Στο βιβλίο με τίτλο ”Παγκόσμια Τάξη” -από τις εκδόσεις Λιβάνη- του Κίσινγκερ δίνεται η απάντηση στο ερώτημα ποιο είναι το ”απόσταγμα” των σκέψεων του Κίσινγκερ για την ιστορία, την στρατηγική και την πολιτική διαχείριση των κρατών. Είναι, σαν ο συγγραφέας να παρατηρεί τον πλανήτη μας από κάπου ψηλά, καταγράφοντας τις τιτάνιες μετακινήσεις των τεκτονικών πλακών της ιστορίας και τα κίνητρα των εθνών, ερμηνεύοντας τη στάση που τήρησαν κράτη και αυτοκρατορίες απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο από τη διαμόρφωση της Ευρώπης μέχρι την εποχή μας.
Όπως αναφέρεται στα Συμπεράσματα του νέου βιβλίου, ο Κίσινγκερ εντοπίζει τέσσερις βασικές εκδοχές της «παγκόσμιας τάξης» στην ιστορία: την ευρωπαϊκή, την ισλαμική, την κινεζική και την αμερικανική.
Από το τέλος της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, και ιδίως μετά την Ειρήνη της Βεστφαλίας το 1648, οι Ευρωπαίοι επιδίωξαν με κάθε τρόπο την επίτευξη μιας ισορροπίας στις διεθνείς σχέσεις, αρχικά εντός των ορίων της δικής τους ηπείρου και αργότερα σε παγκόσμια κλίμακα.
Τα ισλαμικά κράτη εστίασαν την προσοχή τους στην επέκτασή τους σε περιοχές κατοικούμενες από απίστους, μια στάση την οποία εκφράζει χαρακτηριστικά στην εποχή μας το Ιράν υπό την ηγεσία των αγιατολάδων (και προσφάτως η ισλαμική, πλέον, Τουρκία του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου).
Για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια οι Κινέζοι θεωρούσαν πως «τα πάντα υπό τον Ουρανό» οφείλουν να αποτίουν φόρο τιμής στον Κινέζο αυτοκράτορα.
Η δε Αμερική βλέπει τον εαυτό της ως μια «πόλη πάνω στο λόφο», ένα φάρο για τον υπόλοιπο πλανήτη, με τις αξίες της να έχουν πανανθρώπινη εφαρμογή.
Πώς έχουν εξελιχτεί αυτές οι τάσεις και με ποιον τρόπο έχουν διαμορφώσει την ιστορία των αντίστοιχων εθνών και περιοχών, αλλά και του υπόλοιπου πλανήτη; Τι συνέβη όταν οι απόψεις αυτές ήρθαν σε επαφή η μια με την άλλη; Πώς έχουν εξασφαλίσει μια ισορροπία μεταξύ νομιμότητας και ισχύος στις διάφορες εποχές; Και τι θέση έχει καθεμία από τις θεωρήσεις αυτές στην εποχή μας; Με ποιον τρόπο διαμορφώνουν τις σχέσεις μεταξύ των κρατών σήμερα;
Ο κ. Χένρι Κίσινγκερ αντλεί από την εμπειρία του ως πολιτικός με σημαντική δράση στη διεθνή σκηνή. Το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι πλούσιο σε παρατηρήσεις σχετικά με το πώς συντελείται η ιστορική αλλαγή, πώς κάποιοι ηγέτες διαμορφώνουν την εποχή τους, ενώ άλλοι αποτυγχάνουν να αφήσουν το αποτύπωμά τους, και πώς μερικά κράτη μπορούν να εκτραπούν από τα ιδεώδη και τις αρχές που τα προσδιορίζουν.
Το βιβλίο ”Παγκόσμια Τάξη” είναι μια αποκαλυπτική αφήγηση, ανάλυση και παρουσίαση των μεγάλων πρωταγωνιστών της ιστορίας. Γράφει:«Πριν από πολλά χρόνια, στα νιάτα μου, ήμουν αρκετά θρασύς ώστε να θεωρήσω τον εαυτό μου ικανό να αποφανθεί ποιο είναι το ”νόημα της ιστορίας”. Πλέον γνωρίζω ότι το νόημα της ιστορίας είναι ένα ζήτημα η απάντηση στο οποίο ανακαλύπτεται στην πορεία, δεν καθορίζεται εκ των προτέρων.
» Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλουμε να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε, αναγνωρίζοντας ότι το ζήτημα θα παραμείνει ανοιχτό• ότι η κάθε γενιά θα κριθεί από το κατά πόσο έγινε προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα πιο σημαντικά και καθοριστικά ζητήματα της ανθρώπινης κατάστασης• και ότι οι πολιτικοί ηγέτες καλούνται να πάρουν αποφάσεις και να αντιμετωπίσουν αυτές τις προκλήσεις χωρίς να είναι σε θέση να γνωρίζουν ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα».
Στο δε βιβλίο ”Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσινγκερ-Η Απόφαση για τη Διχοτόμηση” των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Κώστα Βενιζέλου (Εκδόσεις Λιβάνη) περιγράφονται οι σχεδιασμοί του υπουργού Εξωτερικών εναντίον της Κύπρου, και αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας, πλέον, αυτό που πίστευαν όλοι οι Έλληνες από το 1974: ότι το έγκλημα εναντίον του νησιού σχεδιάστηκε στην Ουάσιγκτον και υλοποιήθηκε από τη CΙΑ με τη βοήθεια του αφελούς μάλλον, αόρατου δικτάτορα, Δημήτριου Ιωαννίδη.
Όπως λέει ο κ. Ιγνατίου για την πρώτη του επαφή με το υλικό από το αρχείο Κίσινγκερ «πρώτη μου διαπίστωση είναι αυτή: μέσα από τα έγγραφα αναδεικνύεται ένας “κτηνώδης” Κίσινγκερ και προς τους συνεργάτες του, όχι μόνο προς τους ξένους ηγέτες που υποτίθεται πως τον ενοχλούσαν. Ήταν απόλυτος, καμωνόταν πως τους άκουγε στις συσκέψεις που είχαν, αλλά αποφάσιζε αυτός, δεν υπολόγιζε τίποτα. Γι’ αυτό και έκανε τόσα λάθη.
» Όσον αφορά την Κύπρο, πιστεύω πως δεν πρέπει να έχει κανείς Έλληνας αμφιβολία πως ήταν ο αρχιτέκτονας του διπλού εγκλήματος, του πραξικοπήματος και της εισβολής-κατοχής. Εμείς έχουμε -στο βιβλίο- και τα έγγραφα “for eyes only”, τα οποία ενώ έπρεπε να καίει, τα κράτησε. Και αυτά τα έγγραφα τον “έκαψαν”.
Η δική μας ομάδα (σ.σ. ερευνητική) βρήκε το χάρτη της CIA με ημερομηνία 13 Αυγούστου 1974, που δείχνει πώς θα ήταν η Κύπρος την επομένη. Φαντάζεστε πώς ένιωσα όταν τον κράτησα στα χέρια μου».
Για τους Ελλαδίτες και Κυπρίους λοιπόν δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για τον ρόλο του Κίσινγκερ στο Κυπριακό – τα παραπάνω είναι ενδεικτικά.
