Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Σαββάτο νωρίς το πρωί σε μια γνωστή ιστορική πόλη της ανατολικής Τουρκίας άλλοτε ένδοξη βυζαντινή μητρόπολη. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και οι βερικοκιές ήταν κιόλας ανθισμένες. Ο ευλογημένος αυτός καρπός είναι ένα από τα κυριότερα ειδή που παράγει η περιοχή.
Αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα στο κέντρο της πόλης και να επισκεφτούν το μεγάλο τζαμί για το οποίο είχαν ακούσει κάτι… «περίεργα».
Όταν βρεθήκαν εκεί η πρώτη έκπληξη ήταν πως το κτίσμα δεν θύμιζε καθόλου μουσουλμανικό τέμενος. Εκείνο που θύμιζε μόλις το αντίκρισαν, ήταν μια κλασική βυζαντινή εκκλησία μετά τρούλου με το ιερό να προεξέχει. Φαίνονταν όμως καινούργιο και ήταν περίεργο που οι κατασκευαστές του αποφάσισαν να παρουσιάσουν ουσιαστικά μια ελληνορθόδοξη εκκλησία για να χρησιμοποιηθεί σαν μουσουλμανικό τέμενος. Ένα άλλο περίεργο ήταν ο κεντρικός μιναρές που δεν ήταν ενσωματωμένος με το τζαμί και δεν… είχε κορυφή, κάτι το πολύ περίεργο για ένα τουρκικό τζαμί εδώ στην καρδιά της σημερινής Τουρκίας.
Πλησίασαν πιο κοντά και στον περίγυρο του τζαμιού. Εκείνη την ώρα υπήρχε εκεί γύρω πολύς κόσμος που συζητούσε με ένταση κάποιο τοπικό γεγονός. Οι μουσουλμάνες με τις κλασικές μαντίλες παρακολουθούσαν σιωπηλές έκτος από δυο που φώναζαν με πολύ έντονο ύφος.
Μαζί με τον κόσμο σε κάποια άκρη ήταν και καμία δεκαριά ζητιάνοι, οι περισσότεροι ρακένδυτοι που φαίνονταν τελείως αδιάφοροι με όσα γίνονταν και συζητούσαν οι άλλοι γύρω τους.
Καθώς πλησίασαν για να παρατηρήσουμε πιο κοντά το τζαμί, χωρίς όμως να μπούνε μέσα μήπως και προκαλούσαν κάποια αντίδραση, ξαφνικά ένας από τους ζητιάνους ξεχώρισε ήρθε πιο κοντά και τους ακολουθούσε με ένα πολύ περίεργο ύφος.
Σταμάτησαν και θέλησαν να μάθουν γιατί τους ακλουθεί. Ο ζητιάνος τότε τους πλησίασε πιο πολύ και με ένα ύφος με νόημα ρώτησε ! Rumlar ? (Ρωμιοί 😉 –Evet, (Ναι), απάντησε αυθόρμητα. Τότε ο ζητιάνος σαν παραλήρημα άρχισε να απαγγέλλει κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω με πολύ γρήγορη και κοφτή φωνή το… «Πάτερ ημών»!!!
Έμειναν άναυδοι και τον παρακολουθούσαν κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα. Αυτός πολύ γρήγορα αφού τελείωσε έριξε μια βιαστική ματιά και απότομα τους γύρισε την πλάτη του και απομακρύνθηκε με βιαστικά βήματα. Μετά από λίγο άρχισε να τρέχει και γρήγορα εξαφανίστηκε. Κάποιοι εκεί γύρω που είχαν παρατηρήσει την σκηνή γελούσαν και τους υπέδειχναν με κοροϊδευτικό ύφος : -Aptal, aprtal, Bu adam aptal! Ο ζητιάνος ήταν ανόητος. Ήταν για αυτούς ένας τρελός!
Η σκηνή τους έμεινε μέχρι να φύγουν από αυτή την πόλη. Δεν προσπάθησαν να βρουν αυτόν τον ζητιάνο για ευνόητους λόγους.
(«Από τις περιοδείες δυο ελληνορθόδοξων προσκυνητών στην Μικρά Ασία- Μελιτηνή»).
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr
