Με το γνωστό παραμύθι των κάλπικων διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στο παλιό φθαρμένο- το παλιό ως γνωστό πάντα φθείρεται- και τους νέους άφθαρτους άσπιλους κι αμόλυντους, που έχουν εκ του μηδενός γεννηθεί, ξεδίπλωσε τις σελίδες της πολιτικής ομιλίας του ο Τσίπρας στο Αιγάλεω..
Στην πραγματικότητα αυτό που φθείρεται ως καραμέλα στα δόντια του, είναι ό,τι θα ήθελε επιτυχώς να διαχειριστεί για να παραπλανήσει. Το αυτονόητο ως πράξη επαναστατική. Μόνο που η διαχείριση του αυτονόητου μοιάζει με την επανάληψη που ενώ είναι η μητέρα της μάθησης, είναι επίσης και αιτία κορεσμού και αηδίας. Χώρια που παραπέμπει σε Σαμαρά της πολιτικής άνοιξης με τα παλιά και τα καινούργια λες και επρόκειτο για παπούτσια του Λασκαράτου όταν τον αφόριζε ο Μητροπολίτης του.
Τότε γιατί ένας νέος άνθρωπος καταφεύγει σε γκρίζες φράσεις που συσκοτίζουν την αλήθεια και όχι σε …
