Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
Η ναυαρχίδα της ιταλικής “αριστεράς”, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, της μασονίας και του Συνδέσμου Ιταλών βιομηχάνων, η “έγκυρη εφημερίδα της αριστεράς” La Repubblicaσφυροκοπεί μαζί με τη δεξιά την ιταλική κυβέρνηση με την κατηγορία των “Εθνικοκυριαρχικών“, που θέλουν να οδηγήσουν την Ιταλία έξω από θεϊκό ευρώ. Τώρα έχουμε το νέο σενάριο, αλλά ταυτόχρονα παρότρυνση να ακολουθήσουν τον Τσίπρα, θέτοντας τον γνωστό χαρακτηρισμό του δεξιού Σαλβίνι που ξεχνούν πως ιταλική αριστερά συγκυβέρνησε με την “ακροδεξιά” Λέγκα, αλλά για το καλό της Ιταλίας.
Σήμερα το νέο σενάριο: “Αν ο Σαλβίνι γίνει σαν τον Τσίπρα, αλλά της δεξιάς” (“La Repubblica“, Se Salvini diventa come Tsipras ma di destra).
Φυσικά η κοσμοπολίτικη “αριστερά” του κεφαλαίου και των τραπεζιτών ενοχλείται αφάνταστα από τον “ακροδεξιό, ξενόφοβο…” Σαλβίνι…
Ακούς εκεί ολόκληρος Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κι υπουργός των Εσωτερικών να πηγαινοέρχεται με το φιατάκι του και να μην χρησιμοποιεί τις μπλε λιμουζίνες!
Ακούς εκεί ολόκληρος Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κι υπουργός των Εσωτερικών να βγαίνει και να κάνει κολατσιό στο πρώτο μπαρ κάτω από το Viminale (το ιστορικό μεγαλοπρεπές Μέγαρο, έδρα του πρωθυπουργού κι υπουργού των Εσωτερικών από το 1925)…
Ακούς εκεί ολόκληρος Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κι υπουργός των Εσωτερικών να προσβάλει έτσι την υπουργική ιδιότητα… στα όρθια να τσιμπάει μικρογεύματα… και μπροστά από ψαράδικα που πουλάνε τόνους… “Το Μέγαρο Viminal κατάντησε σε τόνους από μπαρ” (“La Repubblica“, Il Viminale ridotto a toni da bar)
Κι η “αριστερά” σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του αριστερού La7… πλησιάζει να πέσει κάτω από το 10%… Η δεξιά είναι πλέον στο 6%…
Αναμένοντας την έκβαση της επίθεσης στην Ιταλία κι αν αυτή η κυβέρνηση θα υποταχθεί, θα ακολουθήσει την προτροπή της “αριστεράς” και δεξιάς να παραδειγματιστεί από την Ελλάδα και τον αριστερό Τσίπρα… έχουμε την πρώτη ιδεολογικοπολιτική ρήξη σ’ αυτό που και στην Ελλάδα εμφάνισαν ως “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“.
Τώρα πως οι ανωτέρω, με τη συμμετοχή πλέον και του ευρωβουλευτή της ΛαΕ (Λφαζάνης) κ. Νίκου Χουντή είναι “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη” προκαλεί τουλάχιστον μειδιάσματα.
Τι ενώνει αυτές τις “αριστερές” δυνάμεις που θέλουν να είναι η “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“;
1. Ο “αντιφασισμός”! Να τσακίσουν το “Μαύρο μέτωπο της ακροδεξιάς”… Σαλβίνι – Λε Πεν: “Μαύρη” συστράτευση εν όψει ευρωεκλογών
Όπως περιέγραφε το μακρινό (;) 1973, πριν 45 ολόκληρα χρόνια ο Pier Paolo Pasolini: «με τελειωμένο τον φασισμό… έναν ανύπαρκτο εχθρό, ενώ ο σύγχρονος καταναλωτισμός έρπει ύπουλα, διεισδύει και διαφθείρει την ήδη ετοιμοθάνατη κοινωνία».
Σήμερα ο Νέος φασισμός… μόνον υπό τον όρο να ονομάζεται αντιφασισμός!
