Ο θάνατος του συναδέλφου Γιώργου Γεωργιάδη επανέφερε στις δημοσιογραφικές κουβέντες ένα θέμα που για την ελληνική Πολιτεία αποτελεί πάντα ταμπού: οι τόνοι απεμπλουτισμένου ουρανίου που έπεσαν στα Βαλκάνια,αλλά και στους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν σκοτώνουν ακόμη; Μας αφορά ,γιατί σ΄ αυτές τις περιοχές βρέθηκαν Έλληνες στρατιωτικοί ,αλλά και δημοσιογράφοι,όπως ο Γιώργος Γεωργιάδης.Σε εποχές που κανείς,ακόμη και το ΝΑΤΟ ίσως δεν γνώριζαν τι συνέπειες θα είχαν μακροχρόνια τα όπλα που χρησιμοποιούσαν.
Δεν είμαστε ιατροί,ούτε πρέπει να πανικοβάλουμε όσους υπηρέτησαν ή δούλεψαν στα πεδία των μαχών.Αλλά από την άλλη είναι υποκρισία να κρατάμε για τις ιδιωτικές μας συζητήσεις τις υποψίες που βάσιμα έχουμε για θανάτους συμπολιτών μας ,στρατιωτικών ή δημοσιογράφων. Ο καθένας μας έχει περισσότερες από μία “ύποπτες” περιπτώσεις να αναφέρει. Στον Antenna συζητήσαμε όταν χάσαμε τον εξαιρετικό συνάδελφο Χρήστο Σεφερλή.Στο ΥΠΕΘΑ ξαναθυμηθήκαμε το θέμα όταν μάθαμε για τον θάνατο του Βασίλη Ντερτιλή.Τώρα ο Γιώργος Γεωργιάδης.
Όχι δεν μπορούμε να καταθέσουμε αποδείξεις.Αλλά αυτό δεν είναι δουλειά των δημοσιογράφων ή όσων έχουν τις ίδιες υποψίες .Ήταν και είναι δουλειά της Πολιτείας. Η οποία πάντα σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Το έκανε τη δεκαετία του ΄90 ,επί υπουργίας Άκη Τσοχατζόπουλου.Τότε προέκυψαν οι πρώτες πληροφορίες και υποψίες για καρκίνους και λευχαιμίες που είχαν προκληθεί από τη χρήση όπλων απεμπλουτισμένου ουρανίου στη Βοσνία.Άρον ,άρον έκλεισε το θέμα,χωρίς καμία πειστική εξήγηση.
Λίγα χρόνια αργότερα σε αρκετές ΝΑΤΟϊκές χώρες οι αποκαλύψεις για τα κρούσματα λευχαιμίας και «περίεργους» θανάτους στρατιωτών που είχαν υπηρετήσει στα Βαλκάνια προκάλεσαν σάλο.Το ΝΑΤΟ σύστησε ειδική ιατρική επιτροπή για τη διερεύνηση του ζητήματος, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα -όπως και ο ΠΟΥ– ότι τα κρούσματα δεν έχουν σχέση με τα βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου, τα οποία αποδεδειγμένα χρησιμοποιήθηκαν στους βομβαρδισμούς του Κοσσυφοπεδίου και αλλού.
Αρκετές χώρες που είχαν αποστείλει στρατεύματα στα Βαλκάνια (Βοσνία και Κόσοβο) διέταξαν τη διεξαγωγή ιατρικών ελέγχων στο προσωπικό που υπηρετεί εκεί. Τα αποτελέσματα ήταν κάθε άλλο παρά καθησυχαστικά, με αποτέλεσμα οι περισσότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να ζητήσουν άμεσες εξηγήσεις και πλήρη διαλεύκανση του ζητήματος από το ΝΑΤΟ.
Από την πρώτη στιγμή η Συμμαχία επιχείρησε να υποβαθμίσει το θέμα. Η Ελλάδα έκανε το ίδιο,αν και συντάχθηκε μετη Γερμανία,και την Ιταλία που πρότειναν ως πρώτο άμεσο μέτρο την επιβολή προσωρινής απαγόρευσης της χρήσης βλημάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου -μια πρόταση που απερρίφθη όμως από τη Συμμαχία.
Το 2003 ο Μανώλης Δρεττάκης σ΄ ένα άρθρο του έγραφε:
«Στο Ιράκ, όπου οι βρετανικές και αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν όπλα με απεμπλουτισμένο ουράνιο στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, παιδιά και ενήλικες πεθαίνουν από ραδιενεργό δηλητηρίαση. Παιδιά γεννιούνται χωρίς μέλη, χωρίς μάτια, μύτες, χωρίς γεννητικά όργανα και με καρκίνους και λευχαιμία. Παιδιά και ενήλικες προσβάλλονται από καρκίνους και άλλες ασθένειες, εξαιτίας του ότι παίζουν, ζουν ή καλλιεργούν τη γη σε περιοχές στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν όπλα με απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Σημειώθηκε μια μεγάλη αύξηση σε ορισμένους τύπους λευχαιμιών και καρκίνων που θεωρούνταν εξαιρετικά σπάνιοι πριν από τον πόλεμο». Παρόμοιες, αν όχι χειρότερες, θα είναι οι συνέπειες της χρήσης πολύ μεγαλύτερου αριθμού βομβών και ποσοτήτων πυρομαχικών στην επικείμενη εισβολή στο Ιράκ”.
Σ΄ότι αφορά στο στρατιωτικό προσωπικο μας που υπηρέτησε σε περιοχές όπου είχαν χρησιμοποιηθεί όπλα με απεμπλουτισμένο ουράνιο,οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Οι αριθμοί στρατιωτικών που παρουσιάσαν προβλήματα υγείας διαφέρουν ανάλογα με την πηγή.Τουλάχιστον 15 περιπτώσεις θεωρούνται επιβεβαιωμένες.
Όλα αυτά τ΄ αναφέρουμε γιατί πιστεύουμε ότι έστω και τόσα χρόνια μετά πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις για ένα τόσο σοβαρό θέμα.
