Καλούμε όσους από εμάς είχαμε δουλέψει και είχαμε αποκτήσει περιουσία πριν μπούμε στο ευρώ, να σκεφτούμε,
αν ποτέ είχαμε άγχος για το εάν θα έχουμε να φάμε, αν θα μας κατάσχουν την περιουσία επειδή δεν είχαμε να πληρώσουμε τους φόρους, αν ποτέ αγχωθήκαμε ότι δεν θα βρούμε τα χρήματα έγκαιρα για να πληρώσουμε μια δόση από κάποιο γραμμάτιο, αν θα βάλουμε πετρέλαιο για τη θέρμανση κ.λ.π.; Υπήρξε ποτέ περίπτωση να μην υπάρχουν φάρμακα και μάλιστα γνήσια ή να μην τα καλύπτει ο ασφαλιστικός μας φορέας; Υπήρξε ποτέ πρόβλημα με την καταβολή των μισθών, των συντάξεων και των εφάπαξ; Σκεφτείτε αν μετά με το ευρώ, κτίστηκε κάποιο νοσοκομείο ή κάποιο σχολείο κ.λ.π.; Μόνο δρόμοι ιδιωτών με συνεχή διόδια
Οι νεότεροι δεν γνώρισαν αυτή τη ζωή και τρομοκρατούνται από τα ΜΜΕ για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Εμείς οι παλιότεροι όμως τι στο διάολο το θέλουμε το ευρώ;
Δικαιολογημένα θα πει κάποιος ότι τα χρέη δεν έγιναν μόνο επί ευρώ, αλλά έρχονται και από την εποχή της δραχμής. Ναι, αλλά με εθνική κυριαρχία επί του εθνικού νομίσματος, το κράτος μπορούσε να χειριστεί εύκολα την όποια κατάσταση και να ξεπερνά διάφορα εμπόδια. Ποτέ δεν υπήρξε περίπτωση να μην πληρώσουμε τους δανειστές στην ώρα τους.
Φωνάζαμε κάποιοι από το 2010. “Τώρα επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, αργότερα θα είναι αργά”. Όμως η ολιγαρχία του τόπου που ελέγχει απόλυτα το πολιτικό σύστημα, διέταξε να μπούμε σε μνημόνια και να παραδώσουμε την εθνική μας κυριαρχία, προκειμένου να μην χάσει τον έλεγχο. Πέντε χρόνια μετά και αφού έχουμε ηττηθεί κατά κράτος σαν έθνος, φοβόμαστε ακόμα και να συζητήσουμε για το εάν θα πρέπει να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα!!! Ακόμα όμως και τώρα υπάρχουν δρόμοι διαφυγής. Αργότερα θα τα έχουμε χάσει όλα και θα έχουμε διαλυθεί πλήρως.