2. Τα ατομικά “ανθρώπινα δικαιώματα” του κινήματος ομοφυλόφιλων…
3. Τα “ανοιχτά σύνορα”, η αναγκαιότητα να εμπλουτιστεί με μετανάστες η Ευρώπη… Την υποστήριξη των “κοινωνικών καταλήψεων” (όπως η “ελληνική” του city plaza) για του μετανάστες και τις ΜΚΟ των δουλεμπόρων…
4. Να μετατρέψουν σε “σοσιαλιστική την Ευρώπη του 21ου αιώνα”
Προϋπόθεση; Να τους ψηφίσουν οι λαοί, να εισέλθουν σε κοινοβούλια -φυσικά πρώτα απ’ όλα στο αυρωκοινοβούλιο που δεν έχει ΚΑΜΙΑ θεσμική αρμοδιότητα ή λόγο, αλλά μισθούς που πλησιάζουν τα 35.000 ευρώ το μήνα…
Όμορφη “στρατηγική” που πάσχει στην “τακτική”, μιας κι ο στόχος είναι οι πολυθρόνες.
Όλοι αυτοί οι νέοι σωτήρες μας νομίζουν πως μπορούν να στραφούν εναντίον, ή ν’ αδιαφορήσουν για τις παρακαταθήκες του Γκράμσι:
«Το σημείο εκκίνησης είναι “εθνικό”
Κι ήρθε η ρήξη σ’ αυτή την “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“.
Ο Stefano Fassina, που ηγείται του αδελφού της ΛαΕ ιταλικού σχήματος, πέρασε στο στρατόπεδο των “ακροδεξιών”.
Την 1η Οκτώβρη σε συνέντευξή του την Verità με τίτλο “Γιατί μου αρέσει ο προϋπολογισμός των Εθνικοκυριαρχικών” ο Stefano Fassina ΔΗΛΩΝΕΙ:
«Στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο το έλλειμμα των δαπανών ήταν 2,6%. Δεν θυμάμαι εκείνες τις ημέρες αντιδράσεις συναγερμού και καταστροφικές προβλέψεις…
Το μέσο έλλειμμα των δαπανών στην κυβέρνηση Gentiloni ήταν 2,6%, που είναι το σκάνδαλο με το 2,4%;
Το Δημοκρατικό Κόμμα επέλεξε να μείνει με τις αγορές, τις ελίτ και την Μέρκελ ξεχνώντας τους φτωχούς» (“laverita“).
Φυσικά και το διευθυντήριο, το υπερεθνικό κεφάλαιο δεν ανησύχησε με τον προϋπολογισμό της “αριστεράς” στο 2,6%, μιας και τα χρήματα διοχετεύθηκαν στις τράπεζες.
Ανησυχεί κι απειλεί για το φετινό 2,4% της “ακροδεξιάς, ξενόφοβης, ρατσιστικής” νέας ιταλικής κυβέρνησης, γιατί τα χρήματα προορίζονται για την ανάπτυξη, την προστασία της εξαθλιωμένης κοινωνίας.
Με τον Stefano Fassina πάει “περίπατο” η “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“…
Άλλωστε ποτέ δεν υπήρξε κοινό ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο σ’ αυτές τις καιροσκοπικές ομάδες σκοπιμοτήτων, που αποτελούν το άλλοθι του υπερεθνικού κεφαλαίου. Απέναντι σ΄αυτούς η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα εμπεριέχει μεγαλύτερη “εντιμότητα”: υπηρετούμε το κεφάλαιο χωρίς ναι μεν αλλά, για ν’ αλλάξουμε την Ευρώπη από μέσα με τις προοδευτικές δυνάμεις.
Ο Oskar Lafontaine (διάσπαση του Die Linke) εναντιώνεται στην παράνομη μετανάστευση και αυτό ήταν το κεντρικό πολιτικό ζήτημα διάσπασης του Die Linke, ενώ ταυτοχρόνως επιθυμεί συνεργασία με τον Βαρουφάκη και την “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“.
Ο Βαρουφάκης δημιουργεί τον Ιούνη “πανευρωπαϊκό κίνημα” στο Μιλάνο, μαζί με τηνInna Shevchenko ακτιβίστρια της “πολύχρωμης επανάστασης” του Σόρος στο Ουκρανικό ναζιστικό καθεστώς και εξαπολύει μύδρους: “Φασιστικές στιγμές στην ιστορία της Ιταλίας. Φταίει η Ευρώπη αν ο Σαλβίνι είναι στην κυβέρνηση”. Χθες, λες κι είναι “παίκτης” ευρωπαϊκού πεδίου πολιτικής: Το άκρον άωτον του σουρεαλισμού… Λαγκάρντ και Βαρουφάκης απειλούν την Ιταλία!
