© AP Φωτογραφία / Fernando Llano Ο άνθρωπος με την σημαία της Βενεζουέλας στο κτίριο της εταιρείας PDVSA στο Caracas. Φωτογραφία αρχείου
Ivan Danilov, συγγραφέας του ιστολογίου Crimson Alter
Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Βενεζουέλας, το οποίο συμφωνήθηκε από το Ρωσικό Υπουργείο Οικονομικών, προκάλεσε μια προβλέψιμα αρνητική αντίδραση στο (Ρωσικό) κοινό. Η μνήμη των επισφαλών δανείων και της άλλης «αδελφικής βοήθειας» που δόθηκε από την ηγεσία της ΕΣΣΔ είναι πολύ ζωντανή.
Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, ακόμη και αν κοιτάξουμε την κατάσταση με το χρέος της Βενεζουέλας μέσα από τα μάτια ενός κυνικού χρηματοδότη, οι πράξεις της Μόσχας δεν είναι καθόλου φιλανθρωπικές. Αν συνοπτικά διατυπώσουμε την Ρωσο-κινεζική στρατηγική στην κατεύθυνση της Βενεζουέλας, μπορούμε να πάρουμε ένα απλό μαθηματικό υπολογισμό:
Για το καλό της χώρας με τα μεγαλύτερα αποθεματικά πετρελαίου στον κόσμο να μην πέσει στα χέρια της Ουάσινγκτον ή του ΔΝΤ (που στην προκειμένη περίπτωση είναι το ίδιο) είναι απαραίτητο να αναβάλει την πληρωμή των οφειλών για πολλά χρόνια. Οι μετοχές μας στην Βενεζουέλα υπερβαίνουν κατά πολύ το ποσό των αναβαλλόμενων πληρωμών των τόκων.
Εάν πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, τότε η Βενεζουέλα υπόκειται σε επίθεση επιδρομέων, η οποία συνεπάγεται τη μετάβαση της χώρας σε κατάσταση τεχνητής χρεοκοπίας. Αξίζει να τονιστεί η τεχνητότητα και η πολιτική φύση των προβλημάτων που αντιμετώπισε το Καράκας, εξηγεί την επιθυμία της Μόσχας και του Πεκίνου να πάρουν τον ώμο τους την κυβέρνηση του Maduro , αντί να φέρουν τη χώρα σε αδυναμία προς ευχαρίστηση του State Department.
Παρά την πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, μέχρι πρόσφατα η Βενεζουέλα συνέχισε συνεχώς να πραγματοποιεί πληρωμές για τα χρέη της. Ωστόσο, λόγω του νέου πακέτου των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί από τις ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας και τους κυβερνητικούς οργανισμούς και τις επιχειρήσεις της, η τελευταία πληρωμή, «έκλεισε» (κυριολεκτικά εξαφανίστηκε) στο Ευρωπαϊκό σύστημα εκκαθάρισης «Euroclear» (Ευρωπαϊκός συμψηφισμός της Αμερικανικής τράπεζας της JPMorgan) και του συστήματος Clearstream (συμψηφισμού της Γερμανική Deutsche Börse AG), οι οποίες χρησιμοποιούνται για πληρωμές των ομόλογων της Βενεζουέλας. Παρά το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι των συστημάτων εκκαθάρισης αρνούνται να σχολιάσουν, οι συμμετέχοντες στην αγορά θεωρούν τα ομόλογα επικίνδυνα ώστε φοβούνται να κάνουν τις πληρωμές λόγω του φόβου τους να είναι κάτω των ΗΠΑ τις κυρώσεις και τις ποινές ως «συνεργοί του καθεστώτος του Maduro .»
