αλεπού» όπως τον αποκαλούσαν, βρίσκεται στη νευραλγική θέση του Υπουργού των Εσωτερικών. Ανεβαίνοντας στο βήμα για να εκφωνήσει την ομιλία του, τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες του ακροατηρίου διέκοψαν τρεις πυροβολισμοί.
Η πρώτη σφαίρα βρίσκει το σωματοφύλακα του Γερμανού πολιτικού που σωριάζεται κάτω και οι άλλες δύο τραυματίζουν τον ίδιο στο πρόσωπο και στη σπονδυλική στήλη.
Ο Σόιμπλε μεταφέρεται εσπευσμένα λιπόθυμος στο νοσοκομείο της γενέτειράς του, στο Φράιμπουργκ, όπου οι γιατροί δίνουν ολονύχτια μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή. Δεν είναι το τραύμα στο πρόσωπο που ανησυχεί το ιατρικό επιτελείο, όσο η σφαίρα που έχει καρφωθεί στον τρίτο θωρακικό σπόνδυλο. Έξω από την εντατική βρίσκεται από την πρώτη στιγμή και ο Γερμανός Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ.
Ο Σόιμπλε δίνει σκληρή μάχη για τη ζωή και λίγες μέρες μετά καταφέρνει να βγει νικητής. Ωστόσο, η δολοφονική ενέργεια σε βάρος του, τον αφήνει παράλυτο από τη μέση και κάτω, με μια αμυδρή ουλή στο δεξή μάγουλο.
Αμέσως μετά την επίθεση ο δράστης εντοπίζεται. Το περίστροφο κρατούσε ο 37χρονος Ντίετερ Κάουφμαν. Στην απολογία του στο δικαστήριο θα υποστηρίξει ότι αυτό που όπλισε το χέρι του ήταν η αδιαφορία του υπουργείου Εσωτερικών στις εκκλήσεις του για βοήθεια. Ο Κάουφμαν πίστευε ότι τα … ραδιοκύματα των κεραιών τον διαπερνούσαν και σ’ αυτά οφείλονταν οι αφόρητοι πόνοι που ένιωθε. Όπως προέκυψε επί 7 χρόνια έστελνε επιστολές διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εσωτερικών, ενώ είχε ήδη κινηθεί νομικά εναντίον της κυβέρνησης, δύο φορές.
Το δικαστήριο δεν άργησε να καταλάβει την κατάσταση του κατηγορούμενου και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ψυχονευρωτικό άτομο.
Μέχρι και σήμερα ο άνθρωπος που άφησε τον Σόιμπλε παράλυτο, βρίσκεται έγκλειστος σε ψυχιατρικό ίδρυμα της Δυτικής Γερμανίας.
Ένα μόλις χρόνο μετά την απόπειρα δολοφονίας του, ο Σόιμπλε θα επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, ως πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.
Ο Σόιμπλε σπούδασε Νομική και Οικονομικά, ενώ η καριέρα του στην πολιτική ξεκίνησε το 1961 με την ένταξή του στην Junge Union, τη νεολαία της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Στην πατρίδα του έχει γίνει αντικείμενο σφοδρής κριτικής από τη γερμανική αριστερά για την υποστήριξή του στον Πόλεμο κατά του Ιράκ το 2003, ενώ είναι υποστηρικτής και του στρατοπέδου Γκουαντάναμο!
Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του στο Spiegel το 2007, ως Υπουργός Εσωτερικών, πρότεινε την αύξηση της εξουσίας της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης με στόχο την καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας, ζητώντας: προληπτική σύλληψη υπόπτων για θέματα τρομοκρατίας, χρησιμοποίηση του γερμανικού στρατού για επιχειρήσεις τήρησης της τάξης στο εσωτερικό της Γερμανίας, συστηματική παρακολούθηση του internet και υποκλοπές e-mail από κυβερνητικές υπηρεσίες, και δολοφονίες (targeted killings) τρομοκρατών από τις αρχές ασφαλείας!
Συμπεριλήφθηκαν στοιχεία από www.disabled.gr
