Η Τουρκία δείχνει αποφασισμένη να κλιμακώσει την ένταση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου προκαλώντας τετελεσμένες καταστάσεις στην Κύπρο ή ακόμη και θερμό επεισόδιο στην περιοχή του Αιγαίου. Αυτό προκύπτει από τις στρατιωτικές κινήσεις που κάνει και την επιδίωξη της, όπως εκφράζεται με δηλώσεις πολιτικών, να επεκτείνει την παράνομη κατοχή στο βόρειο τμήμα της Κύπρου και εντός της ΑΟΖ του νησιού.
Τη νύχτα είχαμε άλλη μια “κρουαζίερα” στο Αιγαίο, με την τουρκική κορβέτα “Buyucada” να παραβιάζει τα εθνικά χωρικά ύδατα στο στενό του Καφηρέα και μεταξύ Κάσου-Κέας. Πρόκειται για πρόκληση στο ίδιο πλαίσιο με αυτές που κάνει στην Κυπριακή ΑΟΖ και εντάσσονται στην επίδειξη δύναμης δια των όπλων.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι, ποιος θα σταματήσει την Τουρκία από τα σχέδια του επεκτατισμού και του «στρατηγικού βάθους» που έχει βάλει σε ενέργεια ασκώντας μία πολιτική που πατάει στη δύναμη των όπλων; Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται κανείς να αντιτίθεται στις επιδιώξεις της που διακατέχονται από μία πρωτοφανή αλαζονεία η οποία μπορεί να προκαλέσει γενικότερη ανάφλεξη στην περιοχή.
Η Άγκυρα «εισέβαλε» στην Κυπριακή ΑΟΖ όπου η Λευκωσία ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα για έρευνες υδρογονανθράκων και κανείς από τη διεθνή κοινότητα δεν φάνηκε να αντιδρά επί της ουσίας. Στάση που έδωσε μάλιστα το δικαίωμα στην Τουρκία να αναζητά πλατφόρμα γεωτρήσεων προκειμένου να την στήσει εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και να ξεκινήσει παράλληλα έρευνες για λογαριασμό του «ψευδοκράτους» όπως διατείνεται.
Αυτό σε συνέχεια των προκλητικών ερευνών που διεξάγει με το ερευνητικό σκάφος Barbaros, το οποίο συνοδεύουν και τέσσερα ή πέντε πολεμικά πλοία επιφανείας και τουλάχιστον ένα υποβρύχιο.
Οι ΗΠΑ στις τουρκικές προκλήσεις εντός της Κυπριακής ΑΟΖ αντιδρούν χλιαρά τονίζοντας το κυριαρχικό δικαίωμα της Κύπρου για αξιοποίηση των κοιτασμάτων της, αλλά μη καταδικάζοντας την εισβολή των τουρκικών πλοίων. Κι αυτό γιατί έχουν ανοιχτό το μέτωπο με τη Συρία και το Ιράκ και χρειάζονται την Τουρκία, η οποία πάντως κάνει το δικό της παιχνίδι με τους τζιχαντιστές.
Ο Ρ.Τ. Ερντογάν έφτασε στο σημείο να κουνάει το δάχτυλο στον Μπάρακ Ομπάμα υποδεικνύοντας το τι πρέπει να γίνει στη Μέση Ανατολή, αρνήθηκε να παραχωρήσει στρατιωτικές βάσεις για τον βομβαρδισμό θέσεων του ISIS στο Ιράκ και στη Συρία, ενώ με νύχια και με δόντια προσπαθούν οι Αμερικανοί να συγκρατήσουν την Άγκυρα να μην εισβάλει στη Συρία.
Είναι προφανές πώς δεν μπορούν πλέον οι ΗΠΑ να ελέγξουν την αλαζονική Τουρκία του Ερντογάν γιατί άνοιξαν πολλά μέτωπα στην περιοχή και δεν ξέρουν πώς να τα κλείσουν.
Υπό τις συνθήκες αυτές είναι αστείο να περιμένει κανείς να συνετιστεί η Τουρκία από κάποιες συστάσεις του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, όπως φέρεται να έχει δεσμευτεί στον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη πώς θα κάνει κατά την επίσκεψη του στην Άγκυρα. Και αν τις κάνει και αυτές τις συστάσεις για παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου από τουρκικά πλοία.
