Ως αυτή την ώρα δεν υπάρχει καμία διάψευση πως στο ηχητικό είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Άρα οφείλουμε να υποθέσουμε πως αυτός είναι, αφού σε διαφορετική περίπτωση η κυβέρνηση θα είχε κινήσει τις διαδικασίες για να εντοπιστούν οι παραχαράκτες και οι μοντέρ.
Με αυτό το δεδομένο, ας αφήσουμε προς στιγμήν το σκανδαλώδες της πιθανής παρέμβασης στη Δικαιοσύνη και ας πάμε σε κάτι άλλο που προκύπτει. Ποιος είναι αυτός που παρακολουθεί και καταγράφει τον πρωθυπουργό και στη συνέχεια διανέμει το υλικό με την ίδια ευκολία που κάποιος πουλά λάθρα CD στην Ομόνοια; Πρόκειται για μυστικές υπηρεσίες, για επαγγελματίες της παρακολούθησης ή για συνεργάτες του πρωθυπουργού;
Όποιο σενάριο και να επιλέξει κάποιος, είναι το ίδιο εφιαλτικό. Ο πιο προστατευμένος άνθρωπος στην Ελλάδα, ο πιο φρουρούμενος και κυρίως αυτός που εμφανίζει το θέμα της Ασφάλειας ως ύψιστο αγαθό που μπαίνει πάνω και από τα δικαιώματα, είναι τρύπιος. Το Μέγαρο Μαξίμου, η πρωθυπουργική κατοικία ίσως, οι χώροι που ο πρωθυπουργός συναντιέται με τους συνεργάτες του είναι σουρωτήρι.
Το χειρότερο σενάριο, είναι ο πρωθυπουργός να έχει καταγραφεί από τους ίδιους τους συνεργάτες του. Τότε το θέμα δεν είναι μόνο η υποκλοπή, αλλά και η σχέση που έχουν αυτοί οι συνεργάτες με τη Χρυσή Αυγή. Σχέση τέτοια που φτάνει στο σημείο να της διοχετεύουν ηχητικά που εκθέτουν σε κάθε περίπτωση τον πρωθυπουργό.
Και ενώ όλοι παρακολουθήσαμε τη σύλληψη και τη διπλή δίκη του Κώστα Βαξεβάνη για τη δημοσιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, δεν βλέπουμε να κινείται κάποια δικαστική αρχή για να εντοπίσει ποιος υποκλέπτει τον πρωθυπουργό και δημοσιοποιεί συνομιλίες που θεωρητικά είναι απόρρητες. Μήπως η όποια κινητοποίηση σε αυτή την κατεύθυνση θα δηλώνει και την γνησιότητα της συνομιλίας; Αλλά αν η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη πρέπει να κινηθεί για να διαπιστώσει και αυτό. Πόσο μάλλον όταν η δημοσιοποίηση του ηχητικού εκθέτει και την ίδια. Περιμένουμε.
