Για του λόγου το αληθές αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2009 η χώρα μπήκε στο μνημόνιο με χρέος 130% του ΑΕΠ, ανεργία στο 9% και ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) 236 δισ. ευρώ. Εν έτη 2014 ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβέρνησή του θέλουν να πείσουν τους δανειστές και τον ελληνικό λαό ότι η χώρα μπορεί να βγει από τα μνημόνια με χρέος κοντά στο 180%, ανεργία που αγγίζει το 27% και με ΑΕΠ που δεν ξεπερνά τα 180 δισ. ευρώ!!!
Τα τέσσερα και πλέον χρόνια που η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς μνημονίου, η χώρα έχει χάσει 1 εκατ. θέσεις εργασίας, το χρέος σε απόλυτα νούμερα έχει εκτοξευθεί, ενώ η οικονομία απώλεσε 60 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τη φυγή των καταθέσεων στο εξωτερικό.
Οι αγορές που «επιτέθηκαν» στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα, μέσω χρηματιστηρίου και ομολόγων, εκτός από την πολιτική αβεβαιότητα, είδαν ότι η οικονομία δεν βρίσκεται εκεί που μας λένε η κυβέρνηση και οι δανειστές οι οποίοι θέλουν να διασώσουν τη φήμη τους. Με άλλα λόγια, οι αγορές κοιτούν νούμερα. Οι αριθμοί σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποστηρίξουν τα λεγόμενα της κυβέρνησης περί success story!
Τι έγινε επί της ουσίας; Η κυβέρνηση θέλοντας να βγάλει τη χώρα πρόωρα από το μνημόνιο, το έπραξε χωρίς κανένα σχέδιο. Εκεί «πάτησαν» οι αγορές και «ξεπούλησαν» μετοχές και ομόλογα. Όχι όμως μόνο εκεί. Έπρεπε να γίνει και ένας απολογισμός του τι έγινε μέσα σε αυτά τα 4,5 χρόνια του μνημονίου! Και τα νούμερα είναι αποκαλυπτικά, αλλά και απογοητευτικά…
Τα νούμερα που μας έφεραν στο ΔΝΤ
Το 2009 το χρέος της κυβέρνησης άγγιζε το 130% του ΑΕΠ, κοντά στα 300 δισ. ευρώ. Τότε ο ετήσιος “πλούτος” της Ελλάδας ήταν 237,4 δισ. ευρώ, αν λάβουμε υπόψη μας την αναθεώρηση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, προ ολίγων ημερών. Μέχρι πρότινος γνωρίζαμε ότι το ΑΕΠ του 2009 ήταν στα 231 δισ. ευρώ.
Τότε το έλλειμμα εκτινάχθηκε, κάτι το οποίο είναι προϊόν ισχυρής αντιπαράθεσης για το αν όλα έγιναν σύννομα και αν μπορούσε η τότε κυβέρνηση να αποφύγει την ένταξη σε μνημόνιο.
Το 2009 λοιπόν, η ανεργία στην Ελλάδα ήταν περίπου στο 9%. Η χώρα είχε δηλαδή σχεδόν 450.000 ανέργους, αλλά και επιχειρήσεις που έδιναν δουλειά στον κόσμο και πλήρωναν φόρους και εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.
Τα νούμερα “εξόδου” από το μνημόνιο
Φέτος, που λήγει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα (ΕΕ, ΕΚΤ) η κυβέρνηση μπροστά στη δημοσκοπική κάθοδο θέλησε να ζητήσει πρόωρη αποχώρηση του ΔΝΤ (κανονικά φεύγει το Μάρτιο του 2016) και τέλος του μνημονίου.
Όμως, το χρέος πλέον φτάνει το 180% του ΑΕΠ και τα 330 δισ. ευρώ, όταν το φετινό ΑΕΠ μόλις που ξεπερνά τα 180 δισ. ευρώ. Αυτά τα 57 δισ. ευρώ που χάθηκαν μέσα σε 5 χρόνια μόνο από το ΑΕΠ είναι το βασικό κομμάτι της “καταστροφής”. Η ανεργία αγγίζει το 27% και τους 1,4 σχεδόν εκατ. ανέργους!
Λίγο πριν από τις εκλογές του 2009 οι καταθέσεις στις τράπεζες έφτασαν τα 240 δισ. ευρώ, ενώ σήμερα ίσα που ξεπερνούν τα 160 δισ. ευρώ. Άλλα βγήκαν στο εξωτερικό, υπό το φόβο κατάρρευσης της χώρας και άλλα πήγαν σε ντουλάπια, στρώματα κ.λπ. Υπάρχουν όμως και άλλα που πήγαν για να πληρωθούν φόροι και πετάχτηκαν σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο που λέγεται “κράτος”.
Οι αγορές λοιπόν, έπρεπε να θυμηθούν την είσοδο και να δουν την έξοδο. Αυτό που είδαν όμως είναι μια οικονομία με χειρότερα νούμερα από την περίοδο που η χώρα δεν είχε μπει σε μνημόνιο! Και όχι μόνο αυτό: ο κόσμος έχει… γονατίσει που σημαίνει ότι οι προϋπολογισμοί των επόμενων ετών δεν θα πετύχουν τα έσοδα που υπολογίζει η κυβέρνηση, άρα κινδυνεύουν να πέσουν έξω.
Από την άλλη, άπαντες γνωρίζουν ότι απαιτούνται και νέα μέτρα, αφού τα νούμερα δεν βγαίνουν λόγω της πολιτικής που ασκήθηκε τα προηγούμενα χρόνια, μιας και το πείραμα των δανειστών απέτυχε παταγωδώς. Η μόνη που απέμεινε και υποστηρίζει ακόμα τις λάθος επιλογές, είναι η ίδια η κυβέρνηση.
Φυσικά, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ελλάδα δανείστηκε 240 δισ. ευρώ από την τρόικα για να αντικαταστήσει τα προηγούμενα ομόλογα που είχε. Καμία από τις δόσεις που πήρε όμως δεν πήγε στην πραγματική οικονομία ή σε κοινωνικές παροχές που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τον κόσμο. Μόνο ένα “πενιχρό” βοήθημα δόθηκε προ ολίγων μηνών κι αυτό για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Αυτή είναι δυστυχώς η θλιβερή πραγματικότητα των αριθμών που φοβάται να ομολογήσει η κυβέρνηση.
