Αυτό που ο Orwell φοβόταν περισσότερο απ’ όλα ήταν εκείνες τις εξουσίες που θα μας απαγόρευαν να διαβάζουμε βιβλία.
Τον Huxley αντίθετα τον ανησυχούσε η προοπτική πως θα έρθει σύντομα η εποχή στην οποία δεν θα υπάρχει κανένας απολυτως λογος να επιβληθεί «βιβλιοαπαγορευση», αφού πια κανένας δεν θα θέλει πια να διαβάζει βιβλία…
Ενώ ο Orwell φοβόταν το ενδεχόμενο να μας χειραγωγούν στερώντας μας την πληροφορία, ο Huxley αντίθετα ανησυχούσε πως θα μας παρέχουν τόσο μεγάλο όγκο πληροφοριών, ώστε η υπερβολική ροή και το αδιαχείριστο αυτου του καταιγισμού πληροφορίας θα μας περιορίσει σε μια καταστροφική στροφή του εαυτο μας, σε ολο και μεγαλύτερη παθητικότητα και άκρατο ατομοκεντρισμό…
Ενώ ο Orwell ανησυχούσε πως σύντομα η αλήθεια συστημικά και συστηματικά θα μας αποκρύπτεται, ο Huxley φοβόταν πως η αλήθεια θα χανόταν μέσα στον ωκεανό της ασχεσιας, του περιττού, και του αβαθούς που θα μας κατέκλυζε με το ένδυμα της πληροφόρησης…
Ο Orwell φοβόταν πως θα ερχόταν κάποτε η στιγμή που θα ζούσαμε μια κουλτούρα και κοινωνία εγκλεισμού.
Ο Huxley αντίθετα ανησυχούσε πως σύντομα θα μεταβαλλόμασταν σε έναν πολιτισμό που θα είχε ως δομικό του λίθο την ασημαντότητα και την απουσία σύνδεσης με ό,τι εχει μέσα του ζωή.
Το 1984 ο Huxley πρόσθεσε πως η ανθρωπότητα χειραγωγούταν μέσω της διασποράς του επιβεβλημένου πόνου και της εξαθλίωσης. Όμως σύντομα, στο νέο κοσμο, ο άνθρωπος θα ελέγχεται απόλυτα μέσω της μαζικής καλλιέργειας της επιβεβλημένης απόλαυσης ως εργαλείο αποπροσωποποιησης, διαμερισματοποιησης, εσωτερικού και κοινωνικού κατακερματισμού.
Ο Orwell ανησυχούσε ότι κινδυνεύουμε να καταστραφουμε απ’ ό,τι μέσα μας μισούμε περισσότερο.
Αντίθετα, ο Huxley πίστευε ότι ο μεγάλος κίνδυνος τον οποίο διατρέχουμε, και ως άτομα και ως κοινωνία, είναι να αποσυντεθούμε όχι μέσα από το κατ’ εικόνα «καλό» αλλα αντίθετα από την υπερβάλλουσα θετικότητα και την υποχρεωτική διαφάνεια. Από ό,τι λατρεύουμε εύκολα και περισσότερο. Από αυτό που εξαρτιόμαστε ευχαρίστως κινδυνεύουμε σταδιακά και ανεπίγνωστά μας να χαθούμε…
