύο πλευρές αλλά μία; Μήπως, είτε με τη «συμφωνία» τους, είτε με τη «ρήξη» τους οδηγούμαστε στη φτωχοποίηση, στα συσσίτια και στους σκουπιδοτενεκέδες που προσφέρει απλόχερα το καπιταλιστικό σύστημα στον εργαζόμενο, είτε εντός, είτε εκτός «Ευρώπης»;