Όσον αφορά στο Ισραήλ, αυτό έχει τα δικά του προβλήματα στα σύνορα του και δεν φαίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής να θέλει να εμπλακεί σε μία κόντρα με την Τουρκία για λογαριασμό της Κύπρου, παρ’ ότι έχει συμφέρον από τις έρευνες υδρογονανθράκων και την αξιοποίηση τους στην Κυπριακή ΑΟΖ. Το μόνο που έχει κάνει είναι να συμμετέχει σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή στέλνοντας απλά ένα μήνυμα «ότι είμαστε εδώ».
Η Ρωσία που πραγματικά μπορεί να βάλει στη θέση της Τουρκία δεν θέλει να «διαρρήξει» τις σχέσεις της αυτή τη στιγμή με την Άγκυρα, παρ’ ότι διατηρεί καλές σχέσεις με την Κύπρο. Ίσως αν προχωρήσει η συνεργασία σε στρατιωτικό επίπεδο με την στάθμευση ρωσικών πλοίων στην Κύπρο και την μεταστάθμευση αεροσκαφών στη βάση της Πάφου να υπάρξει άλλη προσέγγιση.
Μην ξεχνάμε πως επίκειται επίσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη στη Ρωσία και συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και ίσως αυτό αποτελεί ευκαιρία για την Κύπρο. Η Μόσχα πάντως δηλώνει παρόν στην περιοχή με τις στρατιωτικές ασκήσεις που πρόσφατα πραγματοποίησε, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που πλέον απέχουν σχεδόν από την ανατολική Μεσόγειο.
Όσον αφορά στην Ευρώπη τα πράγματα είναι ακόμη πιο απογοητευτικά για την Κύπρο και την Ελλάδα. Η Γερμανία δεν μπορεί να προασπίσει τα δικά της σύνορα με τις διαλυμένες Ένοπλες Δυνάμεις που διαθέτει, η Γαλλία ασχολείται με τα οικονομικά της προβλήματα και η Μεγάλη Βρετανία αναζητεί στήριξη από άλλα κράτη για να ξεπεραστεί το «βέτο» της Κύπρου και να ανοίξουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία τουλάχιστον σε δύο κεφάλαια που την ενδιαφέρουν.
Η μόνη χώρα που είναι απέναντι στην Τουρκία αυτή τη στιγμή είναι η Αίγυπτος λόγω της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των «παιχνιδιών» που επιχειρεί να παίξει η Άγκυρα σε βάρος της ηγεσίας του στρατάρχη αλ Σίσι.
Αυτόν τον άξονα επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τώρα η Κύπρος και η Ελλάδα προκειμένου να απαντήσουν στα σχέδια επεκτατισμού της Τουρκίας και σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η τριμερής που θα πραγματοποιηθεί μεταξύ Σαμαρά-Αναστασιάδη-Σίσι στις 8 και 9 Νοεμβρίου. Το ερώτημα είναι θα τα καταφέρουν;
Ίδωμεν είναι η απάντηση. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή επιχειρεί να στηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία και λαμβάνει μέτρα ακόμη και σε στρατιωτικό επίπεδο ενισχύοντας την παρουσία της στην Κυπριακή ΑΟΖ στο πλαίσιο διεθνών επιχειρήσεων χωρίς ωστόσο να θέλει να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην περιοχή, αλλά η Τουρκία έχει αναπτύξει τεράστια δύναμη πέριξ της Κυπριακής ΑΟΖ.
Τη στιγμή λοιπόν που η Ελλάδα έχει στείλει το υποβρύχιο «Πρωτεύς», διατηρεί την ΤΠΚ «Καβαλούδης» χωρίς όμως να υπάρχει εντολή ακόμη στο Πολεμικό Ναυτικό για την αντικατάσταση της με φρεγάτα, η Τουρκία διαθέτει συνολικά στην περιοχή της Μεσογείου 7 πολεμικά πλοία (εκ των οποίων τα τέσσερα φρεγάτες) και ένα υποβρύχιο.
Τα πέντε από αυτά τα πλοία μπαινοβγαίνουν στην Κυπριακή ΑΟΖ συνοδεύοντας το «Barbaros» στις έρευνες που κάνει, ενώ την ίδια στιγμή πετούν στο FIR Λευκωσίας, παραβιάζοντας το και αεροσκάφη, πότε ηλεκτρονικού πολέμου και πότε μαχητικά.
Πρόκειται για μια εικόνα επίδειξης στρατιωτικής δύναμης που σαφώς δείχνει κλιμάκωση από πλευράς Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει με τη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας έβαζε μέσα και το Αιγαίο. Αυτή η νηνεμία του τελευταίου διαστήματος προβληματίζει.
