Νίκος Καββαδίας. Ο ποιητής των θαλασσών, των καημών, των οριζόντων. Από τους ωκεανούς όλου του κόσμου έγραψε έργα που έμειναν αθάνατα. Υπάρχει και ένα ποίημα του που δεν είναι τόσο γνωστό. Ο τίτλος του; ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!
Δεν έχει ενταχθεί σε κάποια ποιητική του συλλογή ενώ δημοσιεύτηκε στὰ «Ἐλεύθερα Γράμματα» στὶς 10 Αὐγούστου 1945 στὸ φύλλο ὑπ᾿ ἀριθμὸν 14.
Διαβάστε το ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ!
Στὸ παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οἱ στεριές.
Πρώτη σου ἀγάπη τὰ λιμάνια σβυοῦν καὶ ἐκεῖνα.
Θάλασσα τρώει τὸ βράχο ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές.
Μάτια λοξὰ καὶ τ᾿ ἀγαπᾶς: Κόκκινη Κίνα.
Γιομάτα πᾶν τὰ ἰταλικὰ στὴν Ἐρυθρά.
Πουλιὰ σὲ ἀντικατοπτρισμὸ -Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στὴ νυχτιὰ παίζουν νωθρά.
Λάμπει ἀρραβώνα στὸ δεξί σου: Ἀβησσυνία.
Σὲ κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ἰβηρική.
Ἀνάβουνε τοῦ Barriochino τὰ φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες καὶ Γραικοί.
Γκρέκο καὶ Λόρκα -Ἱσπανία καὶ Πασιονάρια.
Κύμα θανάτου ξαπολιοῦνται οἱ Γερμανοί.
Τ᾿ ἄρματα ζώνεσαι μ᾿ ἀρχαία κραυγὴ πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι καὶ σκοινί,
Οἱ κρεμασμένοι στὰ δέντρα, μπαίγνιο τοῦ ἀνέμου.
Κι ἀπὲ Δεκέμβρη, στὴν Ἀθήνα καὶ Φωτιά.
Τοῦτο τῆς Γῆς τὸ θαλασσόδαρτο ἀγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου ἀπὸ τὸ Δρῦ καὶ τὴν Ἰτιὰ
τὸ Διάκο, τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Ἄρη.
Αντιλαμβάνεστε πόσο θλιβερά επίκαιρο παραμένει; Σήμερα που οι Γερμανοί ξαπολιούνται πάλι σαν κύμα θανάτου… Σήμερα που οι Ελληνες αυτοκτονούν… Σήμερα που, όπως σας φωνάζει Το ΧΩΝΙ η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή. Η ανατροπή τους είναι μονόδρομος. Και η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του Νίκου Καββαδία ας δείξει σε όλους μας το δρόμο.
http://www.toxwni.gr/
