Μεγαλειώδης η συγκέντρωση του ΌΧΙ που παρέπεμπε ευθέως σε αντίστοιχες του Ανδρέα Παπανδρέου κατά τις ετυχείς του στιγμές και που καθιστούσε την παραπλεύρως επί του Καλλιμάρμαρου συγκέντρωση των ΝαιΝαίκων, σε φτωχό συγγενή.
Το πάθος και ο παλμός ενός κόσμου που επί μια εβδομάδα περιχυνόταν αηδιαστικά από την εμετική προπαγάνδα των Μέσων Μαζικών Εγκλημάτων, εκφράστηκε με ορμή δια μιας. Σαν να έσπαγε το φράγμα της σιωπής του, για να ξεχυθεί ο όγκος του ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον, πνίγοντας κάθε αισιοδοξία των φασιστοειδών τύπου Λοβέρδου και Βορίδη, που συνεπικουρούμενοι από την εν ονόματι Όλγα Τρέμη τηλεοπτική κυράτσα, τραμπούκιζαν εξακολουθητικά κατά του πλέον φιλήσυχου αλλά στοχοποιημένου υπουργού. Του κ. Κατρούγκαλου.
Δεν θα μπω έτσι στο τρυπάκι να σχολιάσω τα νεφελώδη ερωτήματα Τσίπρα σε σχέση με το δημοψήφισμα, δεδομένου ότι δεν αντέχουν σε καμιά σοβαρή κριτική. Κάτι που δικαίωνε τις ενστάσεις της σοβαρής αντιπολίτευσης –εννοώ αυτή του ΚΚΕ- επειδή η άλλη στη βάση αυτής της κυβερνητικής αδυναμίας, έδινε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα σωτηρίας των Σαμαρά Βενιζέλου και όχι της χώρας, πολλώ δε μάλλον του λαού. Άλλωστε και οι επί της Ευρώπης επικυρίαρχοι του προτεκτοράτου η ωραία και παραθεριστική Ελλάς, που ως πριν λίγες ημέρες νοηματοδοτούσαν σωστά το περιέχον από το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος, άρχισαν από χθες το βράδυ τις πολιτικές πιρουέτες, με πρώτο τον Τουσκ του take or leave it.
«Δεν έχει καμιά σημασία το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος» δήλωσε αποκαλυπτικά. Και προς τι τόση βία σχολιασμού του αποτελέσματος που ακόμη δεν μας προέκυψε; Επειδή στη πραγματικότητα αυτό το μέγα πλήθος εξέφραζε κατά τρόπο συντριπτικό ό,τι από τη πρώτη στιγμή εισέπραξαν στο φτερό τα ευρωπαϊκά λυκόρνια και γι αυτό πολέμησαν λυσσαλέα το φρόνημα ενός λαού. Το ΟΧΙ στο ευρωτοκογλυφείο. Όλα τ’ άλλα είναι εκ του Συριζαϊκού πονηρού..
Αλλά ο Τσίπρας αν και του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δοξαστεί κιότεψε όπως οι μικρής πολιτικής εμβέλειας διαχειριστές της εξουσίας που απλώς τάχθηκαν στην εκτόνωση της κοινωνικής οργής αποσφραγίζοντας μερικώς τις βαλβίδες φραγής της..
Διαφορετικά το καπάκι θα έσκαζε και τότε θα ένιωθαν άπαντες οι διαπλεκόμενοι στο πετσί τους τι ακριβώς σημαίνει κοινωνικό χάος, επειδή το πρώτο που μανιωδώς θα ισοπέδωνε ο λαός θα ήταν οι πολιτειακές δομές. Αυτές που έτσι όπως περιγράφονται στο νομικό μας πλαίσιο φωτογραφίζουν αδιάψευστα τον ταξικό του χαρακτήρα.Για να ξεπεταχτούν οι νέες κοινωνικές σχέσεις και κυρίως ο φυσικός ηγέτης που θα τις κανοναρχούσε, αφού θα ολοκλήρωνε τη διάλυση του παλιού καταπιεστικού και διεφθαρμένου συστήματος. Και τα καθεστωτικά κοράκια το γνώριζαν καλά. Δεν ήθελαν έτσι νέα Βαστίλη κι ας κράδαιναν υποκριτικά το χάος ως τρομοκρατική απειλή.. Εκτός και αν στην απόγνωσή τους κραυγάσουν “αποθανέτω η ψυχή μας μετά των .. άλλων φίλων και όχι αλλοφύλων” και μας πάρουν μαζί τους.
Το βέβαιο είναι πως η χθεσινή κορυφαία για τις τελευταίες δύο δεκαετίες συγκέντρωση των μυστών του ΟΧΙ, σηματοδότησε σε αυτούς τον τοίχο επί του οποίου ο πολύπαθος λαός ακούμπησε οπισθοχωρώντας τη πλάτη του. Μια αυστηρή προειδοποίηση του ως εδώ και μη παρέκει ήταν. Ένα λαϊκό τελεσίγραφο.
Κάτι που αποκωδικοποιήθηκε ήδη στα σκοτεινά εργαστήρια παραγωγής οικονομικών πραξικοπημάτων των Βρυξελλών και τα πρώτα αποτελέσματα θα φανούν από τη Δευτέρα το πρωί. Και ο Τσίπρας για όσους βιάστηκαν να προδικάσουν το τέλος της ιστορίας του, θα διαψευστούν επειδή δεν θα πάει από πρόωρο πολιτικό θάνατο.
Ασφαλώς και δεν είναι ο περιούσιος της ιστορίας. Είναι όμως ο ευνοημένος της. Και συμβαίνει επειδή μετά τα πολιτικά θηρία -Κολ, Πάλμε, τη μισητή Θάτσερ, Μιτεράν, Παπανδρέου- στη Ευρωπαϊκή ηγεσία, έπεσαν πολύ οι βάσεις των πανευρωπαϊκών πολιτικών εξετάσεων. Απόδειξη η πρόσφατη και ακατανόητη επίθεση της τεχνοκρατικής Ευρώπης έναντι της Ελλάδας και όχι μόνον, (θυμηθείτε τη Σερβία και εσχάτως την Ουκρανία) σύμφωνα με την οποία διακινδύνεψε και εξακολουθεί τη πρόκληση νέων ποταμών αίματος. Λες και τα μεσαιωνικά της φαντάσματα τρέφονται από αυτό..
