Δημήτρης Ριζούλης
Η αποκάλυψη που έκανε προχθές το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Tass (που δεν μεταδίδει τίποτα χωρίς την έγκριση του Κρεμλίνου) ήταν εξόχως ανησυχητική, παρότι ο ελληνικός Τύπος (πλην της «δημοκρατίας») δεν την ανέδειξε.
Ο Ερντογάν και ο Πούτιν συμφώνησαν να «ξεπαγώσουν» τον αγωγό φυσικού αερίου Turkish Stream, που, μεταξύ άλλων, προβλέπει τη δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στο Ακούγιου, έναν όρμο λίγα μίλια μακριά από την Κύπρο. Το κόστος της συμφωνίας για το εργοστάσιο αναμένεται να ανέλθει σε 22 δισ. δολάρια, ένα ποσό εντυπωσιακό χωρίς καμία αμφιβολία.
Ο Ερντογάν συμμαχεί με τους Ρώσους, πληρώνοντας όμως ένα τεράστιο ποσό, αφού αυτοί θα αναλάβουν την κατασκευή του έργου. Αν σε αυτά τα 22 δισ. προστεθούν και αρκετά ακόμα για την αγορά των πυραύλων S-400 που διακαώς θέλει ο «σουλτάνος», αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Τουρκία «χρυσώνει» τη Ρωσία, αναμένοντας όμως και τη δική της ανταμοιβή σε άλλο επίπεδο. Ο Ερντογάν, που έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα, έχει ξεμείνει από συμμάχους. Η πόρτα της Ευρώπης έκλεισε, η στενότατη συνεργασία του παρελθόντος με τις ΗΠΑ δεν είναι πια δεδομένη και το παραδοσιακά ισχυρό Ισραήλ δεν έχει σταματήσει τα αντίποινα (παρότι η κρίση μεταξύ Αγκυρας – Τελ Αβίβ σε θεωρητικό επίπεδο ξεπεράστηκε).
Εγκλωβισμένος και εκτεθειμένος πανταχόθεν, ο Ερντογάν είχε μόνο μια επιλογή: να κερδίσει την υποστήριξη της Ρωσίας, ακόμα κι αν αυτό του κοστίσει πολύ ακριβά.
Την ώρα που παίζεται αυτό το παιχνίδι, στην Ελλάδα ελάχιστοι ασχολούνται με τους κινδύνους που κρύβει αυτή η συμμαχία. Τα κόμματα λες και βρίσκονται σε αφασία, ούτε βλέπουν ούτε «διαβάζουν» τις εξελίξεις. Γι’ αυτό σιωπούν!
Ο κίνδυνος όμως είναι τεράστιος, όχι μόνο για τα εθνικά συμφέροντα αλλά και για μια πυρηνική καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει όλεθρο. Ειδικά από τη στιγμή που το Ακούγιου είναι μια έντονα σεισμογενής περιοχή (άρα και ο πλέον ακατάλληλος τόπος για την κατασκευή τέτοιου εργοστασίου).
Σε μια εποχή κατά την οποία παγκοσμίως τα πυρηνικά μειώνονται, θα φτιαχτεί δίπλα στην πόρτα μας ένας πυρηνικός «γίγαντας»! Κι όμως, τα κόμματα ακόμα να το πάρουν χαμπάρι και να αντιδράσουν. Η «δημοκρατία» είχε αναφερθεί στο θέμα εδώ και δύο χρόνια, από τον Μάιο του 2015, όταν το πυρηνικό τέρας του Ακούγιου ήταν ακόμα υπό συζήτηση. Ο στόχος του Ερντογάν είναι το εργοστάσιο να είναι πλήρως λειτουργικό το 2023 και με αυτόν τον τρόπο να εορταστούν τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Ο Ερντογάν υπόσχεται ότι το εργοστάσιο θα παράγει μόνο ηλεκτρική ενέργεια και δεν σκοπεύει να προχωρήσει σε παραγωγή πυρηνικών όπλων. Πόσο αξιόπιστος όμως είναι; Στο μεγαλόπνοο σχέδιό του περιλαμβάνεται η δημιουργία άλλων δύο πυρηνικών εργοστασίων έως το 2030 σε συνεργασία με Γάλλους και Ιάπωνες.
Ολα αυτά ενδεχομένως να μη γίνουν ποτέ και να μείνουν σχέδια επί χάρτου. Ακόμα και η συμφωνία με τον Πούτιν για το Ακούγιου είναι πιθανό να ανατραπεί με τόσους αστάθμητους παράγοντες στη μεταξύ τους σχέση. Ασχετα όμως με όσα τελικά θα συμβούν, η Ελλάδα οφείλει να αντιδράσει έντονα και να προσπαθήσει να αποτρέψει τα πυρηνικά σχέδια του Ερντογάν.
Αρχικά, σε στρατιωτικό επίπεδο να επιχειρήσει (μέσω ΝΑΤΟ;) να δημιουργήσει εμπόδια και να παρακολουθεί στενά μέσω την υπηρεσιών της κάθε κίνηση στη γειτονική χώρα.
Τέτοιες ενέργειες είναι σαφές ότι θα μείνουν μυστικές (και μάλλον δεν θα τις μάθουμε ποτέ), όμως ως προς την πολιτική καταδίκη των πυρηνικών σχεδίων η σιωπή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Τόσο πολύ λείπει το θάρρος από τους σημερινούς πολιτικούς ηγέτες;
