του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου
Αυτό, που δεν έχουν καταλάβει οι φιλόδοξοι πολιτικοί είναι, πως κανένα αξίωμα δεν δίνει σε αυτόν που το κατέχει, την προσωπικότητα που δεν είχε πριν το αποκτήσει.
Το αξίωμα του υπουργού, για παράδειγμα, δε μπορεί να κάνει καλύτερο εκείνον που υπουργοποιήθηκε.
Πλουσιότερο και διαπλεκόμενο ναι! Μπορεί να τον κάνει! Και αυτό είναι μάλλον το ζητούμενο.
Να του δώσει, όμως, το αξίωμα, τον χαρακτήρα και την αξία που δεν διαθέτει, όχι! Δε μπορεί!
Έτσι, τα αξιώματα φαίνονται σε πολλούς που τα έχουν, με ένα κοστούμι τόσο φαρδύ, που μέσα του μοιάζουν να κολυμπάνε. Σαν αστείες καρικατούρες, που τα μεσάνυχτα ξεφουσκώνουν!
Σαν τραγικοί, σπιθαμιαίοι παντοφλίνοι!!
Άφθονο υλικό, για να γεμίζει ο κάδος των ιστορικών αποβλήτων!
Αντίθετα, λοιπόν, το αξίωμα είναι αυτό που αποκτά πλήρες νόημα και αξία, από εκείνον που επάξια το κατέχει!
Και από αυτούς, εγώ δεν γνωρίζω κανέναν τόσο μεγάλο, που το αξίωμα του να μοιάζει για εκείνον τόσο μικρό!