Υπάρχει μια βάσιμη υποψία ότι οι πληρωμές κρατήθηκαν ειδικά προκειμένου ο Αμερικανικός οργανισμός αξιολόγησης S * P να έχει επίσημη αιτία για αθέτηση των υποχρεώσεων. Το σενάριο αυτό υποδηλώνεται από το γεγονός ότι ένα τέτοιο σύστημα εφαρμόστηκε αρχικά στην κρατική εταιρεία της Βενεζουέλας Electricidad de Caracas, η αδυναμία της οποίας αναγγέλθηκε λόγω του γεγονότος ότι οι κάτοχοι των ομολόγων της δεν έλαβαν την πληρωμή [ 2] Εντούτοις, μετά την ανακοίνωση της αδυναμίας πληρωμής, τα κεφάλαια μεταφέρθηκαν ξαφνικά μαγικά μέσω της Euroclear. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι ένα παρόμοιο σύστημα ‘τεχνητής αθέτησης’ πραγματοποιήθηκε με τα κρατικά ομόλογα της Βενεζουέλας, αφού ‘σκόνταψε ‘ σε μια από τις κυριότερες κρατικές εταιρείες της Βενεζουέλας.
© Flickr / Márcio Cabral de Moura Άποψη του Καράκας, πρωτεύουσας της Βενεζουέλας
Ολόκληρη αυτή η επιχείρηση για την παρεμπόδιση των οικονομικών πράξεων της Βενεζουέλας προφανώς διεξήχθη για να προκαλέσει πανικό στους επενδυτές σε ομόλογα της Βενεζουέλας και απευθείας στους κυρίαρχους πιστωτές του Καράκας – την Ρωσία και την Κίνα.
Το ρωσικό Υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ενεργό ρόλο στη μείωση του πανικού και στο μήνυμα ότι τα επόμενα έξι χρόνια η Βενεζουέλα δεν θα πρέπει να πληρώσει 3,15 δισεκατομμύρια δολάρια, άσκησε θετικό αντίκτυπο στην αγορά – ο κόσμος είδε ότι κανείς δεν πρόκειται να αφήσει τον Maduro στο έλεος της μοίρας του
Το κινεζικό υπουργείο Οικονομικών, στο οποίο η Βενεζουέλα θα πρέπει να πληρώσει τα 23 δισεκατομμύρια $, είπε ότι ενώ οι προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους δεν έγιναν , παρόλα αυτά εξέφρασε την «πλήρη εμπιστοσύνη» [3] στην κυβέρνηση για την πιστοληπτική ικανότητα του Maduro.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αποτυχία ενός μάλλον πρωτότυπου συστήματος που ξεκίνησε με την εισαγωγή μιας νέας δέσμης κυρώσεων κατά της Βενεζουέλας καθίσταται εν μέρει κατανοητό. Με βάση έμμεσες αποδείξεις, οι οποίες είναι παρούσες στην The New York Times, [4], για το τι συνέβαινε στην αγορά των ομολόγων της Βενεζουέλας μετά την ανακοίνωση της τεχνητής χρεοκοπίας, αυτό το σύστημα μπορεί να είναι αρκετά βέβαιο για την ανοικοδόμηση της. Η διοίκηση του Trump επέβαλλε κυρώσεις όχι μόνο ενάντια του Maduro και της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, αλλά και σε σχέση με τα συγκεκριμένα μέλη της κυβέρνησης (με την πρώτη ματιά – εντελώς χωρίς νόημα χειρονομία), επειδή είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια Βενεζουέλα με τους αξιωματούχους να έχουν εξοχικά σπίτια στο Μαϊάμι, και μη έχοντας καμία ιδιαίτερη επιφάνεια οι πολίτες της χώρας αυτής, άλλως εδώ και καιρό θα είχαν κατασχεθεί στα πρώτα στάδια του αγώνα από την κυβέρνηση της Ουάσινγκτον, αλλά αυτό αποφάσισαν .
Η δεύτερη φάση του προγράμματος ήταν να προκαλέσει αδυναμία πληρωμών της Βενεζουέλας και τον πραγματικό εξαναγκασμό της κυβέρνησης της Βενεζουέλας να αρχίσει διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση του εξωτερικού χρέους της, το οποίο είναι περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια.
