Είναι ξεκάθαρες οι θέσεις μας. Στις γερμανικές αποζημιώσεις γίνεται ένα μεγάλο παιχνίδι.
Ο κάθε άνθρωπος της πολιτικής λέει και μια ιστορία. Για μας, είναι τρία τα πράγματα που ζητάμε.
Και τα ζητάμε όχι γιατί σκεφτήκαμε κάποιο πρωί να τα ζητήσουμε. Γιατί κάναμε συζητήσεις με ανθρώπους για αυτά που μπορούμε να κερδίσουμε. Γιατί αυτά τα πράγματα δεν τα ζητάς έτσι. Πρέπει να πείσεις δικαστήρια, πρέπει να πείσεις κοινωνίες. Η Ελλάδα λοιπόν πρέπει να πείσει για τρία πράγματα. Πρώτον: Μπορεί να πείσει για το κατοχικό δάνειο. Το ναζιστικό δάνειο μπορούμε να το διεκδικήσουμε. Μιλάμε για ένα συγκεκριμένο δάνειο που πάρθηκε στη διάρκεια της Κατοχής. Αναγκαστικό δάνειο, με το ζόρι το πήραμε. Αυτό το δάνειο πρέπει να επιστραφεί στους Έλληνες. Δεύτερον: Πρέπει να επιστραφούν οι θησαυροί που έφυγαν με τη γερμανική Κατοχή. Και τρίτον: Πρέπει να δοθούν αποζημιώσεις σε πολίτες και σε κοινότητες που δεν καλύπτονται από τη Συμφωνία του 1960. Είναι τρία συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να απαιτήσουν οι Έλληνες πολιτικοί από τους Γερμανούς χωρίς να λένε γενικότητες.
Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα σε αυτές τις διεκδικήσεις; Ή πάνε κάποιοι καμπουριασμένοι ή πάνε κάποιοι και λένε γενικώς και αορίστως ‘’θέλουμε αυτά που μας χρωστάτε’’.
Υ.Γ
Μάλλον τα ξέχασε όλα αυτά ο Ποτάμης..
και πάει καμπουριασμένος..
