Σύμφωνα με δημοσκόπηση των New York Times/Siena Collage, το 64% των Δημοκρατικών θέλει έναν προεδρικό υποψήφιο εκτός του προέδρου Τζο Μπάιντεν το 2024, με μόνο το 26% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων να λέει ότι το κόμμα πρέπει να τον επανεκλέξει. Η ίδια έρευνα αποκαλύπτει ότι το 67% των Αμερικανών απορρίπτει την κυβέρνησή του και μόνο το 33% το εγκρίνει.
Σε εκείνη την έρευνα, το 13% των Αμερικανών ψηφοφόρων είπε ότι το έθνος βρίσκεται στο σωστό δρόμο και το 87% θεωρεί ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν ήταν μια καταστροφή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν πληθωρισμό 9,1% και βρίσκονται στα πρόθυρα εισόδου σε οικονομική ύφεση. Μια χώρα που κυβερνάται από μια σοβαρά αμφισβητούμενη γεροντοκρατία. Ο Μπάιντεν, στα 79 του, είναι ο μακροβιότερος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία. Η πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσι Πελόζι, είναι στη θέση της εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και είναι 82 ετών, ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας των Δημοκρατικών, Στένι Χάμιλτον Χόγιε, είναι 83 ετών. Έτσι, αν βρέχει από τις πλευρές των Δημοκρατικών, βρέχει και από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών. Ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε ηλικία 76 ετών, φιλοδοξεί να προταθεί ξανά ως υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων το 2024. Δηλαδή, σε ηλικία 78 ετών. Ο γερουσιαστής Μιτς ΜακΝτόνελ, ηγέτης της ομάδας των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία, βρίσκεται σε αυτή τη θέση για 15 χρόνια και είναι 80 ετών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια αυτοκρατορία σε παρακμή και ζητούν αλλαγή γενεών στην πολιτική. Τώρα, η οικονομική και ενεργειακή κρίση λόγω των επιπτώσεων και των συνεπειών της πανδημίας, του πολέμου στην Ουκρανία και των κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν επηρεάζουν μόνο την οικονομία των ΗΠΑ, αλλά και την παγκόσμια οικονομία. Αλλά εκεί που πλήττεται περισσότερο είναι οι οικονομίες της Ευρώπης, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και, σε μεγάλο βαθμό, της ασιατικής οικονομίας. Η Μεγάλη Βρετανία με πληθωρισμό 9,1%, η Γερμανία 7,9%, η Ισπανία 10,2%, η Ιταλία 8,0%. Η Γαλλία είναι η ευρωπαϊκή δύναμη που έχει το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού με 5,8%.
Είναι προφανές ότι οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αντί να προκαλέσουν κατάρρευση στη ρωσική οικονομία και την πτώση του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως είχε προβλέψει η κυβέρνηση Μπάιντεν και οι σύμμαχοί της, δεν έχουν μέχρι στιγμής δημιουργήσει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αντίθετα, οι εξουσίες των κυβερνητικών ηγετών στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη έχουν αρχίσει να διαβρώνονται. Στον αντίποδα, ο Πούτιν αποκομίζει όμορφα οικονομικά μερίσματα από τις υψηλές τιμές του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και άλλων πρώτων υλών και το νόμισμά του ενισχύεται. Εν τω μεταξύ, άλλα νομίσματα όπως το ευρώ πέφτουν κατακόρυφα.
Ο πρώτος που υπέστη τις επιπτώσεις του πολέμου στην εσωτερική πολιτική ήταν ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, με την απώλεια της πλειοψηφίας του στο κοινοβούλιο. Η δεύτερη που βλέπει από πρώτο χέρι τις επιπτώσεις του πολέμου είναι η κυβέρνηση Μπάιντεν.
Από τη μία πλευρά, στην εξωτερική πολιτική κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη γύρω από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία εναντίον της Ρωσίας και αποκομίζει γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη με την επέκταση της σφαίρας επιρροής του ΝΑΤΟ προς τη στρατηγική ζώνη ασφαλείας της Ρωσίας και με τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης και αφαίρεση μέρους του ελέγχου της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας. Από την άλλη πλευρά, σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής, δεν τα πάει καλά λόγω των επιπτώσεων του πληθωρισμού στις τσέπες των Αμερικανών, κάτι που έχει την κυβέρνησή του να αναστατώνεται και να έχει πρόβλημα να συνεχίσει να έχει πλειοψηφία στο Κογκρέσο στις εκλογές του Νοεμβρίου.
Ο τρίτος που υπέστη τις συνέπειες του πολέμου είναι ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος και παραιτήθηκε. Ο τέταρτος, που ακολούθησε στη λίστα, είναι ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Ντράγκι, ο οποίος έπρεπε επίσης να υποβάλει την παραίτησή του.
Άλλοι που εξακολουθούν να βρίσκονται στη λίστα των ταλαντευόμενων είναι ο Γερμανός καγκελάριος, Όλαφ Σολτς, και ο επικεφαλής της ισπανικής κυβέρνησης, Πέντρο Σάντσεθ, των οποίων οι πολιτικές και τα οικονομικά μέτρα γύρω από τον πόλεμο προκαλούν ξέφρενες οικονομικές κρίσεις στις αντίστοιχες χώρες τους.
Συμπερασματικά: Ο Πούτιν κερδίζει το πάνω χέρι και η Κίνα και η Ινδία έχουν γίνει μεγάλοι νικητές σε αυτήν την κρίση.