Ο Jean-Luc Mélenchon, πρώην σοσιαλιστής Γερουσιαστής του Ολάντ, ενοχλείται από το “μαύρο μέτωπο Σαλβίνι-Λε Πεν”, λατρεύει τους “μετανάστες”, στην πρώτη θέση τα “δικαιώματα” γκέι, λεσβιών, τρανσέξουαλ… Πάνω από το δικαίωμα για εργασία, για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για παιδεία, για συντάξεις αξιοπρέπειας…
Δικαίως ο Jean-Luc Mélenchon ανησυχεί με το “μαύρο μέτωπο Σαλβίνι-Λε Πεν”, για την “Ευρώπη των Εθνών”, μιας και μπορεί να θιγεί το σημερινό αποικιοκρατικό ¨δίκαιο” της φασιστικής Γαλλίας (14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη “δημοκρατική” Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας),
Δικαίως ο Jean-Luc Mélenchon αθέλει να φύγει ο “δικτάτορας Άσαντ” στη Συρία κι έτσι διαβεβαιώνει τη γαλλική πολεμική βιομηχανία με τα υπερκέρδη από τις πωλήσεις όπλων στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία. Αυτός κι αν είναι χυδαίος εθνικιστής κι αποικιοκράτης, ολόιδιος με τον Μακρόν των Ρίτσιλντ αλλά με φερετζέ.
Κι όμως… ο Jean-Luc Melenchon είναι ένας Τσίπρας!… που θέλει να οικοδομήσει την “αριστερή απάντηση στην Ευρώπη“.
Όλοι μαζί με τον δεσμοφύλακα του υπερεθνικού κεφαλαίου, την “Ευρωπαϊκή Ένωση” ανησυχούν για την ακροδεξιά. Μάλιστα ΟΛΟΙ [“αριστερά”, δεξιά και ΚΚΕ, σε πλήρη διάσταση με τα κομμουνιστικά κόμματα Ουγγαρίας, Τσεχίας, Πορτογαλίας] καλούν το διευθυντήριο του 4ου Ράιχ να λάβει μέτρα εναντίον της “ακροδεξιάς”: ΚΚΕ-Συριζα «ήλθαν εἰς ἀῤῥαβῶνα κοινωνίαν» με κουμπάρους τα… «ανοικτά σύνορα»;
Σ’ αυτό τον μεγάλο κοινό αγώνα εναντίον του “μαύρου μετώπου της Ευρώπης των Εθνών” έχει συστρατευθεί κι ο πάπας… «Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;»!
Diego Fusaro, μαρξιστής φιλόσοφος, του προτάθηκε να ηγηθεί του ψηφοδελτίου των ευρωεκλογών του ιταλικού σχήματος «Λίστα Τσίπρα για την άλλη Ευρώπη», του κόμματος που θα άλλαζε την ευρωζώνη και θα έκανε “σοσιαλιστική την Ευρώπη του 21ου αιώνα” -όπως επιμένουν ακόμη στην iskra της ΛαΕ του Λαφαζάνη (Όχι με όραμα μια Ευρώπη των εθνικισμών και των εθνικών ανταγωνισμών αλλά για μία Ευρώπη των από τα κάτω, της αλληλεγγύης, της ειρήνης και του Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα…Βλέπε iskra: Σαλβίνι – Λε Πεν: “Μαύρη” συστράτευση εν όψει ευρωεκλογών).
Η επανεκκίνηση από τον Μαρξ είναι το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουμε για να βγούμε στο δρόμο ενός διαλεκτικού αντικαπιταλισμού, που οδηγεί τη σκέψη και τη δράση του ανθρώπινου είδους στην τελική απελευθέρωση από τη δικτατορία του κεφαλαίου, με στόχο μία δημοκρατική κοινωνία ελεύθερων, ίσων και αλληλέγγυων ατόμων, ο Μαρξ συνεχίζει να είναι ο “πυρανίχνευση” ενός άλυτου προβλήματος που δεν έχει σταματήσει να μας καταδιώκει. Η σκέψη του δεν παύει να μας δείχνει ότι στον κόσμο του υποτιθέμενου “τέλους μιας ιστορίας” λείπει ακόμα κάτι. Η απλότητα, που είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθεί… Diego Fusaro