Είναι πολύ πιθανό ότι στο State Department ανέμεναν ότι, υπό το πρίσμα του πανικού, οι μακροπρόθεσμοι κάτοχοι των ομολόγων της Βενεζουέλας, όπως η Αμερικανική τράπεζα ‘Goldman Sachs’ και πολυάριθμα ευρωπαϊκά επενδυτικά ταμεία, θα πουλούσαν τα ομόλογα σε Αμερικανικά ‘κεφάλαια τους ληστρικούς γύπες’ οι οποίοι ειδικεύονται σε ‘εργασίες συλλογής’ έναντι των χρεοκοπημένων χωρών και για τις τελευταίες δεκαετίες έχουν ήδη κερδίσει δεκάδες αν όχι εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε κρίσεις στην Αργεντινή, την Ελλάδα και στην Κόστα Ρίκα.
© RIA Novosti υπηρεσίες / Φωτογραφία και OAO NK Rosneft Ο Επικεφαλής της εταιρείας JSC Rosneft Igor Sechin και ο Υπουργός πετρελαίου της Βενεζουέλας, επικεφαλής του PDVSA Rafael Ramirez
Στην περίπτωση αυτή, εάν το ποσοστό του πανικού ενεργοποιείτο, οι εκπρόσωποι των «ληστρικών αμοιβαίων κεφαλαίων» θα αρνούνταν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση του χρέους των ομολόγων, και είχαν την τέλεια δικαιολογία – κάθε πράξη έχει συναφθεί με αξιωματούχους των κυβερνήσεων του Maduro που βρίσκονται υπό των κυρώσεων, – με την άποψη του Αμερικανικού δικαίου – από τη μια πλευρά είναι παράνομη, και από την άλλη – είναι εγκληματική. Σε αυτήν την περίπτωση, οι «γύπες» θα μπορούσαν να πάνε άμεσα «στο ψητό» – την σύλληψη και την πώληση με πλειστηριασμό των περιουσιακών στοιχείων της ιδιοκτησίας της κυβέρνησης της Βενεζουέλας και της κρατικής εταιρείας PDVSA που βρίσκονται στο εξωτερικό.
Πέραν του ότι θα ήταν σε θέση να πάρουν στα χέρια τους την ικανότητα διύλισης της PDVSA στις ΗΠΑ και ένα μεγάλο δίκτυο σταθμών φυσικού αερίου των ΗΠΑ, οι «γύπες» θα είχαν λάβει λευκή επιταγή για να κυνηγήσουν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας και το νόμισμα πληρωμών προς την PDVSA σε όλο τον κόσμο, αυτό θα ήταν ακόμη πιο περίπλοκη οικονομική κατάσταση στη Βενεζουέλα και θα την έβαζε στο χείλος ή ακόμα πέρα από το χείλος της οικονομικής πολιτικής καταστροφής.
© AP Φωτογραφία / Ariana Cubillos Ένα γλυπτό που παρουσιάζει εργαζόμενους στις εγκαταστάσεις πετρελαίου, τοποθετημένο σε έναν από τους δρόμους του Καράκας
Δυστυχώς για τις ΗΠΑ και ευτυχώς για τη Βενεζουέλα, το σχέδιο απέτυχε στο στάδιο της δημιουργίας πανικού. Σύμφωνα με την The New York Times [5], σε λίγες εβδομάδες οι γύπες δεν μπόρεσαν να εισπράξουν στην αγορά ένα σημαντικό πακέτο ομολόγων της Βενεζουέλας και οι κάτοχοι του 91% του συνολικού χρέους έφτασαν στο Caracas για διαπραγματεύσεις [6]. Τώρα μπροστά τους και ενώπιον της κυβέρνησης της Βενεζουέλας υπάρχει ένα εξαιρετικά μη τετριμμένο καθήκον – να βρεθεί ένας τρόπος για να εξασφαλιστεί η συνέχιση των πληρωμών χωρίς να αντικατασταθούν οι δικαιούχοι από τις κυρώσεις.
Οι σκεπτικιστές επισημαίνουν ότι οι αρχές της Βενεζουέλας δεν διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρία.
Οι μετριοπαθείς αισιόδοξοι, με τη σειρά τους, σημείωσαν ότι, πιθανότατα, το σύστημα παράκαμψης κυρώσεων θα αναπτυχθεί από τους ίδιους τους ομολογιούχους, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες σε μια νομική, ημι-νόμιμη και ειλικρινά παράνομη (από την άποψη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών) χρηματοοικονομική μηχανική. Η κρίση της Βενεζουέλας απέχει πολύ από το τέλος, αλλά κατάφερε τουλάχιστον να αποκρούσει τη μεγάλη Αμερικανική επίθεση.
Όσο περίεργο μπορεί να ακούγεται, τους τελευταίους μήνες η κατάσταση στη Βενεζουέλα έχει βελτιωθεί, και δεν έχει επιδεινωθεί. Ο κύριος κίνδυνος για το Καράκας ήταν η πιθανότητα μιας ‘χρωματιστής επανάστασης ‘, αλλά μειώθηκε σημαντικά μετά την επιτυχή διεξαγωγή περιφερειακών εκλογών από την ομάδα του προέδρου Maduro και σχημάτισε μια νέα, πιστή νομοθετική δομή στον Maduro με τη μορφή Συνταγματικής Συνέλευσης. Τα εσωτερικά πολιτικά συστατικά για την ‘χρωματιστή επανάσταση ‘ δεν έχουν εξαφανιστεί εντελώς, αλλά ακόμη και οι δυτικοί κριτικοί του Maduro αναγνωρίζουν ότι η εξουσία του είναι τώρα πιο σταθερή από πριν. Επιπλέον, η σταδιακή αύξηση των τιμών του πετρελαίου της παρέχει ένα επιπλέον περιθώριο ασφαλείας. Τώρα η κύρια πρόκληση είναι να διατηρηθεί η δυνατότητα πληρωμών για το εξωτερικό χρέος και να πάρουν χρήματα από το πετρέλαιο. Αυτό είναι εξίσου το πρόβλημα του Καράκας και των ιδιωτικών δυτικών δανειστών του, έναντι των οποίων η Rosneft, η οποία χορήγησε στη Βενεζουέλα έξι δισεκατομμύρια δολάρια και το χρέος δεν αναδιαρθρώθηκε, έχει ένα πρόσθετο πλεονέκτημα. Σε αντίθεση με άλλους πιστωτές, η Rosneft δεν χρειάζεται πρόσβαση σε πληρωμές συναλλάγματος της Βενεζουέλας, καθώς μπορεί να λάβει ‘πληρωμές’ με τη μορφή παραδόσεων πετρελαίου. Η σύλληψη ενός δεξαμενόπλοιου με ήδη ρωσικό πετρέλαιο είναι ένα δύσκολο έργο ακόμα και για τα Αμερικάνικα «ταμεία» που ασχολούνται με τα όπλα.
Γενικά, παρά τις δυσκολίες, η Βενεζουέλα, προστατεύεται αξιόπιστα από τα ρωσικά όπλα που αγόρασε για το ίδιο αναδιαρθρωμένο ρωσικό δάνειο ύψους 3,15 δισεκατομμυρίων δολαρίων, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να συνεχίσει να αποτελεί αγκάθι στην πιο ευαίσθητη περιοχή για την Ουάσινγκτον. Για εμάς, δεν είναι μόνο μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε στρατηγικά
σχέδια με τους εξωτερικούς εταίρους μας, αλλά και μια καλή ευκαιρία να κερδίσουμε χρήματα. Φυσικά, τα κέρδη αυτά συνεπάγονται πάντα κάποιο κίνδυνο και δεν μπορεί να οικοδομηθεί μια ενεργειακή υπερδύναμη χωρίς κινδύνους – είναι ουσιαστικά αδύνατο. Σύμφωνα με το ‘Reuters’, [7] σε πέντε μεγάλα έργα πετρελαίου στη Βενεζουέλα η ‘Rosneft’ κατέχει το 40% των μετοχών, και, πιθανώς, σύντομα δεν θα υπάρχουν πέντε, αλλά 14. Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια πηγή, η ‘Rosneft’ από τη Βενεζουέλα βγάζει περίπου 220.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, που ισοδυναμούν με περίπου 8,8 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα ή 3,212 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, υποθέτοντας μια πολύ συντηρητική τιμή στα 40 (!) δολάρια το βαρέλι. Για ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο σίγουρα αξίζει να αγωνιστεί.
© AP Φωτογραφία Η μονάδα αποθήκευσης Petroleos de Venezuela
https://ria.ru
tokoutsavaki.blogspot.gr
