Δηλαδή αφενός τα διάφορα μέρη του (κόμματα) δεν εκφράζουν κοινωνικές τάξεις και συγκρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα, αφετέρου όλα τα κόμματα αγωνίζονται για την ανάληψη της διαχείρισης του συστήματος (δηλαδή για την ανάληψη της εξουσίας μέσα στο σύστημα) και όχι για την αλλαγή του. Με βάση τα δεδομένα αυτά, τα κόμματα παίζουν θέατρο και επικοινωνιακά παιχνίδια απέναντι στο λαό, προκειμένου να τον διαιρούν σε κομματικές στάνες.
Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει έστω και ένας πολιτικά αφελής που να πιστεύει ότι
ο διαλυμένος ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναπάρει το ίδιο ποσοστό που είχε πάρει στις 25 Ιανουαρίου. Επομένως, γιατί ο κ. Τσίπρας πάει σε εκλογές, γνωρίζοντας ότι θα μειώσει τα ποσοστά του;
Το πράγμα είναι πολύ απλό. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να διαχειριστούν τα μνημόνια, αλλά δεν το κατάφεραν. Λίγες μόνο στιγμές πριν την κατάρρευση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και την ανατροπή του, το μόνο που απομένει στα κόμματα είναι να συγκυβερνήσουν όλα μαζί (εκτός δύο εξαιρέσεων για την τιμή των όπλων), ως μια ύστατη προσπάθεια διάσωσης του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματός τους.
Ο κ. Τσίπρας λοιπόν, μη μπορώντας τώρα να συγκυβερνήσει με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, με βάση την λαϊκή εντολή που πήρε στις 25 Ιανουαρίου, θέλει να το επιτύχει αυτό, καλυπτόμενος πίσω από την υφαρπαγή μιας νέας λαϊκής εντολής, η οποία θα ερμηνευτεί ως εντολή για συνεργασία. Εδώ άλλαξε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, τώρα θα κολλήσει; Αφού έδωσε εξετάσεις «νομιμοφροσύνης» στο σύστημα και στους διεθνείς και ντόπιους ολιγάρχες, υπογράφοντας το φρικτό τρίτο μνημόνιο, σπεύδει τώρα να προκηρύξει εκλογές, πριν αρχίσει η εφαρμογή του φρικτού τρίτου μνημονίου, υπολογίζοντας ότι ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα (παίρνοντας και το bonus των 50 εδρών) και ο ίδιος πρωθυπουργός της μελλοντικής οικουμενικής κυβέρνησης.
